ช่วงนี้ได้รับการเอาเปรียบและเบียดเบียนจากเพื่อนร่วมงานอยู่มากทีเดียว แต่ก็เลือกที่เฉยแล้วทำในสิ่งที่ควรทำ แต่การเลือกใช้คำพูดต้องกลั่นกรองให้ดี ๆ ก่อน เพราะพวกนี้คุณวุฒิสูง แต่จิตใจเป็นอีกเรื่อง ต้องเลือกสารที่จะส่งไปให้ดี ๆ

เงินเดือนพอเหลือซื้อหนังสือสักเล่ม แก้เครียดไปเดินร้านหนังสือประจำเสียเลย

หนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ในหมวดหมู่ที่ผิดพลาด ผิดชั้น ผิดที่ ไปวางอยู่หนังสือที่เกี่ยวกับ "การคิด" แต่ตัวของมันเป็นเรื่อง "การพูด" เลยไปหยิบ ๆ ดู เป็นประเด็นที่น่าสนใจในมุมมองของการพูดที่เรียกว่า "ศิลปะการพูด" ที่แน่ ๆ นี่ไม่ใช่หนังสือประมาณวิชา "วาทการ" อ่านง่าย และครอบคลุมสิ่งที่กำลังหาอยู่

แถมกลับไปที่ชั้นของหมวดหมู่นี้ ดันเหลืออยู่เล่มสุดท้าย คือ ที่ถืออยู่ในมือนี่แหละ

 

ถูกใจ ๆ ... ถูกใจจนคิดว่า วันนี้จะเอามาขึ้นบันทึกเอาไว้ทีละประเด็น ๆ ไปเรื่อย ๆ ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อกัลยาณมิตรท่านอื่น ๆ บ้าง เพื่อเจอคนแปลก ๆ จะได้ทราบว่า ควรพูดกับคนแบบนี้อย่างไร

 

ศิลปะการพูดกับคนประเภท "ขุนพลอยพยัก"

 

สมัยนี้ คนประเภทนี้มากเหลือเกิน พวกเขาชอบเลี่ยงความขัดแย้งกับผู้อื่น จึงมักประนีประนอมด้วยการเปลี่ยนจุดยืนตัวเองให้สอดคล้องกับผู้อื่นเสมอ

แต่เราก็ไม่ค่อยเข้าใจคนพวกนี้นัก ไม่รู้ว่า ที่เขาเห็นดีเห็นงามด้วย เขาทำอย่างจริงใจหรือฉาบฉวยกันแน่ แต่ไม่รู้ด้วยว่า เขาฉลาดหรือโง่กันแน่ แต่คนอีกพวกหนึ่ง จะเป็นพวกที่พูดจากระตือรือร้น ชอบแลกเปลี่ยนความคิดเห็น คนพวกนี้จะเห็นดีเห็นงามไปพร้อมกับเสนอความเห็นแย้งไปในตัว ซึ่งใคร ๆ ก็ชอบคุยกับคนพวกนี้ จุดนี้แหละที่แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนฉลาด เพราะเขาได้สร้างสัมพันธภาพอันดีกับคนที่เขาคุยด้วยโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย

ถ้าเราคิดว่า เราเกลี้ยกล่อมเขาสำเร็จ และพูดคุยทุกอย่างที่อยู่ในใจให้ฟังทั้งหมด เราก็คิดผิดแล้ว และทางที่ดี เรื่องสำคัญ ๆ อย่าคุยกับพวกเขาจะดีกว่า จะได้ไม่ตกเป็นเครื่องมือของพวกเขา

 

นี่เป็นคนประเภทแรกที่เราจะต้องระมัดระวังคำพูดและเรื่องสำคัญที่จะเอ่ยให้เขาฟัง เพราะเราอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ ถ้าไม่แทงข้างหลัง ก็แทงข้างหน้าตรง ๆ เลย

ว่าไปคนพวก "ขุนพลอยพยัก" นี่อยู่รอบ ๆ ตัวผมเลยเนี่ย โห ต้องระวัง ๆ มาก

 

โปรดติดตามศิลปะการพูดกับคนประเภทต่อไป ในบันทึกหน้าครับ

 

บุญรักษาทุกท่านครับ ;)

 

 

ข้อมูลดี ๆ

อดุลย์ รัตนมั่นเกษม (เรียบเรียง).  พูดจูงใจ : วิธีบงการผู้อื่นอย่างมีศิลปะ.  พิมพ์ครั้งที่ 8.  กรุงเทพฯ: เต๋าประยุกต์, 2553.