ตามปกติคนเรามักจะแสวงหาความสุขก่อนเป็นอันดับแรก หรืออาจจะมีท่านอื่นที่แตกต่างกันไปฉันไม่อาจทราบได้  วิธีการแสวงหาก็ย่อมแตกต่างกันไป  การที่ฉันเข้ามาเรียนรู้และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ใน GotoKnow ถือว่าเป็นการแสวงหาความสุข เริ่มจากการอ่าน การเขียน การโต้ตอบแลกเปลี่ยน การรับคำแนะนำ คำเสนอแนะการแสดงความคิดเห็น 

         โดยเฉพาะบันทึกที่ถ่ายทอดหลักธรรมคำสอนของพระพุทธองค์  การบอกเล่าเกี่ยวกับการพัฒนาจิตใจ  การสร้างสุขให้เกิดขึ้นภายในใจโดยการเรียนรู้ตนเอง  การปฏิบัติภาวนา  รวมทั้งบันทึกการแนะนำหนังสือดี  และการได้รับหนังสือแห่งธรรมจากเพื่อนมิตรชาวบล็อก  การเรียนรู้เพื่อความสุขจึงเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับการเข้ามาฝึกเล่าฝึกเขียน 

          เดิมทีเดียวฉันสนใจการฝึกปฏิบัติธรรมกับพระวิปัสสนาจารย์ซึ่งได้ตั้งใจว่าในแต่ปีจะต้องถือศีลแปดฝึกวิปัสสนาสมาธิให้ครบ ๓๐ วัน โดยฝึกปฏิบัติเป็นคราว ๆ แล้วแต่โอกาสอำนวย  ทำให้รู้สึกดีใจและภูมิใจว่าตัวเองสามารถปฏิบัติได้ รู้จักเข้าวัดเข้าวามาเป็นเวลานานหลายปี 

          ภายหลังเมื่อได้เรียนรู้จากบันทึกและคำแนะนำใน GotoKnow  ซึ่งธรรมะเมื่อรู้แล้ว  มีธรรมะแล้วยังไม่พอ  ที่สำคัญจะต้องฝึกปฏิบัติให้เป็นผู้มีธรรมะด้วยจึงจะสมควรเป็นผู้ "มีธรรมะ" จะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับตนเอง โดยการฝึกฝนด้วยความหมั่นเพียรพยายาม ตามที่ได้ศึกษาเรียนรู้ 

         ความสุขจะเกิดขึ้นภายในใจตนเองทีละน้อย แม้ไม่สุขมากก็ไม่ทุกข์มาก  แม้ทุกข์ก็รับได้  สามารถรับรู้อารมณ์ของตนเองได้ดีขึ้น  จากที่เป็นคนเจ้าระเบียบ  อยากได้อะไรก็ต้องได้  ใจร้อนคิดจะทำอะไรก็ทำไปไวเท่าความคิด  คอยใครไม่เป็นถือเวลาเป็นตัวกำหนด ขับรถเร็วเกินร้อยเสมอ   ส่วนใบหน้าเปื้อนยิ้มของฉันที่ใคร ๆ เข้าใจว่าจะดูเหมือนสุขุมเยือกเย็นเป็นเพียงบุคลิกภายนอกเท่านั้น   หลังจากที่ได้พยายามฝึกปฏิบัติแล้ว ฉันได้เปลี่ยนแปลงตนเอง  สิ่งไม่ใช่เหล่านั้นได้ลดลง  เมื่อมีภาวะคับขันฉันสามารถเปลี่ยนแปลงและควบคุมตนเองได้อย่างน่าแปลกใจ  มองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา มีสติรอบคอบมากขึ้น

          ฉันอยากจึงจะแบ่งปันและแลกเปลี่ยนทางธรรมะโดยสร้างบล็อกใหม่ขึ้นมา "รักและศรัทธา" เมื่อเขียนไปแต่ละบันทึกได้พบกับทางตัน  เพราะต้องนำความรู้จากตำรามาตีความให้อ่านง่าย  โดยเป็นการสื่อให้ผู้อ่านสามารถเข้าใจง่ายและปฏิบัติได้   อีกอย่างหนึ่งฉันยังไม่ชำนาญการในเรื่องเกี่ยวกับการปฏิบัติของผู้มีธรรมะหรือไม่สามารถเป็นแบบอย่างที่ดีได้

          กัลยาณมิตรท่านหนึ่งได้แสดงความคิดเห็นว่า "เข้าวัดนั้นดีแล้วแต่อย่าติดวัด" ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าฉันเป็นผู้หนึ่งที่เคยติดวัด  เริ่มทบทวนได้ว่าฉันเข้าวัดตอนมีทุกข์ เข้าวัดเพื่อบำบัดทุกข์  เมื่อเรียนรู้ผ่านบล็อกอย่างสม่ำเสมอและฝึกปฏิบัติตาม ทำให้ฉันมีความเข้าใจตนเองและรู้จักตนเองดีขึ้นกว่าเดิม ทำให้เป็นแรงบันดาลใจของฉันในการค้นหาความรู้มากขึ้น

          วันหนึ่งที่ดอยมูเซอ  ฉันตื่นนอนแต่เช้าออกไปเดินบนที่โล่งกว้างใหญ่  และพยายามฝึกเหมือนที่เคยฝึก ทำให้ฉันพบกับความจริงว่า "ธรรมชาติเป็นปัจจัยที่สำคัญของการฝึกปฏิบัติ" ฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงเต้นของหัวใจ และรู้จังหวะของการกำหนดลมหายใจของตนเอง  ซึ่งผู้รู้หรือนักปฏิบัติธรรมเคยกล่าวไว้ว่า "ธรรมะคือธรรมชาติหรือธรรมชาติคือธรรมะ" และทำให้การฝึกภาวนาลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น  การฝึกปฏิบัติภาวนาจึงดูเหมือนได้เริ่มใหม่จากครั้งนั้น  ฉันได้เล่าเรื่องนี้ให้กัลยาณมิตรท่านหนึ่งรับฟัง  ท่านบอกให้ฉันเล่าผ่านบันทึก 

       ขอกราบคารวะกัลยาณมิตร GotoKnow ที่ได้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ความรู้ทางธรรมะ และแบ่งปันโดยการถ่ายทอดประสบการณ์ การชี้แนะแนวทางให้ฉันได้เรียนรู้เพื่อ(ฝึก)เป็นคน "รู้ธรรมและมีธรรม" ขอได้รับการแลกเปลี่ยนและเติมเต็ม  ด้วยจิตคารวะอย่างสูง