คำกลอน คำคม พอเพียง เพียงพอ แม่

ชอบอ่านหนังสือปรัชญาและศาสนาตั้งแต่เด็ก จำได้ว่าห้องสมุดของโรงเรียนมัธยมตอนต้นนั้น หนังสือทุกเล่มในหมวดศาสนาและปรัชญาจะมีการยืมโดยกานดา

จริง ๆ ทำคะแนนได้ดีทั้งสายศิลป์และสายวิทย์ แต่คุณแม่อยากให้เรียนสายวิทย์ จึงเรียนมาทางสายวิทย์ แต่ถึงกระนั้นตอนสอบชิงทุนเพื่อเรียนต่อสายวิทย์ ก็อาจจะได้วิชาทางสายศิลป์เข้าช่วย จำได้ว่าทำวิชาคณิตศาสตร์ไม่ค่อยได้  แต่วิชาสังคมนั้นทำได้ เขียนคำตอบอธิบายจนหมดเล่ม

เป็นคนชอบอ่านกลอน คำคม สุภาษิตต่าง ๆ แต่แต่งไม่ค่อยเก่ง   แต่ก็เคยแต่งบ้าง  มีอันหนึ่งที่คุณครูเอาไปแปะที่กระดานด้วยเนื่องในโอกาสวันแม่   ที่แต่งไว้คือ

รอยยิ้มของแม่มีค่ายิ่งนัก  รอยรักของแม่ลูกจักมิลืม

นั้นเป็นสิ่งที่รู้สึกจริง ๆ ว่ารอยยิ้มของคุณแม่มีค่ามาก มากเกินกว่าจะตีราคาเป็นเงินทองหรือสิ่งของใด ๆ   และความรักของแม่นั้นเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์ และรู้สึกว่าโชคดีที่มีแม่ 

ในโอกาสที่ในหลวงสิริครองราชสมบัติครบ 60 ปี ซึ่งในหลวงได้เน้นเศรษฐกิจพอเพียง  และการใช้ชีวิตอย่างพอเีพียง  ประจวบกับตนเองมีความคิดว่าตนเองควรจะใช้ชีวิตอย่างพอดี จึงได้แต่งคำสั้่น  ๆ ว่า

 พอเพียง เพียงพอ พอดี ดีพอ

 ตนเองก็จะพยายามดำเนินชีวิตอย่าง เพียงพอ และพอดี