วิถีชีวิต (Life Style)  อันเป็นการดำเนินชีวิตของแต่ละคน ขึ้นอยู่กับพื้นฐานของความเป็นมาของแต่ละบุคคล  สถานการณ์ และสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน  จากหนึ่งคน  จากครอบครัว ไปสู่ชุมชนและสังคม

           เมื่อฉันอยู่ในวัยนักเรียน  ฉันรู้สึกดีทุกครั้ง  ที่ได้เขียนเรียงความเกี่ยวกับครอบครัวส่งให้คุณครูอ่าน  ได้เขียนเล่าเกี่ยวกับหน้าที่การงานของพ่อ แม่  และเขียนว่าตัวเองต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน

           วันนี้ก็อยากจะเล่าเรื่อง "ครอบครัวตัวป่วน" ของฉันบ้าง  เพราะว่าระยะนี้ฉันมีโอกาสได้อยู่กับพวกเขาตลอดทั้งวัน ต่างกับที่ผ่านมาต้องทิ้งให้อยู่เฝ้าบ้านกันตามลำพัง แม้วันหยุดก็ยังต้องถูกทอดทิ้งอีก

        "ท็อดดี้"  เป็นพุดเดิ้ลพันธุ์ผสมขนาดกลาง  เพศผู้  มีอายุ ๗ ปี ขนสีทอง นุ่มมือถ้าปล่อยให้ยาวจะขอดเป็นลอน ๆ สวยมาก  ท็อดดี้ได้มาจากคุณครูท่านหนึ่งที่มาปรึกษาวิทยานิพนธ์  นำมาฝากตั้งแต่ตัวเล็กจิ๋วมีน้ำหนักแค่ ๕๐๐  กรัม

        ท็อดดี้จึงเป็นลูกชายโทน  ที่ติดสอยห้อยตามไปไหน ๆ ได้อย่างสบาย  ไปโรงเรียนทุกวัน และติดตามไปต่างจังหวัดไม่ว่าใกล้หรือไกล  จึงมีนิสัยที่นุ่มนวล  ชอบกอด  ทำตาละห้อยเมื่อรู้สึกว่าผิดหวัง  สามารถตายตามคำสั่ง  และเล่นลูกแก้วได้

        การกอด  จะเกิดขึ้นเมื่อมีแขกสุภาพสตรีมาเยี่ยม  และจะกอดขาเมื่อแขกจะกลับบ้าน  การตายตามคำสั่ง  ก็จะล้มตัวลงนอนแผ่หรา  นิ่งและหลับตาไม่กระดุกกระดิก  ส่วนการเล่นลูกแก้ว  ได้มาจากเมื่อท็อดดี้ไปโรงเรียน  เด็ก ๆ ให้ลูกแก้ว  จึงวิ่งไล่ขับและใช้เท้าหน้าตะปบให้ลูกแก้วกระดอนขึ้นลง  และคาบลูกแก้วขึ้นไปวางบนโซฟา  ใช้เท้าหน้าค่อย ๆ เขี่ยลงพื้นแล้ววิ่งลงไปเลี้ยงให้ลูกแก้วลงไปในซอกตู้  จนเต็มซอกตู้แล้วเขี่ยออกมาเล่นใหม่

        "นีน่า" เป็นพุดเดิ้ลพันธุ์ผสมขนาดเล็ก  เพศเมีย  มีอายุ ๔ ปี ขนสีขาวสลับดำ ขนอ่อนมากกว่าท็อดดี้  ถ้าปล่อยให้ยาวจะขอดเป็นลอน ๆ เช่นกัน  นีน่าได้มาจากสามีของคุณครูที่นำท็อดดี้มาฝาก  เขามาเยี่ยมท็อดดี้และพบว่าท็อดดี้มีความสุขสบายดี  จึงเสนอให้อีกตัว  นีน่ามีนิสัยขี้อิจฉาและตามติดไม่ว่าเราจะเดินไปกี่ก้าว ๆ

        "ชาเลย์" เป็นลูกของท็อดดี้กับนีน่า ครอกที่ ๑  เพศผู้  มีอายุ ๓ ปี  ขนสีครีม ไม่เชิงขาวหรือทอง  ตอนคลอดมาใหม่ ๆ ชาเล่ย์ไม่แข็งแรง  จึงไม่ได้นำไปให้สัตวแพทย์ตัดหาง  จึงเป็นสุนัขพุดเดิ้ลหางยาว  แปลกประหลาดแก่ผู้นิยมพุดเดิ้ล  ชาเลย์เหมือนเด็กมีปมด้อยเนื่องจากหางยาวยังไม่พอ  ยังอ่อนแอ  ขี้ขลาด เพราะถูกกลั่นแกล้งจากพวกเป็นประจำ และชาเลย์ก็สงบเสงี่ยมเจียมตัว  มักจะเป็นฝ่ายมองอยู่ห่าง ๆ

        "มากี้" เป็นลูกของท็อดดี้กับนีน่า ครอกที่ ๓ (ครอกที่ ๒ คือโยเดียแต่ตายเพราะติดเชื้อ  ตอนที่นักเรียนเป็นอีสุกอีใส) อายุ ๑๐ เดือน  ขนเป็นสีทองเช่นเดียวกับท็อดดี้  หน้าตาและรูปร่างไม่ต่างจากท็อดดี้ ตัวโตกว่าแม่นีน่า  มากี้จึงเป็นตัวป่วนที่สุดในบ้าน  ถือว่าเป็นน้องเล็ก  วันดีคืนดีลงไปลุยในอ่างบัวทำให้กอบัวเละและตายหมดไม่เหลือเลยและลงไปงับปลาหางนกยูงในอ่าง  จนไม่เหลือแล้วเหมือนกัน

         วันปกติที่ไปโรงเรียน  ไม่มีใครอยากตาม  ทุกตัวจะถอยหลังเข้าที่ใต้โต๊ะ หรือซอกมุมตามที่ชอบ  หากแต่วันหยุดเมื่อเห็นเราแต่งตัวออกนอกบ้าน  ทั้งคณะจะไม่ยอมอยู่บ้าน  อยากจะตามติดเสมอ  เมื่อเปิดประตูรถก็จะกระโดดขึ้นไปนั่งรอบนเบาะหน้าตาเฉย..แปลกนะคะ  จะอนุญาตเมื่อไปตัดขนเท่านั้น

         รถกระบะขายไก่ย่าง  ที่ผ่านเข้ามาในซอยจะมี ๓ คันคือสีเขียว  สีแดง และสีบรอนซ์  นาน ๆ ครั้งจะซื้อไก่ย่างให้เป็นรางวัล  ซึ่งจำไม่ได้ว่าซื้อจากคันไหนบ้าง  เมื่อรถสีบรอนซ์ผ่านมาจะรวมตัวกัน "เห่าหอนร้องรับ" แต่ละบ้านก็จะถือตังค์วิ่งออกมาซื้อไก่ย่างกัน  ส่วนรถคันอื่น ๆ จะไม่ร้องแม้แต่นิดเดียว  และคนในซอยก็ลงความเห็นว่า "ไก่ย่างของรถสีบรอนซ์อร่อย"

         "โทรศัพท์" หากพูดโทรศัพท์เกิน ๒ นาทีต้องมีเรื่อง  ส่งเสียงเห่ารบกวนหรือวิ่งไปมารอบ ๆ บริเวณที่เรากำลังพูดโทรศัพท์  แต่ส่วนดีก็คือหากได้ยินโทรศัพท์ก็จะไปเห่าบอกให้เราทราบ  และสิ่งที่เกลียดคือวางมือถือไว้ใกล้ ๆไม่ได้  พากันเอามาคาบเล่น  ตกแตกกระจายไปบ้างก็มี ...นี่ก็ป่วน

         "เฉินหลง" เป็นสุนัขพันธุ์ทาง ที่หลงมาตอนน้ำท่วมบ้าน  แรก ๆ ก็ไม่อยากรับให้เข้าบ้าน  เพราะไม่มั่นใจในความปลอดภัยของเจ้าตัวเล็ก ๆ  จึงได้นำสังกะสีไปมุงหลังคาให้ที่ต้นมะม่วงนอกรั้ว  ให้ข้าวและน้ำกินทุกมื้อ  แต่มีปัญหารถซาเล้งขโมยชามข้าวไปชั่งกิโลขายเป็นประจำ  จนกระทั่งน้ำจะท่วมบ้านอีกครั้งต่อมาและฝนตกหนัก  จึงอนุญาตให้เฉินหลงเข้ามาในบ้าน พาไปฉีดยา  อาบน้ำให้ และให้นอนที่โรงรถ

         นิสัยดีของเฉินหลงคือ  เฝ้าบ้านเมื่อรถไม่อยู่แสดงว่าเจ้าของไม่อยู่บ้าน  หากรถอยู่แม้ว่าเจ้าของไม่อยู่บ้านเฉินหลงก็เที่ยว  หายไปหลายวันก็เคยแต่ก็กลับมาพร้อมบาดแผลท่วมตัว  เห็นน้อง ๆ อ้อนเฉินหลงก็ทำท่าอ้อนบ้าง  นิสัยไม่ดีคือ "ชอบวิ่งไล่ขับมอเตอร์ไซค์"  คนที่ผ่านไปมาประจำ  เขาก็เรียกชื่อและไม่กลัวมัน

       วันหนึ่งเฉินหลงแอบเข้ามาในบ้าน  น้อง ๆ ก็ไม่พอใจ พบว่าเฉินหลงอยากกินอาหารเม็ดของน้องบ้าง  ต่อมาทำให้เฉินหลงได้กินอาหารเม็ดมาจนทุกวันนี้ เดิมนั้นกินข้าวกับกระดูกไก่ป่น

       ความสามารถของเฉินหลงคือปีนรั้วหนีเที่ยวกลางคืน  แต่ขากลับไม่สามารถปีนเข้ามาด้านในได้ก็ต้องนอนด้านนอก  หากฝนตกก็เดือดร้อนไปเปิดประตูให้บ่อย ๆ

      ขณะนี้  เจ้าตัวเล็กต่างนิ่งเงียบ  อยู่บนเท้าของฉันที่ใต้โต๊ะ  จะลุกฮือขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ฉันลุกจากโต๊ะ  พวกพร้อมที่จะตาม  และฮือสุด ๆ ก็เป็นเวลาที่ฉันล้มตัวลงนอนกับพื้น  หรือแม้แต่นอนบนโซฟา  จะแย่งกันมานอนซบบนอก  ขา แขน เท้า  สุดแต่ว่าใครจะแย่งได้ก่อนใคร  หากนอนบนเก้าอี้นอน  ใครกระโดดเร็วก็จะได้ขึ้นบนตักบางที่ก็ซ้อนกัน ๒ ตัว  หากใครช้าก็ได้ที่เท้าสองข้าง

       นิสัยของพุดเดิ้ลชอบนอนบนเบาะ  แต่ละตัวมีเบาะประจำต่างตัว ต่างสี แต่ก็ไม่วายที่จะชอบเหมือนกันทุกครั้ง  สำหรับเบาะบนโซฟา และโซฟาต้องทำใจเก็บตังค์หยอดกระปุกรายวันสำหรับค่าซักและค่าเปลี่ยนใหม่  หมดปัญญาแล้วไม่ว่าจะเป็นโซฟาแบบไม้ โซฟาแบบหนังและโซฟาแบบผ้า  ไม่มีอะไรทนทานไปกว่า "ทนทำใจ"

       เพราะวิถีชีวิตที่อยู่กับหมา และมีหมา ๆ เป็นลูก ทำให้เด็กรุ่นเล็กในซอยพูดว่า "คุณป้าคิม.. น่าสงสัยจัง...  คนอาไร มีลูกเป็นหมา"