โรงพยาบาลที่ประสบความสำเร็จนั้นระบบคุณภาพในโรงพยาบาลดีเป็นพื้นฐาน (Hospital based) และหากจะมองคุณภาพออกนอกโรงพยาบาลไปสู่สังคมรอบๆโรงพยาบาล (Community Based) ก็ถูกพัฒนาไปพร้อมๆกัน จะเรียกได้ว่าสุดยอดของการพัฒนาระบบคุณภาพ เพราะไม่ได้วนเวียนอยู่แค่ในโรงพยาบาลแล้ว แต่วิธีคิดของโรงพยาบาลเหล่านี้มองออกไปยังคุณภาพของสังคมที่ใหญ่กว่ามาก และแน่นอนว่าหากทำงานคุณภาพสังคมสำเร็จไปด้วย(สังคมรอบโรงพยาบาลซึ่งผมหมายถึงชุมชน,ประชาชนในอำเภอนั้นๆ) หมายถึง ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ และยั่งยืนของระบบคุณภาพอย่างแท้จริง

เวทีภาคกลาง-ภาคใต้ ที่ โรงเเรมดิเอมเมอรัล ที่กรุงเทพฯ  คลิ้กอ่าน> มุมมอง SHA จากการถอดบทเรียน : การเเลกเปลี่ยนเรียนรู้นวัตกรรมสร้างเครือข่าย      

  NEXT...

 

“เวทีเชียงใหม่”  เป็นเวทีที่ผมพูดถึงเรื่องมุมมอง SHA จากการถอดบทเรียน เป็นครั้งที่ ๒ หลังจากที่ไปพูดที่เวทีภาคกลาง+ภาคใต้ (จัดที่กรุงเทพฯ) ที่ทางสถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล(สรพ.) ได้จัดพื้นที่สำหรับเครือข่ายโรงพยาบาลที่ทำงานพัฒนาคุณภาพสู่ความยั่งยืน โดยหวังว่าพื้นที่ที่จัดขึ้น จะเป็นพื้นที่ในการพบปะเพื่อนร่วมเครือข่ายโรงพยาบาล นอกจากจะแลกเปลี่ยนความรู้กันแล้ว กำลังใจก็เป็นสิ่งสำคัญที่เติมเต็มกันในช่วงเวลาดังกล่าวด้วย

ที่เชียงใหม่ผมสามารถเดินทางไปในวันที่สองของการประชุม เพราะติดภารกิจเดินทางไปโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชด่านซ้าย จ.เลย ก่อนหน้านั้น เพื่อไปถอดบทเรียนเช่นเดียวกัน การเดินทางไปเชียงใหม่ครั้งนี้อบอุ่นเป็นกันเองค่อนข้างมากนอกจากผมจะได้กลับเมืองเหนือบ้านเกิด ยังได้อู้กำเมือง ได้กิ๋นอาหารบ้านเฮา เรียกได้ว่า สุขใจเหลือล้น

ผมเข้าใจว่า การขับเคลื่อนไปข้างหน้าไม่ว่าจะเป็นองค์กร เครือข่าย หรือ กลุ่มคนทำงานใดๆก็ตาม “การจัดการความรู้” นั้นสำคัญเป็นอันดับต้นๆ เวทีประชุมแบบนี้ก็เช่นเดียวกัน เป็นเวทีการจัดการความรู้ที่มีคุณค่าสำหรับคนทำงาน

ในช่วงเวลาที่ได้มีโอกาสไปเล่าเรื่องมุมมองการถอดบทเรียนผ่านการเสวนากับ ท่านรองดวงสมร(แม่ต้อย) บุญผดุง ท่านเป็นผู้ชวนคุยและมี พญ.นันทา อ่วมกุล พูดคุยในมุมมองของผู้เยี่ยมสำรวจ ในช่วงเช้าวันที่สอง

เปิดเวทีด้วยคุณหมอนันทา อ่วมกุล เกริ่นมุมมองการถอดบทเรียนในมุมมองของคุณหมอเอง  มีเนื้อหาสรุปที่ผมคิดว่าสามารถเชื่อมต่อกับสิ่งที่ผมเตรียมนำมาแลกเปลี่ยนก็คือข้อสรุปที่เป็นข้อพึงระวังที่คุณหมอนันทา บอกว่า  ทำงานพัฒนาคุณภาพตามโครงการ SHA “อย่าหลงทาง เข้าให้ถึงแก่น อย่าวนเวียนที่กระพี้” และโอกาสพัฒนาที่เน้น “การทบทวนผลลัพธ์ กระบวนการ ปัจจัยนำเข้า อย่างสม่ำเสมอเพื่อการเรียนรู้พัฒนา”  

ผมมองว่าประเด็นที่คุณหมอนันทาฝากไว้ก่อนที่จะนำเสนอเสร็จสิ้นนั้นสำคัญมาก ทำอย่างไร? ที่จะไม่ให้หลงประเด็น เข้าให้ถึงแก่น และไม่วนเวียนที่กระพี้  หลายๆโรงพยาบาลอาจติดกับภาพของความสำเร็จเบื้องต้นจนมองไม่เห็นช่องว่างการพัฒนา ทำให้การเดินต่อของงานพัฒนาคุณภาพเดินไปไม่ต่อเนื่อง

ผมจะบอกว่าต้อง “ถอดบทเรียน” ครับ เราจะรู้ว่าทุกความสำเร็จนั้น มีช่องว่างของการพัฒนาอยู่เสมอ อีกทั้งการประยุกต์ใช้บทเรียนที่มีคุณภาพมาทบทวนตัวเอง จะช่วยให้มองลึกลงไปถึงแก่นคุณภาพโดยเฉพาะวิธีคิด มุมมอง งานพัฒนาคุณภาพ ซึ่งการปฏิบัติก็เป็นผลสืบเนื่องมาจากวิธีคิด และมุมมองที่ถูกต้อง

งานพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล คือ “วิถี”  ดังนั้นเป็นเรื่องสามัญที่โรงพยาบาลต้องมีมาตรฐานกันอยู่แล้ว ผมได้มีโอกาสไปนั่งคุยกับ ทพ.วัฒนา ทองปัสโณว์ แห่งโรงพยาบาลด่านซ้าย คุณหมอวัฒน์บอกว่า งานพัฒนาคุณภาพ คิดกันง่ายๆว่า

  • ทำอย่างไรไม่ให้แย่ลง (QA)
  • จะทำให้ดีขึ้นอย่างไร (CQI)
  • ก้าวเดินต่อไปไม่หยุด (PDCA)

Img_8401

โรงพยาบาลที่ประสบความสำเร็จนั้นระบบคุณภาพในโรงพยาบาลดีเป็นพื้นฐาน (Hospital based) และหากจะมองคุณภาพออกนอกโรงพยาบาลไปสู่สังคมรอบๆโรงพยาบาล (Community Based) ก็ถูกพัฒนาไปพร้อมๆกัน จะเรียกได้ว่าสุดยอดของการพัฒนาระบบคุณภาพ เพราะไม่ได้วนเวียนอยู่แค่ในโรงพยาบาลแล้ว แต่วิธีคิดของโรงพยาบาลเหล่านี้มองออกไปยังคุณภาพของสังคมที่ใหญ่กว่ามาก และแน่นอนว่าหากทำงานคุณภาพสังคมสำเร็จไปด้วย(สังคมรอบโรงพยาบาลซึ่งผมหมายถึงชุมชน,ประชาชนในอำเภอนั้นๆ) หมายถึง ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ และยั่งยืนของระบบคุณภาพอย่างแท้จริง

มีคำถามใหญ่อีกคำถามสำหรับโรงพยาบาลที่กำลังเริ่มต้นทำงานคุณภาพตามโครงการ SHA ว่า เขาควรจะเริ่มต้นอย่างไร?

จากการที่ไปเข้าร่วมเรียนรู้ ถอดบทเรียนมาในหลายๆโรงพยาบาล ปัจจัยแห่งความสำเร็จที่เหมือนกันก็คือ เริ่มจากการวิเคราะห์องค์กรของตนเองอย่างถ่องแท้ ว่ามีจุดแข็ง,จุดอ่อน,โอกาส อย่างไร เมื่อรู้จักตนเองแล้ว ก็ต้องเริ่มต้นจากต้นทุนที่มีค่อยๆพัฒนากันไป เรียนรู้ไป ทำกันไป ถอดบทเรียนกันไป ... “เปิดพื้นที่การเรียนรู้ให้เป็นวัฒนธรรมขององค์กร” และ  “เป็นตัวของตัวเอง” นั้นดีที่สุดครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้นอย่าลืม “คน” ซึ่งเป็นปัจจัยนำเข้าที่สำคัญมากที่สุด ต้องดูแลและพัฒนาศักยภาพคนในองค์กรอย่างใส่ใจ ในที่สุดก็สามารถตอบโจทย์ความยั่งยืนของการพัฒนาได้

 

 

 ภาพบุค คลเรียงจากซ้ายไปขวา

นพ.สุรชัย ปัญญาพฤทธิ์พงศ์,อาจารย์ดวงสมร บุญผดุง,จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร,พญ.นันทา อ่วมกุล,อาจารย์โกศล จึงเสถียรทรัพย์

 

 

 

 

การประชุม การแลกเปลี่ยนเรียนรู้นวัตกรรมสร้างเครือข่ายเพื่อการพัฒนาคณภาพสู่ความยั่งยืน ระดับภูมิภาค

โรงเเรม ดิ เอ็มเพรส จ.เชียงใหม่

๒๖ - ๒๗ ส.ค.๕๓