เป็นเรื่องเล่าที่เกิดขึ้นระหว่างเส้นทางการเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิถึงที่พักในจังหวัดปทุมธานี ที่พี่กุ้งต่างเลือกสรรมาเล่าให้เราได้ชื่นใจไปด้วย

พี่กุ้งหรือคุณพรทิพย์ คุณอำนวย R2R แห่งโรงพยาบาลปทุมธานี ที่แข็งขันอย่างแรงกล้าที่จะพลิกฟื้น R2R ให้เกิดขึ้นให้ได้ในโรงพยาบาลปทุมธานี ข้าพเจ้าได้เจอพี่กุ้งครั้งแรกที่งานมหกรรม R2Rครั้งที่ ๓ ในเดือนกรฎาคม พ.ศ.๒๕๕๓ เรานัดหมายให้เกิดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันหลายครั้งจนมาลงตัววันที่ ๑๔-๑๕ ตุลาคมนี้...

พี่กุ้งเล่าว่า...

จากที่น้องๆ ในหอผู้ป่วยสูติกรรมต่างแทบไม่ได้ทำในบทบาทหน้าที่ของพยาบาลเลยนั้น ทุกคนมีความหวังว่าภาระของงานเบื้องหน้านี้น่าจะมีทางออกที่จะทำให้พวกเธอทั้งหลายได้ทำงานตามบทบาททางการพยาบาลขณะเดียวกันงานอื่นๆ ก็ไม่ได้ถูกละเลยเพิกเฉย จึงเป็นที่มาว่า "เราพยาบาลน่าจะออกมาจาก nurse station" เพราะเกือบแปดชั่วโมงที่เราถูกขังอยู่ในนี้ทำให้พยาบาลเราแทบจะไม่รู้จักผู้ป่วยเลย

พี่กุ้งจึงเกิดไอเดียว่า...ถ้างั้นในเวรเช้าที่มีพยาบาลขึ้นหลายคนอย่างน้อยก็สี่คนทุกคน...มาแบ่งกันรับผิดชอบและดูแลผู้ป่วยตามล็อค ซึ่งในหนึ่งล็อคนั้นจะมีผู้ป่วยเต็มที่แปดคน/แปดเตียง ให้น้องรับผิดชอบดูแลทุกอย่างตั้งแต่ทำ treatment ให้การพยาบาล ตลอดจนกิจกรรมต่างๆ ที่เป็นการเยียวยาผู้ป่วย โดยให้ไปนั่งทำงานที่ล็อคต่างๆ นั้นเลย โดยพี่กุ้งในฐานะหัวหน้าเอื้ออำนวยสุดๆ ใช้งบประมาณตนเองซื้อโต๊ะ-เก้าอี้ ตลอดติดตั้งพัดลมให้น้อง เพื่อให้สะดวกและมีความสุขในทางกายภาพที่เป็นความเกื้อหนุนให้การทำงานของน้องๆ ได้อย่างเต็มที่...

หลังจากที่ได้ทดลองทำไปสักพัก...ปัญหาอุปสรรคต่างๆ มีเกิดให้เรียนรู้เช่นในบางวันบางล็อคผู้ป่วยน้อย บางล๊อคผู้ป่วยมาก ... ทำให้เห็นภาพว่าน้องพยาบาลที่รับผิดชอบมีภาระแตกต่างกัน แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้การพัฒนานี้หยุดชะงัก ... กลับเป็นโอกาสพัฒนาต่อ ทุกคนต่างหารือว่า "เราไม่แบ่งกันดูแลผู้ป่วยแบบเด็ดขาด หากแต่ทุกคนยังต้องมาช่วยเหลือกันเมื่อเห็นว่าล็อคไหนยุ่งผู้ป่วยมาก คนที่ว่างก็มาช่วยกัน" หลังจากที่ปรับและทำเช่นนี้ ความเกื้อหนุนในการทำงานก็มีมากขึ้น การช่วยเหลือกันก็มีมากขึ้น

และที่สำคัญ...น้องได้มีเวลาทำกิจกรรมการพยาบาลมากขึ้น ได้คลุกคลีคุ้นเคยกับผู้ป่วยกันมากขึ้น การเรียกผู้ป่วยจากที่เรียกกันอย่างเป็นทางการ สรรพนามก็เริ่มเปลี่ยนเป็น "แม่..." เอ่ยนำหน้าชื่อเล่นผู้ป่วย

ขณะที่ข้าพเจ้านั่งฟังพี่กุ้งนั้น จิตใจนี้ของข้าพเจ้าอิ่มเอมยิ่งนัก เกิดเป็นปิติสุข...

เพราะได้เห็น...พลังที่พลิกฟื้นขึ้นในจิตใจของน้องๆ พยาบาลที่ความเบื่อหน่ายในงานได้ถูกแปรเปลี่ยนมาเป็นพลังการทำงานที่สร้างสรรค์และทำเพื่อผู้ป่วยมากขึ้น ข้าพเจ้าเชียร์พี่กุ้งว่าโมเดลนี้ทดลองทำในเวรเช้าแล้วแล้วถอดบทเรียน เก็บผลมาวิเคราะห์ ผลการศึกษานี้น่าจะเป็นต้นแบบที่ดีได้ให้กับหอผู้ป่วยอื่นได้...

พี่กุ้ง - พรทิพย์...แกนนำ R2R - Facilitator แห่งโรงพยาบาลปทุมธานี

 

๑๔-๑๕ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๓