ความรู้สึกของคนไข้ที่รอ"คำพิพากษา"

รพ.หาดใหญ่ จ.สงขลาได้เขียนเรื่องเล่า "ความฝันของอ้น" ส่งมาที่สรพ. อยากจะนำบางส่วนของเรื่องเล่า ที่มีถ้อยคำที่สะท้อนความรู้สึกของคนไข้และครอบครัวต่อสภาวะการณ์ที่กำลังคุกคามทั้งร่างกายและจิตใจ เพื่อการเรียนรู้ รับรู้และเข้าใจซึ่งกันและกันระหว่างแพทย์ ผู้ป่วย ครอบครัวค่ะ

ขอบคุณรพ.หาดใหญ่

ขอบคุณพี่หยดน้ำที่ช่วยปรับแต่งให้ค่ะ

ติดตามอ่านเรื่องเต็มๆ ได้ ในการประชุม

SHA Conference & Contest 15- 17 ธันวาคม นี้ค่ะ

มันเป็นเสมือนการรอคำพิพากษาที่ต้องเฝ้ารอแม้นไม่อยากให้มาถึง ฉันจำได้ดีถึงสีหน้าที่ สับสน สงสัยและหวั่นไหวหวาดกลัวต่อผลที่จะออกมาของอ้นและครอบครัว มองเห็นถึงความรักความหว่งใยและการให้กำลังใจแก่กันที่ส่งผ่านมือที่จับกันแน่นของแม่และอ้นประหนึ่งเป็นการถ่ายทอดพลังความรักความอบอุ่น การอยู่เคียงข้างกันและกันผ่านความรู้สึกจากสายตาและท่าทางที่แสดงต่อกันจนรับรู้ได้นั้น สร้างความสะเทือนใจให้กับใครหลายคนที่ได้รับรู้ขณะที่แพทย์ค่อยๆบอกผลการตรวจและแผนการรักษาว่าอ้นเป็นมะเร็งกระดูกที่ต้นขาขวา อ้นและครอบครัวต่าง

ยืนนิ่งคล้ายกับโดนสายฟ้าที่ทรงอำนาจแผดเสียงฝาดคำรามสนั่น ช็อกความรู้สึกของทุกคนให้หยุดนิ่งเสมือนถูกสาปเป็นหิน

ทุกสิ่งรอบๆตัวไม่มีการเคลื่อนไหว บรรยากาศที่สับสนวุ่นวายอยู่นั้นพลันเงียบสงัดลงทันใด มีเพียงน้ำตาที่ค่อยๆรินไหลออกมาและเสียงสะอื้นที่แผ่วเบาของอ้นและแม่ พ่อยืนนิ่งมือกำที่ราวกั้นเตียงไว้แน่นราวกับจะให้เป็นที่ช่วยพยุงตัวไว้ไม่ให้ล้มลง ดวงตาแดงก่ำมองเห็นเส้นเลือดในตาที่ปูดโปนออกมาเหมือนจะแตก มีน้ำคลอๆจวนเจียนจะหยดออกมา ทุกสิ่งหยุดนิ่งไปนานในความรู้สึก