เรียนรู้ประวัติศาสตร์ มาปรับใช้ในปัจจุบัน และวางแผนในอนคต

           

 

พาหนะในการเดินทางไประนอง(ผบทบ. ลูกชายลูกสะใภ้และลูกสาว)

     บินลัดฟ้าสู่กทม.เยี่ยมลูกชายคนสุดท้อง ตั้งใจว่าจะอยู่เที่ยวกรุงสักสองวัน แต่ภรรยาบอกว่าไม่ไหว ขอไปตั้งหลักที่ภูเก็ต กับลูกชายคนหัวปี  รุ่งเช้าจึงขึ้นรถทัวร์ที่สายใต้ มุ่งหน้าสู่ภูเก็ต หลับๆตื่นๆ 12 ชั่วโมงมาถึงภูเก็ต รุ่งเช้าลูกชายชวนไปเที่ยวระนอง

      มีโปรแกรมเยี่ยมพี่น้องทางผ่านที่บ้านโค้งศรพระราม ตำบลบางวัน อำเภอคุระบุรี นั่งรถผ่านสะพานสารสินที่รื้อของเก่าที่เปิดใช้เมื่อปี 2510 มาสร้างใหม่ทำให้นึกถึงประวัติศาสตร์ ตำนานรักสะพานสารสินที่หนุ่มสาวต่างอาชีพรักกันครูอิ๋ว กับโกไข่  แต่โดนกีดกัน ทำให้ทั้งคู่ต้องพลีชีพเพื่อรักที่สะพานแห่งนี้ จึงอยากบันทึกเรื่องราวไว้รำลึก ดังที่นักประพันธ์ได้แต่งเป็นเพลงไว้ว่า"    

.ภูเอ๋ย ภูเก็ต อาณาเขตที่เรารักกัน

โธ่เอ๋ย สะพาน สารสินเป็นถิ่นรื่นรมย์

ลาแล้ว ลาก่อน คงไม่ย้อนหวนคืนมาชม

ลาแล้วหนอความขื่นขม ทุกข์ระทมสิ้นสุดกันที

.เราสองรักใคร่ ไม่เคยหน่ายขอตายร่วมกัน

ฝากฝังสะพาน สารสินช่วยเป็นสักขี

เราสองรักมั่น ผู้ใหญ่เขากันหาว่าไม่ดี

บุญน้อยจริง ๆ ชาตินี้ เราจึงพลีชีพตายพร้อมกัน

.พี่เป็นโชเฟอร์ ขับสองแถวใครๆ ก็รู้

แต่น้องเป็นครู แม่พิมพ์ของชาติไม่อาจผูกพัน

รักจริงใช่เล่น ขนาดเคยเป็นของกันและกัน

รักที่เคยหมายมั่น กลับถูกกีดกันให้หมดความหมาย

.ภูเอ๋ย ภูเก็ต อาณาเขตที่เรารักกัน

โธ่เอ๋ยสะพาน สารสินเป็นถิ่นที่ตาย

น้ำตานองหน้า เอาผ้าขาวม้ามาผูกมัดกาย

สองเราติดกันมั่นไว้ โดดน้ำตายที่ใต้สะพาน.......

เก็บความทรงจำของคนร่วมสมัยเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2516 มาเล่าให้ลูกหลานฟังในการเดินทางไประนอง   เรียนรู้ประวัติศาสตร์ มาปรับใช้ในปัจจุบันและวางแผนในอนาคต

 

สะพานใหม่ที่กำลังสร้างทิ้งอดีตรักไปกับซากสะพาน