ส่วนตัวแล้วเดินทางและชื่นชอบการเดินทางด้วย “รถเมล์” เพราะสะดวก ประหยัด ตื่นเต้น เร้าใจ และที่ชื่นชอบที่สุดเป็นส่วนตัวก็คือ การได้เห็น “ชีวิต” เหมือนดู ซีรี่ส์หนังเกาหลี (ซึ่งจริงๆ ก็ไม่มีโอกาสดูหนังเกาหลีหรอก)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ได้ฟังมานานมากแล้ว แต่ยังติดใจและจำได้ดี…
เริ่มเรื่องจาก รถร่วม ขสมก. หรือ รถเมล์เล็กสีเขียว (ปัจจุบันบางคนเรียกว่า “สางเขียว”) ที่ขึ้นชื่อว่าขับรถได้รวดเร็ว ทันใจ เป็น “ขาใหญ่” ประจำท้องถนนที่คนขับรถทั่ว ๆ ไปไม่อยากยุ่งด้วย ด้วยเหตุนี้ หากรีบจริง ๆ ต้องขึ้นรถร่วมหรือเจ้าสางเขียว นี่แหละ จึงจะถึงที่หมายได้เร็วอย่างแน่นอน จะลงตรงไหน หากรถติดอยู่ก็ลงได้ตามใจ ไม่ต้องรอถึงป้าย ทันใจทุกระดับประทับใจ
มีลุงคนหนึ่งเป็นขาประจำรถเมล์เล็ก ทุกเช้าลุงจะมารอรถเมล์และก็มักจะได้ขึ้นรถเมล์เล็กคันนี้เกือบทุกวัน ลุงชอบห้อยโหนอยู่ตรงประตูหลังเสมอ แม้คนไม่แน่น ลุงก็ไม่ยอมขึ้นมายืนหรือนั่งในรถเลยสักครั้ง
วันหนึ่งกระเป๋ารถเมล์ ซึ่งเห็นพฤติกรรมของลุงมานานแล้ว อดรนทนไม่ได้จึงพูดว่า…
กระเป๋า ลุง ไปโหนอยู่ทำไม เข้ามายืนข้างในดีกว่า
ลุง ข้าชอบ ตรงนี้เย็นดี
กระเป๋า เอ๊ะ ลุงนี่ อันตรายนา เข้ามา ๆ
ลุง ไม่ตอบ เฉย โหนต่อไป
กระเป๋า พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ตกลงไปเดี๋ยวผมกับคนขับจะ
เดือดร้อนอีก
ลุง เดือดร้อนก็เรื่องของเอ็งสิ…ไม่เกี่ยวกับข้า
กระเป๋า อ้าว พูดงี้ก็สวยดิ เดี๋ยวลุงตกลงไปตายห่…ว่าไง
ลุง ก็เรื่องของข้า...โว้ย ไม่เกี่ยวกับเอ็ง
คนในรถ ลุงเข้ามานั่งเหอะ ลุงเป็นอะไรไป มันเดือดร้อน
กันไปหมดนะ คนขับก็แย่ ผู้โดยสารก็เสียเวลา
ลุง ยอมเดินเข้ามาในรถอย่างว่าง่าย ท่ามกลางสายตา
โล่งอกโล่งใจของทุกคนในรถ
กระเป๋า เออ พูดกันเข้าใจง่าย ๆ หน่อย ค่อยยังชั่ว
ลุง ข้ามานั่งเพราะเห็นว่าเป็น “เรื่องของเรา” โว้ย
ตอนได้ฟังเรื่องเล่านี้ หลายคนฟังแล้วบ่นว่า ลุงนี่กวนจริง ๆ บางคนบอกว่า มีคนอย่างนี้จริง ๆ เหรอ บ้างก็ว่า เฮ้อ น่าเห็นใจคนขับกับกระเป๋า บ้างก็ว่าลุงนี่น่ารักนะ เห็นแก่ส่วนรวม …..ฯลฯ
ส่วนตัว ฟังแล้วอารมณ์ดี ได้คิดขึ้นมาว่า เรื่องของใคร คนคนนั้นก็ควรที่จะรับผิดชอบเอง อย่าเที่ยวไปเรียกร้องให้คนอื่นต้องมารับผิดชอบในเรื่องของตัว แต่ในเรื่องของ “ส่วนรวม” หรือ เรื่อง “ของเรา” ต้องระลึกตระหนักไว้ว่า เรามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบร่วมกัน แม้จะไม่ชอบไม่อยากทำก็ตามทีเถอะ
ลุง…จ๊าบส์มากสุดยอดเลย!!!
(^__^)
ขอบคุณค่ะ...ลุงทำสิ่งที่ "ถูกต้อง" แม้จะ " ไม่ถูกใจ"..
สวัสดี ครับ
อ่านตอนแรก ๆ นึกขำ พฤติกรรมและวาทะของทั้งสองฝ่าย
..
เหมือนกันเปี๊ยบเลย ครับ.... คุณคนไม่มีราก
แต่
คนนี้ สิแน่... พระเอกตัวจริง
..
ต้องช่วยกัน นะครับ
เพราะสังคมเป็นของเรา
....
คุณคนไม่มีราก...สบายดี นะครับ
ด้วยความระลึกถึง ครับ
สวัสดีค่ะ
*** แวะมาแล้วมีความสุขค่ะ ด้วยความระลึกถึง ครับ
*** ระลึกถึงเสมอนะคะ
*** ราตรีสวัสดิ์ค่ะคนไม่มีราก
พี่หญิงปิงจ๋า คิดถึงๆ ค่ะ คิดถึงตั้งแต่วันพระจันทร์เต็มดวง
พยายามเข้ามาก็ไม่ผ่าน จนเมื่อคืนพระจันทร์เหลือครึ่งดวงก็ยังคิดถึง
แล้ววันนี้ก็เป็นใจ มาส่งความคิดถึงอีกแล้ว ชอบเรื่องนี้จัง ลุงจ๊าบมากค่ะ
สวัสดีครับ
เคยไปห้อยโหนรถเมล์ในเมืองหลวงอยู่สองปีเพราะไปเรียนต่อ
ก็สนุกดีครับ ตอนนี้แทบไม่ได้ขึ้นรถเมล์เลยเพราะไม่สะดวกกับการเดินทาง
เรื่องของข้า ข้ามีสิทธิ แต่ถ้าเอ็งบอกข้าว่า ข้าอาจทำให้คนส่วนรวมเดือดร้อน ข้าก็ยอมมานั่ง
กระเป๋ารถมองในมุมของตนเอง ว่า ลุงอาจทำให้ตนเดือดร้อน พูดจาไม่ดี ลุงเลยไม่สนใจ เพราะไม่เข้าใจลุง
ผู้โดยสารบอกกับลุงดีดีว่า ลุงอาจเป็นอันตราย และ คนขับ กระเป๋า และ ผู้โดยสารอื่นอาจเดือดร้อน เข้าใจลุง ลุงเลยยอมมานั้งแต่โดยดี
ขอบพระคุณสำหรับบันทึกนะครับ...
สวัสดีค่ะพี่ใหญ่นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
ขอบคุณค่ะ
ชอบกาแฟหอมกรุ่นค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณแสงแห่งความดี
เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่า ไม่ใช่ประสบการณ์ตรง แต่เห็นว่าเป็นประโยชน์และส่วนตัวคนไม่มีรากก็ชอบเรื่องนี้ เพราะทำให้ได้คิดมากมายค่ะ
สังคมเป็นการรวมกลุ่มของคนจำนวนหนึ่ง (มากน้อยก็แล้วแต่) ดังนั้นความรับผิดชอบจึงเป็นสิ่งที่เป็นเจ้าของและตัองรับผิดชอบร่วมกัน
คนไม่มีรากสบายดีค่ะ
ด้วยความระลึกถึงค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่ครูคิม
ฮาจริง ๆ ค่ะ ฟังเรื่องนี้มานานแล้ว ก็ยังขำ ๆ ทุกครั้งค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะอ.กิติยา เตชะวรรณวุฒิ
ดีใจที่ได้ทักทายกันอีกครั้งค่ะ
ด้วยความระลึกถึงเช่นกันค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณpoo
คิดถึงอยู่เช่นกันค่ะ
ไม่ว่าพระจันทร์ข้างขึ้น ข้างแรม ในที่สุด ก็คือ "พระจันทร์" ของฉันและเธอ...55555...
หวานพอหรือยัง .. ฮา ๆ ๆ
(^___^)
ขอบคุณคุณPhornphonที่ช่วยสรุปให้ชัดเจนมากขึ้นค่ะ
สำนึกต่อสาธารณะนั้น เป็นของแต่ละบุคคล คุณลุงแม้เดินทางด้วยรถเมล์ ก็ยังมีสำนึกนี้อย่างเต็มเปี่ยม....
น่ารักมากเลย ว่าไหมคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะ
อืมกระเป๋ารถเมล์ ไม่ได้เป็นห่วงลุงเลยนะ ห่วงตัวเองมากกว่า.... จากการสนทนา ดูจากการสนทนานะคะ
ท่ามกลางสภาวะสังคมปัจจุบัน ทำให้คนเราใจแคบลงไปทุกที....
แต่ยังมีคนอีกส่วนหนึ่งในสังคมที่รู้จักเอื้ออาทรกัน
ขอบคุณเรื่องราวที่ดีๆ ค่ะ
ระลึกถึงเสมอ
ถ้าในรถมีแต่ลุงกับคุณคนไม่มีรากไม่มีคนอื่น
จะทำอย่างไรเนี่ย ลุงจะเข้ามานั่งไหมค่ะ
ลุงเขาก็พูดถูก แต่ปฏิบัติตัวไม่ถูกที่นะคะ
แวะมาฟังเรื่องเล่าสนุกๆ ค่ะ
สวัสดีครับ
น่าจะเ็ก็บรวบรวมเป็นนิทานรถเมล์ ได้เล่มหนึ่ง
พักหลังอยู่นอกเมือง ไม่ค่อยได้ขึ้นรถเมล์
แต่ก่อนขึ้นรถเมล เราจะลุกให้คนอื่นนั่ง
ตอนนี้ขึ้นแล้ว มีเด็กลุกให้เรานั่ง
ทำให้นึกได้ว่า อายุมากขึ้นแล้วแฮะ
ลุง "จ๊าบส์" จริง ๆ ครับ
สวัสดีครับ
ให้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมเป็นอันดับ 1
ประโยชน์ส่วนตนนั้นเป็นที่ 2 รองลงมา
พระบรมราโชวาส พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ลุงแกคงเข้าใจ
ขอบคุณมากครับ