ตั้งใจเล่าความภูมิใจนี้มานาน ตั้งแต่ได้ยินประโยคจากปาก "รู้สึกผิด ที่ทำงานไม่คุ้ม" ของ สำอางค์ สุทธิกุล  พนักงานห้องสมุดผู้มีความขยันเป็นเสน่ห์ประจำตัว    

สำอางค์

สำอางค์จะเป็นหนึ่งในหลายๆ คนที่ทำงานหนักและรับผิดชอบสูง และมีน้ำใจ เมื่อใดก็ตามที่ฝ่ายบริการประสบปัญหา นำหนังสือขึ้นชั้นให้บริการไม่ทัน ต้องขอแรงบุคลากรฝ่ายอื่นๆ มาช่วย คนที่เราจะเห็นหน้าเสมอๆ ก็คือ เธอคนนี้  หรือใครอยากขอให้ช่วยอะไร เธอมักจะทำให้ด้วยความเต็มใจ ทั้งเรื่องการซื้อของมาให้จนถึงการทำอาหารที่เพื่อนๆ อยากทาน

ทุกเช้า สำอางค์จะนำน้ำเต้าหู้ที่ไปแวะรับมาจากร้านมาส่งให้เพื่อนร่วมงานถึงโต๊ะทำงาน ตามออเดอร์ (บางคนเชื่อไว้ จ่ายสิ้นเดือนอีกต่างหาก) นับเป็นความมีน้ำใจของเจ้าตัว เนื่องจากไม่ได้คิดกำไรค่าเหนื่อยแต่อย่างใด

จากเหตุผลหลายๆ ประการเหล่านี้ทำให้เธอได้รับโอกาสจากผู้อำนวยการสำนักหอสมุดเมื่อปี พ.ศ. 2539 (อ. นิคม ธาตรี) ก้าวจากงานแม่บ้านของบริษัทที่รับเหมาทำความสะอาดสำนักหอสมุด มาสู่การเป็นลูกจ้างชั่วคราวของสำนักหอสมุดที่มีคุณภาพ

เมื่อมีโอกาสนั่งคุยกันถึงหลายๆ เรื่องและวกมาถึงเรื่องการทำงาน สำอางค์ บอกดิฉันว่า วันไหนก็ตามที่ไม่ได้ทำงานเต็มที่ (หมายถึงมีงานวาระพิเศษต่างๆ ซึ่งก็มีประโยชน์กับหน่วยงาน) จะรู้สึกผิดอย่างมากที่ไม่ได้ทำงานประจำให้คุ้ม เธอจึงมักจะนั่งคุยไปตัดกระดาษหรือทำงานบนโต๊ะไป  แบบคนมือไม่ว่าง งานประจำของเธอคือ งานซ่อม หรือถ้าจะอธิบายให้ถูกก็คือ งานเข้าเล่มหนังสือ

วันนี้ดิฉันจึงขอนำเสนอ บุคลากรที่น่าภาคภูมิใจยิ่งคนนี้ไว้ในgotoknow