ฉันเพิ่งเดินทางกลับจากบางแสน ชลบุรี ฉันมีภารกิจในการอบรมเกี่ยวกับการเผชิญความตาย ก่อนหน้าเดินทางฉันโทรหาพี่แก้ว เพื่อปรึกษาเรื่องการอบรมหลักสูตรระยะสั้นของน้องกับพี่แก้ว

"แวะไปหาคุณรุ่งสิ เธอน่ารักมาก" พี่แก้วบอกฉัน เมื่อรู้ว่าฉันจะเดินทางไปชลบุรี

ฉันรู้จักพี่รุ่ง ทางเวบไซต์แห่งนี้ ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากบันทึกของพี่เขา เมื่อครั้งที่พวกเราต่างมารวมตัวกันอย่างคึกคัก ฉันยกให้พี่รุ่งเป็นพี่เล็ก ยกให้พี่หมูเป็นพี่กลาง ยกให้นายช่างใหญ่เป็นพี่ใหญ่ ส่วนฉันเองยังคงเป็นป้าแดง และน้องแดงของพี่หมู

 

รูปปั้นปลาโลมาบริเวณแหลมแท่นของบางแสน เราสองคนนั่งคุยกันถึงความหลังบน gotoknow หลังจากที่พี่รุ่งพาฉันและคุณสามีตะเวนกินตะเวนขับรถเล่นชมเมือง "พี่เขา ยังคล่องแคล้ว ผิดกับฉันที่เริ่มเหนื่อย หอบ และเพลีย เมื่อต้องเดินไกลๆหรือขึ้นที่สูง"

 

เดี่ยวนี้เราต่างไม่ค่อยได้พบเจอกันทางบันทึก เพราะต่างมีภารกิจกันคนละแบบ   แต่....เราตกลงกันว่า เราจะเริ่มกลับมาเขียนบันทึกกันใหม่ ในสิ่งที่เราอยากแบ่งปัน เป็นเรื่องความถนัดของเรา เป็นตัวตนของเรา ใครที่ต้องจริต ก็สามารถนำไปใช้ได้ หรืออย่างน้อยก็อาจจะพอเยียวยาทางด้านจิตใจเมื่อได้รับสาระบันเทิง อันไร้สาระของบันทึกฉัน

 

หลังจากนั้น อีกวัน ฉันเจอพี่หมู ทาง facebook พี่หมูกำลังเรียนอย่างหนัก ต้องเดินทางไกลทุกวันหยุด แต่พี่หมู บอกกับฉันว่า "พี่ก็จะกลับไปเขียนบันทึกอีก"

 

การบันทึกนอกจากจะทำให้เราได้ถ่ายทอดประสบการณ์ยังเป็นที่ทำให้เราใกล้ชิดกันระหว่างสมาชิก ได้รู้ความเคลื่อนไหวของกันและกัน ที่สำคัญ เราได้ช่วยเหลือกันและกัน และร่วมใจกิจกรรมจิตอาสาของกันและกันซึ่งดูเหมือนจะกลายเป็นจริตของชาว gotoknow ไปเสียแล้ว