วิชาชีพครูเป็นวิชาที่น่าเคารพ น่ายกย่อง การที่ดิฉันได้ตัดสินใจมาเรียนนั้นก็เพราะว่าอยากสัมผัสถึงความเป็นครู ครังแรกที่เริ่มเรียนได้เห็นถึงรายวิชาที่ต้องศึกษาแล้ว และเวลาที่เรียนก็รู้สึกถึงความทุกข์ ความท้อ เพราะนั้นหมายถึงว่าดิฉันทำงาน 5 วัน แล้วก็ต้องมาเรียนอีก 2 วัน ก่อนเรียนก็ได้เตรียมตัวเตรียมใจ แต่ใจก็ได้ทบทวนกับการจัดการแผนการใช้ชีวิต ฉันจึงอยากลองสู้ อยากใช้ความตั้งใจ ความพยายามในการเรียนรู้ครั้งนี้ให้ผ่านไปให้ได้ เพราะฉันเชื่อว่าชีวิตคือการเรียนรู้ที่ไม่สิ้นสุด
วันแรกที่เริ่มการเรียนนั้น บรรยากาศในห้องเรียนที่ไม่คุ้นเคย ความห่างหายจากการเป็นนักเรียน ก็จะได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ยอมรับวันแรกรู้สึกเหนื่อยมาก ไม่มีวันหยุด เริ่มมีการบ้านมีงานส่ง เริ่มได้ใช้ความคิดมากขึ้นกับการเรียน ต้องพยายามปรับตัวเองให้ได้ ดิฉันคิดว่ามันเป็นความท้าทายที่หากเราทำจนสำเร็จ ผ่านมันไปได้ มันก็จะเป็นความภาคภูมิใจที่ก่อขึ้นในตัวเราเอง หลังจากได้เรียนในระยะเวลาหลายสัปดาห์ติดต่อกันนั้นได้เรียนรู้ในรายวิชาที่เกี่ยวข้องกับอาชัพครู ได้ซึมซับวิชาชีพครู ได้พบปะเพื่อนๆหลายอาชีพ หลายความคิด ทำให้ดิฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง บางครั้งเมื่อเจอปัญหา ทำให้ตัวเองคิดได้ว่าเราจงมองคนรอบ ๆ ข้าง เรา เพราะปัญหาอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นกับเราเพียงคนเดียว ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ หากเราตั้งสติ และพร้อมจะผ่านมันไปด้วยความพยายามของเราเอง เช่นเหตุการณ์ที่มีทั้งการบ้านและใกล้เวลาสอบ เป็นช่วงเวลาที่คิดว่าต้องทำให้ได้ ตั้งสติและค่อยๆทำ พอมันผ่านไปด้วยดีก็รู้สึกสบายใจ ความสุขที่ได้มาเรียนวิชาชีพครูนี้ ฉันคิดว่าฉันโชคดีที่ได้เจออาจารย์ทุกท่านที่สอนให้ความรู้ที่เป็นประโยชน์ ในทุกๆรายวิชาที่ผ่านมา อีกทั้งเพื่อนๆในห้อง ก็น่ารัก ทุกคนมีมิตรไมตรีที่ดีต่อกัน ช่วยเหลือกัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าการเรียนในห้องเรียนแห่งนี้ไม่น่าเบื่อ เหมือนอย่างที่คิดอีกต่อไป
จากนี้การเรียนวิชาชีพในรายวิชาต่อไปที่เหลือ ก็ยังต้องพยายามต่อไปอีกทั้งการไปฝึกสอน ณ โรงเรียนที่เราเป็นครูฝึกสอน ยังมีเรื่องราวที่เรายังต้องสู้และผ่านมันไปให้ได้ และดิฉันก็ตั้งใจว่า จะพยายามและสู้จนสำเร็จการศึกษาใบประกอบวิชาชีพครุให้จงได้ค่ะ
