ผมไปอ่านบันทึกของ น้องชาย คือคุณ ชายขอบ เรื่อง รัตติกาล...เพื่อวันรุ่ง และแสดงความเห็นต่อท้ายไว้หน่อยนึง  กลัวจะจมหายไปเลยยกมาวางตรงนี้ เพื่อประโยชน์ตนเอง และมหาชนชาว Gotoknow อีกครั้ง ดังนี้ :-

                        ประมาท” กับ “ดื้อ” ยังไงแน่ ?

     อ๋อ ... ไม่ยาก ... ประมาท มักเกิดจาก ความเชื่อมั่น ที่มากเกินไป เช่น ผมเรียนค่อนข้างดี จบป.ตรี ก็คิดว่ายังไง สอบบรรจุได้ Sure ! ในใจนึกอยู่แต่ว่าจะเลือก วิทยาลัยครูไหนดีนะ ? แล้วก็ไม่อ่านหนังสือสอบ  ผลคือ สอบได้ที่ 113  เขาบรรจุ ไม่กี่สิบคน เรียกบรรจุรอบสองถึงที่ 110 มันส์ มั้ยล่ะ เจ้า ความประมาท !

    สอน รร.เอกชนอยู่ค่อนปี อะไรๆก็ดี แต่ผม  ดื้อ คือ มีเจตจำนง ที่จะทำ หรือ ไม่ทำ ตามที่ คนอื่น หรือ ตนเอง เคยคิดว่าควรทำ ในที่นี้คือการ ลาออก ให้เป็นคนว่างงาน และเริ่มอ่านหนังสือเตรียมสอบบรรจุครั้งที่สองในปีถัดมา  บางวันไปนั่งอ่านระเบียบ กฎหมาย ใต้ร่มไม้ข้างหอพัก ไม่ถึงชั่วโมงก็ง่วง เลยเดินกลับจะไปนอน   เสียงพ่อก้องมาในสำนึกอีกว่า    " ปีนี้เอาให้ได้นะ ไปไหน ใครถาม พ่ออายเขา "  ก็เพื่อนซี้ผมที่ไปจากตำบลเดียวกัน  เรียนด้วยกันมาตลอด เขาสอบได้ที่ 1 ตั้งแต่ปีแรก ไม่ใช่ 1 สองตัว ตามด้วย 0 อย่างผม   ผมจึง ดื้อ เดินกลับไปนั่งอ่านหนังสือต่อทันที
    ผลจากความ ดื้อ ทำให้ผมสอบบรรจุ ได้ที่ 2 จากผู้เข้าสอบจากทั่วประเทศ 842 คน และบรรจุทำงานรับราชการต่อเนื่องมาจนปัจจุบัน ไม่กี่ปีหรอกครับ 30 ปี ฝ่าๆ เท่านั้นเอง ! ( ตายจริง ! ใครไม่รู้ต้องนึกว่าเราแก่แล้ว แน่เลย .. ขอปฏิเสธว่า ยัง ... ยังแก่กว่านี้ได้อีกครับ )