วันเกิดของลูก คือ วันคล้ายวันตายของแม่เรา ... แล้วคุณยังเลี้ยงฉลองวันเกิดอยู่อีกหรือ ?

สืบเนื่องจากอนุทิน @67995 ... ที่ผมได้เขียนไว้ระหว่างการสอนนักศึกษาระดับ ป.บัณฑิตวิชาชีพครู รหัส 53 ซึ่งเป็นกลุ่มคุณครูโรงเรียนโปลีเทคนิคลานนา เชียงใหม่ ซึ่งจะเรียนกันทุกวันพุธ ยามค่ำเช่นนี้

การสอบกลางภาคของมหาวิทยาลัยเพิ่งผ่านมาเมื่อวาน เริ่มสอนก็ห้องนี้ทันที ทำให้ผมต้องคิดหนักว่าจะสอนเนื้อหาอะไรดี หรือใช้กระบวนการใดดี เพราะคุณครูเหล่านี้ ล้วนแต่มีประวัติและความชำนาญเกี่ยวกับวิชาทางสายเทคนิคอย่างโชกโชน เช่น จบวิศวกร สถาปัตยฯ การตลาด ท่องเที่ยว เทคโนโลยีสารสนเทศ วิทยาการคอมพิวเตอร์ ฯลฯ

สิ่งที่ผมนึกถึงมีอยู่ 2 กระบวนการ คือ พรุ่งนี้เป็นวันแม่ (12 สิงหาคม 2553) การเสริมสร้างคุณธรรมควรจะเกิดขึ้นในช่วงนี้ เรียกว่า ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน ผมควรจะเลือกใช้วีดิทัศน์คุณหมอพงศ์ศักดิ์ ตั้งคณา ดีไหม ?

หรือ ผมจะเลือกสอนเนื้อหาที่เข้มข้นในวิชานวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษานี้ไปเลย ?

แต่ก็มีเพื่อนอาจารย์มาทักว่า คุณหมอพงศ์ศักดิ์ดีกว่า เพราะพรุ่งนี้วันแม่แล้ว

ผมเองก็ไม่มั่นใจว่า จะใช้วีดีทัศน์ชุดนี้แล้วบรรลุวัตถุประสงค์ที่วางไว้หรือไม่ แต่ก็ตัดสินใจที่จะลองดูครับ อยากทราบผลที่เกิดขึ้นเช่นกัน

 

เริ่มเรียน 18.00 น.

ผมเริ่ม ... เก็บตกเนื้อหาและชิ้นงานที่ผ่านมาก่อน แล้วเช็คชื่อ และในระหว่างเช็คชื่อ ผมแอบเห็นคุณครูผู้หญิงคนหนึ่งใส่กางเกงยีนส์เข้ามาเรียน ซึ่งผมเคยแจ้งไว้ในแนวการสอนแล้วว่า ไม่ควรใส่ ...

ผมจึงเม้งขึ้นมาทันทีว่า ใครให้ใส่กางเกงยีนส์มา ? ใส่ได้หรือ ? แนวการสอนของครูเขียนว่าอย่างไร ?

คุณครูผู้หญิงคนนั้นหน้าเสียและไม่สบอารมณ์อย่างมาก ผมดูจากสายตาก็พอจะเข้าใจอารมณ์ถูกดุได้

ผมเลยพูดเบี่ยงประเด็นให้เบาลงว่า ท่านอาจารย์ทั้งหลายครับ เคยเห็นครูดุครูไหม นี่แหละคือครูดุครู แต่ผมก็ยังเตือนไปว่า คราวหน้าผมตัดคะแนนแน่

 

ผมเริ่มกระบวนการให้นักศึกษาชมวีดีทัศน์คุณหมอพงศ์ศักดิ์ ตั้งคณา โดยเกริ่นนำเรื่องราว ประเด็นหลัก ๆ ก่อนการชม และการปฎิบัติตัวในระหว่างการชม

 

เวลา 18.30 น. เริ่มฉาย และ จบ เวลา 20.30 น.

ความแตกต่างระหว่างนักศึกษาปริญญาตรีวัยใส กับ คุณครูกลุ่มนี้ คือ คุณครูกลุ่มนี้มีมาดและเปลือกเยอะตามวัยและประสบการณ์ หัวเราะยากกว่า หากเศร้าก็ต้องมีปกปิด เก็บกดเอาไว้

เมื่อจบ ...

ผมให้คุณครูเขียนความรู้สึกที่มาจากใจลงในแบบวิเคราะห์เนื้อหาทันที โดยเน้นการเขียนจากใจ ไม่สนใจวิชาการ และเน้นว่า ให้คุณครูทั้งหลายในห้องนี้ โปรดนำหัวโขนและเปลือกนอกออกมาไว้ก่อนเขียน ให้เขียนในฐานะคนเป็นลูก มิฉะนั้น ผลที่ได้จะไม่เป็นไปตามที่วางเอาไว้ 

หากผมไม่แจ้งเช่นนั้น จะมีหลายคนที่เขียนในมุมมองของคนเป็นครูที่มองสังคมในโรงเรียน หรือไม่มองในฐานะผู้บริหาร อะไรแบบนี้ แล้วจิตสำนึกจะเกิดตรงไหน จิตสำนึกต้องเกิดจากใจของตัวเองก่อนเท่านั้น

ผมให้เวลา 20 นาที แล้วจะพูดสรุป ...

 

ผลที่ผมสังเกตด้วยสายตาและประสบการณ์ ...

มีการแอบเช็ดน้ำตาที่เอ่อในหลาย ๆ คน เขียนไปร้องไห้ไปก็มี แต่เนื่องด้วยเขาเป็นโรงเรียนเดียวกัน ทำให้การร้องไห้ไม่เป็นที่เปิดเผยนัก เพราะอายซึ่งกันและกัน เรียกว่า เปลือกยังคงมีอยู่บ้าง

เมื่อหมดเวลา ผมให้เขาส่งแบบวิเคราะห์ฯ แล้วผมทำการพูดสรุปให้พวกเขาฟังในหลาย ๆ มิติ ไม่ว่าจะเป็น มิติของการใช้สื่อ มิติของความเป็นครูที่ต้องสอนลูกศิษย์ มิติของความเป็นลูกที่ดีที่มีความกตัญญูต่อพ่อแม่

มิตินี้ผมเล่ากรณีศึกษาที่เกิดขึ้นไว้ตามประสบการณ์ของผม ปรากฎว่า หลายคนน้ำตาซึมและไหลออกมา ผมเชื่อว่า คุณครูเขาเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการให้เขาได้รับรู้ว่า ผมกำลังสอนอะไรพวกเขาอยู่

 

ในระหว่างการนั่งอ่านอย่างคร่าว ๆ ภายในห้องพักอาจารย์ของผม ผมก็อ่านไปเรื่อย ๆ พบคุณครูท่านหนึ่ง ตั้งชื่อเรื่องว่า "11 สิงหาคม วันของใคร?"

ผมเลยลองอ่านอย่างละเอียดขึ้น เพื่อต้องการทราบเนื้อหาว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ลองอ่านตามผมดูนะครับ ...

 

 

โดยสรุปครับ ... วันที่กำลังชมวีดิทัศน์ คือ วันที่ 11 สิงหาคม 2553 เป็นวันเกิดของคุณครูท่านนี้พอดี และนัดเพื่อนเลี้ยงฉลองวันเกิดของตัวเองหลังเลิกเรียนค่ำนี้อีกต่างหาก

ทั้ง ๆ ที่แม่กำลังป่วยมาก แต่แม่ยังปกปิดอาการป่วยนี้ไม่ให้ลูกไม่สบายใจ เธอได้นั่งร้องไห้ไปแล้วด้วยที่โรงเรียน แต่การทราบข่าวอาการป่วยของแม่นั้น ไม่ได้ทำให้คุณครูเกิดจิตสำนึกในสิ่งที่ลูกควรทำเพื่อแม่เลย จนกระทั่ง เธอได้ชมวีดิทัศน์ชุดนี้

อีกทั้ง พรุ่งนี้ยังเป็นวันแม่แห่งชาติอีก ...

 

ปัจจัยหลาย ๆ ด้านที่กล่าวมานี้ มันทำให้คุณครูท่านนี้ร้องไห้ออกมา และเขียนแบบวิเคราะห์มาให้ผมได้อ่าน

นี่คือ จิตสำนึก และนี่คือ ผลที่ต้องการตามวัตถุประสงค์ที่ผมวางไว้ตั้งแต่แรก

เพียงแต่ไม่นึกว่า อะไร ๆ มันจะมาประจวบเหมาะกันขนาดนี้เท่านัน

ขอเป็นกรณีศึกษาที่ประทับใจกรณีหนึ่งครับ ;)

 

เมื่อผมอ่านแบบวิเคราะห์นี้จบ ผมจึงอยากทราบว่า คุณครูท่านนี้คือใคร ชื่ออะไร

พอเห็นชื่อแล้วก็ต้องตกใจว่า โห กรรมติดจรวด เธอก็คือ คุณครูที่ถูกผมดุไปในเรื่องใส่กางเกงยีนส์เข้ามาเรียน และทำหน้าทำตาไม่สบอารมณ์คนตะกี้

ที่แท้คุณครูต้องการใส่กางเกงยีนส์เพื่อไปเลี้ยงฉลองวันเกิดกับเพื่อนต่อ ...

 

ดังนั้น คำลงท้ายในแบบวิเคราะห์ที่ว่า "ขอบคุณอาจารย์.......... ค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ"

มันเป็นคำขอบคุณที่มาจากหัวใจที่รักแม่ของเธอและรู้สำนึกภายในไม่ถึง 2 ชั่วโมงนี้

 

มิน่า ผมอยู่ข้างหลัง ผมสังเกตเห็นคุณครูท่านนี้นั่งก้มหน้าร้องไห้ ที่แท้ก็มาจากสาเหตุนี้นี่เอง

 

แล้วคุณล่ะครับ ... วันนี้คุณยังฉลองวันเกิดของตัวเองอยู่หรือเปล่าครับ ?

 

"วันเกิดของลูก คือ วันคล้ายวันตายของแม่เรา"

 

จำไว้ให้ดีครับ

 

บุญรักษา ลูกกตัญญูทุกท่าน

รักแม่ครับ ;)

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มหาวิทยาลัยชายเขาของคนชายขอบ



ความเห็น (26)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะwas.

อ่านแล้วเห็นภาพตามเลยค่ะ

ถ้าบ้านเขาอยู่ใกล้ๆคงยกเลิกงานเลี้ยงแล้วกลับไปหาแม่แน่ๆ 

แสดงว่าวิดีทัศน์ชุดนี้บรรลุวัตถุประสงค์เกินคาดใช่ไหมค่ะอาจารย์

อีกหลายๆคนคงคิดได้กับการฉลองวันเกิดว่า จะทำอะไรดีที่เหมาะที่ควรและมีความสุขมากกว่าการสังสรรค์กับเพื่อนๆค่ะ

ขอให้อาจารย์มีความสุขกับคุณแม่ในโอกาสพิเศษวันแม่นี้นะคะ

เขียนเมื่อ 

เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ

วันเกิด ควรจะเป็นวันที่ลูกๆ ไปกราบเท้าคุณแม่

ไปทานอาหารกับท่าน...

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

เห็นชื่อบันทึกนี้ คิดว่าเป็นภาค ๒ วันคล้ายวันเกิด วันนี้คุณกราบเท้าแม่รึยัง ;) อีกค่ะอ.เสือโหด ดุ ม้น ฮา ๕ ๕ ;)  ...  ว่าแต่คุณครูเข้มล่ะคะวันแม่ปีนี้กลับบ้านบ่คะ งานยุ่งๆ

บทกวีบทนี้มีค่ามากเลยครับ

"วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่" ไพเราะซาบซึ้งยิ่งนัก

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์

กว่าจะเข้ามาอ่านบันทึกของอาจารย์ได้ เข้าระบบ ๑๔ ครั้งค่ะ  ยากที่สุดยากกว่าทุกครั้งเลยค่ะ

คุณค่าอยู่ที่ตรงนี้จริง ๆค่ะ  "ขอบคุณอาจารย์.......... ค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ"

คุณครูครับ

บันทึกนี้ดีจังครับ บรรยากาศการเรียนการสอนที่คุณภาพสูง สำคัญที่สุดในการสร้างเเรงบันดาลใจบางอย่างให้กับผู้เรียน

อ่านเเล้วซาบซึ้งดีครับ...

เรื่องในห้องเรียน เอามาเล่าทำให้เราเห็นบรรยากาศจริงไปด้วย ขอบคุณครับคุณครู

------------------------------------

*** ผมอยากได้สำเนา CD ของหมอพงศ์ศักดิ์ ปลายเดือนที่เชียงใหม่สำเนาให้ผมด้วยนะ 

เขียนเมื่อ 

วันเกิดของลูก คือ วันคล้ายวันตายของแม่เรา ... แล้วคุณยังเลี้ยงฉลองวันเกิดอยู่อีกหรือ ?....ประโยคนี้ก็เกินพอแล้วครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดี ค่ะ

อ่านจบแล้ิวซาบซึ่้งใจ ยิ่งคนเป็นแม่ที่ผ่านห้องผ่าตัดทางหน้าท้องเพื่อคลอดลูก (น้องพอ น้องเพียง )แล้วด้วย ความตาย อยู่ตรงหน้าจริงค่ะ

เห็นหน้าลูกหลังผ่าตัดแล้ว เหมือนเกิดใหม่ พร้อมลูกเลยนะคะ

รักแม่ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ พี่คุณครูจุฑารัตน์ NU 11  ;)... แวะมาเยี่ยมท่านแรกเลย

บรรลุวัตถุประสงค์จริง ๆ ครับ

คนเรามีระบบความคิด ความแตกต่างกันมากมาย หากเปลี่ยนแปลงตนเองไปในทางที่ดีขึ้น เพียงคนเดียว จากทั้งห้อง แค่นี้ถือว่า ประสบความสำเร็จแล้วครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ ท่าน อ.นุ มากครับ ที่เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกันครับ ;)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณ poo ;)...

วิธีการสอนเดียวกัน แต่คนละกรณีศึกษาน่ะครับ

แต่อารมณ์ของกรณีศึกษา ทำให้ตั้งชื่อบันทึกไม่เหมือนกันครับ

ตอนนี้กำลังคิดว่า อาจจะเพิ่มสมุดบันทึกเล่มใหม่ที่เก็บกรณีศึกษาลักษณะนี้ไว้ด้วยกัน

ไม่ได้กลับบ้านครับ ตั้งหลักไม่ทัน เพราะตอนแรกนึกว่า หยุดวันนี้วันเดียวไงครับ

คงต้องใช้วิธีการโทรหาแม่เอาครับ

ขอบคุณครับ คุณ poo ;)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ ท่านอาจารย์ โสภณ เปียสนิท ครับที่ได้เข้ามาเยี่ยมเยือนบันทึกนี้ ;)

เขียนเมื่อ 

แหม ขอบคุณในความพยายามของคุณ ครูคิม นะครับ ...

ของผมน้อยกว่าแน่ ๆ เลย ประมาณ 3 - 4 ครั้งครับ 555

คำขอบคุณที่ผมได้มานั้น ถือว่า ได้ละลายความโกรธของคุณครูท่านนั้นเรียบร้อยแล้วครับ

และเธอคงได้เข้าใจว่า ผมดุเธอเพราะอะไร ทำไมผมจึงทำเช่นนั้น

ผมได้เล่าให้คุณครูฟังในห้องแล้วครับว่า ผมยอมให้เด็กเกลียดไปจนเรียนจบ หากประสบความสำเร็จเพราะการสอนของผม ค่อยกลับมาสวัสดีก็ย่อมได้

ขอบคุณมากครับ ;)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ;)

ไม่ได้เขียนบันทึกนานครับ ... มีจุดคิด เวลาที่เหมาะสม ก็จึงสามารถเขียนบันทึกนี้ออกมาได้ ... ด้วยความสุขครับ

การสอนคนเก่ง ๆ นี่ ใช้พลังงานมากพอสมควรครับ ยิ่งเฉพาะผู้มีอาชีพครูด้วยแล้ว เหนื่อยมาก เพราะ "ผิดเป็นครู" ไงครับ 555

ปกติครูเป็นคนดุนักเรียน แต่ผมต้องมานั่งดุครูอีกทีในสิ่งที่ครูทำไม่ถูก เพราะบางทีครูเองนั่นแหละที่ละเลยในหลาย ๆ เรื่อง

ผมมีเชื่ออย่างนี้ครับว่า หากผมสามารถทำให้ครูเป็นคนดีมากขึ้น เป็นครูดีมากขึ้น เด็ก ๆ นักเรียนที่เป็นลูกศิษย์ของครูเหล่านั้น ก็จะเป็นคนดีไปด้วยครับ

.................................................

ปลายเดือนนี้ ... ดำเนินการให้ครับ ;)

ขอบคุณมากครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ ท่าน เบดูอิน ;)...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณ ครูใหม่ ;)...

หลายคนในห้องมีสถานะเป็น "ลูก" ก็จริง แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่เป็น "แม่" ด้วยครับ

คงเหมือนความรู้สึกของคุณ ครูใหม่  จริง ๆ ด้วยครับ ...

ขอบคุณสำหรับการเล่าเรื่องแลกเปลี่ยนนะครับ

ขอให้มีความสุขในวันแม่นี้นะครับ ;)

  • สวัสดีครับ
  • คนเราส่วนใหญ่จะคิดได้ก็ต่อเมื่อสูญเสียสิ่งที่มีค่านั้นไปแล้ว โดยเฉพาะพ่อแม่เวลาท่านมีชีวิตอยู่ก็มักไม่สนใจ พอท่านจากไปก็มักจะมาร้องให้คร่ำครวญ คิดได้เมื่อสายไป เป็นอย่างนี้จริงๆ ครับ ไม่ว่าจะอาชีพใดแม้กระทั่งคุณครู ซึ่งต้องเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ศิษย์
  • การสอนที่ดีที่สุด คือการกระทำเป็นแบบอย่างที่ดีครับ เรามักได้ยินคำกล่าวที่ว่า จงเอาเยี่ยง แต่อย่าเอาอย่าง ซึ่งก็หมายความว่าความจงทำตามที่ครูสอนแต่อย่าทำตามที่ครูทำอะไรทำนองนี้ แล้วศิษย์ก็ฟังไปแต่จะเชื่อไม่ คงไม่ต้องตอบก็ครูเองยังทำไม่ได้นี่ครับ...
  • สุขสันต์วันแม่ครับอาจารย์
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณ ชำนาญ เขื่อนแก้ว ;)

เห็นเป็นจริงตามนั้นครับว่า ไม่ทุกข์ก็ไม่คิด ทุกข์แล้วจึงคิด

หากเป็นการทำกุศลกรรม หากเตือนเขาก่อนได้น่าจะเป็นบุญกุศลนะครับ

ผมสอนลูกศิษย์ครูเสมอครับว่า หากต้องการให้ลูกศิษย์ทำอย่างไร คุณครูต้องทำก่อน มิเช่นนั้น ใครจะเป็นเชื่อ เพราะครูเองยังทำไม่ได้เลย ;)

สุขสันต์วันแม่เช่นกันครับผม ;)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ อ่านแล้วก็เห็นใจและเข้าใจน่ะค่ะ

เอาใจช่วยค่ะ

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมทักทายครูบันเทิง

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณ ครูบันเทิง.com ;)...

เขียนเมื่อ 

แว้บมาถามอ.เสือ เมื่อกี๊น้องครูเทียนตรวจคะแนนกระจุ๋มกระจิ๋ม ชอบคำศัพท์นี้ แต่ไม่แน่ใจว่าตกลงเด็กน้อยได้เยอะหรือน้อยกันแน่ เลยสงสัยต่อว่า อย่างอ.อคลม เนี่ยตรวจคะแนนเกือบพันเนี่ย ส่วนใหญ่ผลคะแนนออกมาเป็นไงบ้างเอ่ยคะ .. อ้ะ อยู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาเฉยเลย ทางโน้นน้ำท่วมไหมคะ .. ฝันดีค่ะ ;)

เขียนเมื่อ 

อย่างผมแค่หลักร้อยครับ คุณ poo ;)... เรียนไม่ต่ำว่า B ทำให้ต้องให้ I ไป 40 เปอร์เซ็นต์ครับ ... แก้ไขยังไม่เสร็จเลยเนี่ย

รอบ ๆ บ้าน ห่าง ๆ หน่อย มีข่าวน้ำท่วมครับ แต่ที่บ้านผม ยังไม่เคยท่วมเลย โชคดีอะไรขนาดนี้ อิ อิ ;)

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

วิธีการสอนของอ.ทำให้นึกถึงคุณแม่ค่ะ

ดุ และดุ แต่เป้าหมายคือคุณภาพ

กระบวนการและบรรยากาศที่เอื้ออำนวย

ช่วยให้ผู้เรียนสะท้อนความคิดตัวเองออกมาได้

ขอนำไปศึกษานะคะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

ยินดีครับ คุณ krutoiting ;)...

ขอบคุณมากครับ

ซาบซึ้งค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ พี่พยาบาล เกด เกศนี บุณยวัฒนางกุล ;)

หมายเลขบันทึก

384094

เขียน

12 Aug 2010 @ 01:17
()

แก้ไข

06 Sep 2013 @ 23:21
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ดอกไม้: 2, ความเห็น: 26, อ่าน: คลิก