ได้อ่านบันทึกของคุณโอ๋ เรื่อง optimistic-pessimistic แล้ว....ทำให้พี่เม่ยนึกถึงสมัยตัวเองเป็นเด็กๆขึ้นมาทันที (เน้น! สมัยเป็นเด็กค่ะ)
ตอนนั้นอยู่ชั้น ป.2 คุณพ่อไปเที่ยวปีนัง ซื้อสีเมจิกมาฝาก(สมัยนั้นเป็นของใหม่มาก...บ้านเรายังไม่ค่อยมีใช้ค่ะ) โห! ดีใจมากค่ะ ใช้อย่างทะนุถนอม ดูแลเป็นอย่างดี
รักมากเพราะเป็นของๆเรา
วันดีคืนดีก็เอาไปใช้ที่โรงเรียนในชั่วโมงวาดเขียน.....
เพื่อนๆก็มาขอดูประสาเด็กๆค่ะ เห่อกันใหญ่...
เพื่อนรักคนหนึ่ง บอกว่า "ขอลองใช้บ้างได้ไหม เพราะไม่เคยใช้มาก่อนเลย."...พี่เม่ยก็ให้ค่ะ..."เรามาใช้ไปพร้อมๆกันนี่แหละ"
พอใช้เสร็จก็เก็บเข้ากระเป๋าเรียบร้อย เพื่อนอีกคนหนึ่งก็เดินมาบอกว่า
"โหย!...ของเราก็มี ดีกว่านี้อีก เราใช้มาตั้งนานแล้ว....แต่ไม่ได้เอามา....
"ของเธอใช้เสร็จแล้ว....เอามาให้เราใช้หน่อยซี่!..อย่าหวงไปหน่อยเลยน่า..."
พี่เม่ยไม่ให้ค่ะ ยังไงก็ไม่ให้ จำได้ว่าครั้งนั้นทำให้เพื่อนคนนั้นโกรธกันไปนานเลยแหล่ะ
ก็ถ้าพูดกันดีๆ มีเหตุผล....ก็ให้ไปแล้ว
แต่ถ้ามาพูดแบบนี้ .."ยังไง..ยังไง...ก็ไม่ให้ค่ะ"