หลายๆ ครั้งที่ได้นั่งฟังผ่านเวทีเรื่องเล่า Dialogue หรือที่ข้าพเจ้าเรียกเอาเองว่า "สุนทรียโสเหร่"... จะเห็นความงามในใจของผู้เล่าที่บอกสื่อถึงพลังแห่งความศรัทธาในผู้นำองค์กร ที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำสั่ง หรืออำนาจแห่งการควบคุม ที่มักส่งผลให้ผู้คนกดดันและบีบคั้น แต่หากเป็น "อำนาจที่เปี่ยมไปด้วยศิลปะ"... ที่ทำให้หลายคนที่กำลังตกอยู่ในสภาพคล้ายคนกำลังจะจมน้ำหากแต่สามารถลุกขึ้นมาใช้...พลังที่เปี่ยมล้นแห่งความเป็นมนุษย์ของตนเองได้...

Happiness-R2R แห่งวิถีการงาน » วงเล็ก...เล็ก หากแต่มีพลังสู่ "แรงเฮือกสุดท้าย"

Value » ความประทับใจกับกำลังใจ ทำให้ได้มาซึ่งชัยชนะ

Happiness-R2R แห่งวิถีการงาน » BY HEART จากใจแพทย์ผู้เป็น ผอ.(ตอนที่ ๑)

Happiness-R2R แห่งวิถีการงาน » BY HEART จากใจแพทย์ผู้เป็น ผอ. (ตอนที่ ๒)

เป็นสภาวะที่ข้าพเจ้า...รู้สึกว่าสำหรับตนเอง พึงหยุดใคร่ครวญ เพราะนี่คือ โอกาสอันงามที่จะได้เรียนรู้ผ่านบุคคล ที่ทำให้ข้าพเจ้าไปนึกถึงงานเขียนของ พระไพศาล วิสาโลที่พูดถึง... "ความเข้มแข็งในความอ่อนหยุ่น" ในหนังสือ "ธารน้ำใสกลางใจ : เมื่อโลกหมุนช้าลง"

"ความเข้มแข็งในความอ่อนหยุ่น"

...จะเป็นผู้นำที่ดีได้หรือไม่นั้น จึงไม่ได้ดูที่ความก้าวร้าวหรือวางก้ามทำตัวแข็งกระด้าง หากดูที่ความอ่อนโยน สุภาพ เป็นมิตร เพราะคุณสมบัติเหล่านี้เท่านั้นที่สามารถชนะใจคนได้

จะว่าไป คุณสมบัติเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้อย่างแท้จริงต่อเมื่อชนะตัวเอง คือ ชนะอหังการภายใน รวมทั้งความอยากแสดงอำนาจ และความกลัวในส่วนลึก เมื่อชนะใจตนเองได้แล้วก็ไม่ยากที่จะชนะใจผู้อื่น

แต่ถ้าจะให้ดี นอกจากความอ่อนโยนแล้ว ควรมีความยิดหยุ่นด้วย

ความอ่อนโยนนั้นเป็นบุคลิกที่เกิดจากจิตใจที่เข้มแข็ง ส่วนความอ่อนหยุ่นนั้นเป็นสิ่งเสริมจิตใจให้อ่อนหยุ่นขึ้น

จิตใจที่่อ่อนหยุ่น หมายถึง จิตใจที่พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ ร้อนก็ไม่ทุกข์ หนาวก็ไม่บ่น กินอะไรก็อร่อย นอนที่ไหนก็หลับ รวยหรือจนก็ไม่อนาทรร้อนใจ ชมหรือตำหนิก็ไม่หวั่นไหว ใครที่ทำได้อย่างนี้จะไม่มีวันจิตสลายหรือเศร้าโศกอกหัก มีแต่จะเป็นสุขในทุกสถานการณ์ จิตแบบนี้เท่านั้นถึงจะเรียกว่า "จิตที่เข้มแข็งอย่างแท้จริง"

ข้าพเจ้ามองว่า...

มีผู้ที่เป็นผู้นำมากมาย...ที่ดำรงอยู่อย่างปราศจากความหวาดกลัว และสามารถนำศิลปะแห่งอำนาจมาใช้ได้อย่างงดงาม หากว่าผู้นำสามารถดำเนินวิถีแห่งตนไปเป็นเช่นนี้ได้ จะทำให้สังคมเล็กๆ แห่งการงาน เป็นสังคมที่เปี่ยมล้นด้วยการแบ่งปัน เกื้อกูล และหนุนนำศักยภาพแห่งความเป็นมนุษย์...ได้อย่างดียิ่ง

ความงามแห่งชีวิต

เปี่ยมด้วย "ศิลปะและความธรรมดา"

๑๖ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๓