ได้ศึกษาเรียนรู้ภาษาบ้านตนเองและอนุรักษ์ไว้ไม่ให้สูญหายไปกับกาลเวลาและโลกที่ผันตามความนิยมในแบบฉบับตะวันตกที่มีมากขึ้น

             เมื่อตอนเย็นนี้เอง "ตาโรจน์" ท่านผู้เฒ่าหรือปราชญ์ทางภาษาคนเก่งประจำหมู่บ้านลำไพล (บ้านครูแอนเองค่ะ) หรือที่คนในหมู่บ้านรู้จักในชื่อจริงของท่านว่า นายวิโรจน์  สิตะพงศ์  ผู้มีศักดิ์เป็นญาติที่นับกันไปนับกันมาได้ว่า...ครูแอนจะต้องเรียกขานท่านว่า "ตา" เพราะตาโรจน์เป็นลูกของคุณทวดนั่นเอง 

            ความจริงแล้ววันนี้ตาโรจน์ตั้งใจจะแวะมาหาครูเพ็ญพี่สาวครูแอนซะด้วยซ้ำ  ด้วยเหตุที่ท่านจะมาเพิ่มเติมคำศัพท์ภาษาถิ่นใต้ (บ้านลำไพล : อ.เทพา, จ.สงขลา) ที่ท่านเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้แล้วลืมจดบันทึกไว้  ในทันทีที่ตาโรจน์นึกขึ้นมาได้ท่านจึงแวะมาเพิ่มเติมคำศัพท์นั้นทันทีเพื่อมิให้ลืมเสียนั่นกระไร  เพราะตาบอกครูแอนว่า....

"มั้นปวดหัวแล่ะ...เวลาเท่นึกแล้วนึกไม่ออกแน๊น  ค่ะพอนึกออกก๊ะต้องรีบจดไว้แล่ะ  นี่แล่ะตาปล้ำนึกถึงเท่คนโบราณเค้าแหลงกันแน๊น  ทวดมั่ง  พ่อเฒ่ากับแม่เฒ่าหมันมั่ง พ่อกับแม่หมันมั่ง "

(หมัน--นี่ตาหมายถึงครูแอนเองค่า...อิอิอิ...เป็นคำที่น่ารักนะคะในความคิดของครูแอน  เพราะเป็นคำใต้ที่มักติดปากเรียกเฉพาะคนกันเองที่สนิทชิดเชื้อกัน  เรียกแทนคนที่คุยอยู่ด้วยกับเราน่ะค่ะ  ) 

           งานนี้ตาโรจน์คงปวดหัวกับการนึกๆๆ และก็นึก...น่าดูชมเลยล่ะค่ะ"  ตาก็เลยต้องรีบบึ่งมาหาครูเพ็ญทันทีที่นึกคำศัพท์คำใดออก...ก่อนที่ตาจะกลับเข้าไปในบ้านเก่า 

           ตาโรจน์นั้นมีพันธะสัญญากับครูเพ็ญ(หลานสาว)ว่าจะช่วยนึกคำศัพท์ภาษาใต้ (บ้านลำไพล) และจะช่วยแปลให้เพื่อให้ครูเพ็ญได้พิมพ์เก็บไว้ให้นักเรียนที่โรงเรียนเทพพิทยาภาณุมาศได้ศึกษาเรียนรู้ภาษาบ้านตนเองและอนุรักษ์ไว้ไม่ให้สูญหายไปกับกาลเวลาและโลกที่ผันตามความนิยมในแบบฉบับตะวันตกที่มีมากขึ้น  ดังนั้นงานนี้ตาโรจน์จึงต้องผันตนเองมาเป็นครูภูมิปัญญาท้องถิ่น ด้านภาษา ให้กับโรงเรียนเทพพิทยาภาณุมาศของครูเพ็ญไปโดยปริยาย  แม้ก่อนนี้ตาโรจน์ก็จะเขียนบทความของท่านเองลงพิมพ์ในวารสารเทพานิวส์  วารสารของท้องถิ่นที่ผลักดันโดยคนเก่งอีกท่านหนึ่งนั่นก็คือคุณพี่คารม  ทองหนูรุ่ง  ลูกหลานบ้านลำไพลด้วยเช่นกัน 

            ณ  บัดเดี๋ยวนั้น...ครูแอนก็เกิดปิ๊งความคิดขึ้นในทันทีว่า  ในส่วนของครูเพ็ญนั้นได้ดำเนินการเก็บรวบรวมไว้เป็นบันทึกที่เป็นรูปเล่มสวยงามและเก็บไว้ที่โรงเรียนเทพฯ  แล้ว....ถ้าหากครูแอนจะเก็บรวบรวมและตามเก็บเป็นบันทึกไว้ในบล็อก "โอ้ชีวิต...ฯ" ที่เป็นบล็อกแห่งเรื่องราวในชีวิตคนใต้(บ้านลำไพล : อ.เทพา  จ.สงขลา) ในอีกวิถีหนึ่งก็คงจะดีไม่น้อย  เพื่อบันทึกไว้ให้ผู้สนใจท่านอื่นๆ ได้สืบค้นได้อีกสักมากน้อยก็จะยังประโยชน์ให้เกิดขึ้นแก่การรวบรวมบันทึกเก็บไว้ในบล็อกแห่งการจัดการความรู้นี้  มิให้หายจากไป  ด้วยจะเป็นหมายเหตุแห่งการเก็บรวมรวมคำศัพท์ท้องถิ่นเฉพาะหมู่บ้านลำไพล อ.เทพา  หมู่บ้านครูแอนเพียงเท่านั้น  มิได้หมายรวมถึงภาษาใต้ทั้งหมด   ซึ่งคำศัพท์ภาษาใต้โดยทั่วไปนั้นอาจจะแตกต่างกันไปบ้างตามสภาพท้องถิ่นนั้นๆ  หากแต่คาดเดาเอาเองว่าคงไม่ต่างกันมากนัก  แม้ว่าหลายๆ ท่านอาจจะผ่านสายตาในคำศัพท์ใต้มาบ้างแล้ว  เช่น

ในบันทึกของพี่ชายใจดีท่านนี้ Pพี่นายช่างใหญ่ 

หรือท่านผู้นี้ P  บังวอญ่าคนเก่ง

 

 

......นั่นคือที่มา....และที่ไป......สำหรับบันทึกนี้และในบันทึกต่อๆ ไปค่ะ

       

      คำแรก....สำหรับเมื่อเย็นนี้ที่ตาโรจน์มาให้ครูแอนช่วยจดให้ก็คือคำว่า   

" หวยๆ "   

" หวยๆ "   แปลว่า   กระดุกกระดิก, ไม่อยู่นิ่ง  นั่นเอง

 

มาดูตัวอย่างการใช้คำกันมั๊ยคะ.......

        ในขณะที่แม่กำลังหุงหาอาหาร และทำกับข้าวมื้อเย็นอย่างขมักเขม้นนั้นเอง  พลันสายตาของแม่ก็เหลือบไปเห็นไข่เท่งลูกชายตัวดีที่กำลังนอนเล่นเย็นใจอยู่เฉยๆ บนแคร่ใต้ต้นกระท้อนใหญ่ใกล้ครัวนั่นเอง

แม่          :   บาว...บาว...เฮ้อ....หวยๆ มั่งถิโลก  อย่าขี้คร้านนักแรง 

                    มาช่วยแม่นิม่ะ.... มาต๊ะ.....

ไข่เท่ง     :   แล้วแม่อิให้บาวช่วยไหรห๊ะแม๊....ก๊ะแม่บอกบาวม่ะแล่ะ

แม่          :   โลกไปเอาตรองมาช่วยแม่ถือน้อ  เดี๋ยวแม่อิเทน้ำเทะใส่

                   ในตรองลงหม้อ  แม่อิแกงเทะย่าหนัดแล่ะ   ถือดีๆ น้อ   

                    อย่าหวย หน้อเดี๋ยวเทะอิบาแหม็ดฉาดเสียหล่าว

ไข่เท่ง     :    ด้าย...แม่....ด้าย...ถือพั่นนี้ใช่ม่ายแม่  อย่าหวย ช่ายหม้าย --------

 

ป.ล.  เสียงในฟิล์มฉบับหมู่บ้านครูแอนค่ะ...อิอิอิ...สนุกมั๊ยคะ

          รอภาคต่อไปนะคะ