"ทุกมื้อนี้ ทุกข์ยากหลาย พ่อบ้านหาเงินบ่ได้ ตาบ่เห็นฮุง ฉันต้องเป็นคนหาแทน ลูกเต้าเขากะบ่อยู่นำ"

 

เช้าวันที่เพื่อนสมาชิก gotoknow ไปทำกิจกรรมกลุ่มให้แก่คนไข้โรคไต โรงพยาบาลหนองคาย

ป้าแดงนั่งลงข้างๆสามีภรรยาคู่หนึ่ง หญิงวัยกลางคน ส่งยิ้มให้มาแล้วก็บอกว่า ชีวิตลำบาก สามีทำงานไม่ได้ เพราะสายตาไม่ดี มองไม่ค่อยเห็น ตนเองต้องออกทำงานนอกบ้านได้วันละ 200 บาท แทบจะไม่พอใช้ ยิ่งในวันที่ต้องพาสามีมาฟอกไต ก็จะไม่มีเงินใช้เลยเพราะไม่ได้ไปทำงาน

 

เมื่อถามถึงลูกๆ เธอตอบว่า เขาไปอยู่กับเมียกันหมด เลี้ยงตัวเองก็แทบไม่รอด เลยไม่ไปรบกวนเขา

 

ทุกเช้าหลังจากที่เตรียมอาหารให้สามีเสร็จ ภรรยาจะออกไปซักผ้าให้เจ้านาย ทำความสะอาดบ้าน ตอนเที่ยงกลับมาเตรียมข้าวให้สามีแล้วไปทำงานให้อีกบ้าน ได้เงินวันละประมาณสองร้อยบาท เลิกงานก็ซื้อกับข้าวกลับบ้านไปด้วย เงินสองร้อยบาทก็เกือบไม่พอ 

สามีเคยเป็นโรคเบาหวาน ควบคุมน้ำตาล ด้วยอ้างว่า"ต้องทำมาหากิน" พอที่จะทำงานได้ก็ทำงานไปไม่ได้คิดถึงเรื่องโรคที่เป็น จนอาการหนัก ตามองไม่เห็น ไตวาย ต้องฟอกไตในที่สุด

 

 "เขาเป็นคนดี หากเป็นคนอื่นคงทิ้งไปนานแล้ว ไม่มาปรนนิบัติอย่างนี้ " สามีกล่าวชื่นชมภรรยา

"ทำอย่างไรได้เล่า" ภรรยาพูดต่อ "คู่กันแล้ว จะทิ้งกันได้อย่างไร"

ป้าแดง ได้แต่อมยิ้ม อาจจะมีน้ำตาคลอเบ้าในช่วงที่กำลังจิตอ่อนเช่นในวันนั้น ไม่กล้าที่ถามต่อว่า ค่ารักษาทำอย่างไร ได้สิทธิฟรี หรือต้องจ่ายเงินเอง เพียงให้กำลังใจว่า "เราเป็นคู่เวรคู่กรรมคู่รักคู่แท้ ทำดีก็จะได้ดีตอบเสมอ" สามีทำท่าคุ้นคิดแต่ภรรยายิ้มอย่างภาคภูมิใจ

 

"ยังมีคู่ชีวิตหลายคู่ที่รักกันมาก ในยามไม่มีใคร ก็ยังมีเราและเรา" บันทึกเอาไว้เป็นตัวอย่างของผู้หญิงแกร่ง เข้มแข็งไม่แพ้ชาย หรือแท้จริงแล้ว ชายสิอ่อนแอมากกว่าหญิง