สวัสค่ะครูหยุย 
นาย วัลลภ ตังคณานุรักษ์ (ครูหยุย)
- ครูแอนยอมรับว่า....ครูแอนเกร็งเลยค่ะ....ดีใจมากๆ....ไม่เคยคิดเลยว่าครูหยุยจะมาเยี่ยมเยียนในบันทึกครูตัวเล็กคนใต้คนนี้....ดีใจจริงๆ ค่ะ
- ขอบคุณนะคะ....กับการหยิบยื่นความรู้สึกดีๆ ที่ลิงโลดใจนี้ส่งผ่านมาให้ครูแอน
- ครูแอนเป็นคนท้องถิ่นที่เิกิดที่พื้นเพที่นี่ค่ะและท้ายสุดก็ได้กลับมาทำงานในบ้านเกิดพร้อมๆ กับพี่่สาวตามความหวังของพ่อและแม่
- เหมือนว่า "เรามีโอกาสดี....ที่ได้กลับมาตอบแทนคุณแผ่นดิน..." น่ะค่ะ
- เราเลยต้องช่วยท้องถิ่นนำเสนอสิ่งดีๆ ของบ้านเมืองเราและทำสิ่งดีๆ เพื่อเชิดชูสังคมท้องถิ่นเราโดยหน้าที่ลูกที่ (คนในพื้นที่) น่ะค่ะ
- ตามรอยพ่อด้วยค่ะ...พ่อครูแอนท่านก็ช่วยชาวบ้านค่ะ ท่านเป็นหมอชาวบ้านที่รักษาโรคด้วยยาสมุนไพร
- แต่ครูแอนกับพี่ๆ ถนัดทางสอนเด็กๆ ในพื้นที่บ้านเราค่ะครูหยุย และพวกเรากลับคิดว่า...หากต่อไปเด็กๆ ในพื้นที่ไม่รู้ภาษาถิ่น แล้วภาษาถิ่นบ้านเรามันเกิดดับสูญไป คงจะน่าละอายใจไม่น้อย ที่คนรุ่นเราไม่สามารถส่งต่อความงดงามทางภาษาไปยังรุ่นต่อๆ ไปไม่ได้ เพราะเราเคยมีภาษาบ้านเรา แต่ไม่มีใครใช้ภาษาบ้านเรากันแล้ว...คงอายฝรั่งกันล่ะค่ะ
- ขอบคุณครูหยุยอีกครั้งนะคะ....บุญรักษานะคะ