เมื่อวานนี้
มีโอกาสพบเพื่อนของเราที่สูญเสียคู่ชีวิตไปไม่นาน ประมาณ 4 สัปดาห์ หลังจากเธอได้จัดการเรื่องต่างๆจนเสร็จสิ้นแล้ว
เธอเริ่ม...คิดถึงบรรยากาศเก่าๆระหว่างกันและกัน เธอเริ่มใคร่ครวญถึงคนที่รัก
เธอบอกว่า..
เห็นภาพ เห็นห้องนอน เห็นเสื้อผ้า
เห็นทุกสิ่งทุกอย่าางที่เป็นของของเขา
เธอนั่งร้องไห้ทุกวัน
แล้วเริ่มเบื่อหน่าย
ไม่อยากทำอะไร
รู้สึกซึมเศร้ามาก ...
เราแนะนำว่า
คุณพยาบาลจิตเวช
บอกว่า ..
เคยเจอค่ะ โดยเฉพาะคนที่อยู่ด้วยกันมานาน
แม่มีอาการเหมือนอย่างที่พี่เล่าเลยค่ะ
ในที่สุดแม่ก็เอาเสื้อผ้าไปบริจาค ไม่อยากเห็นเพราะเห็นแล้วก็เศร้า
คงต้องใช้เวลานะคะพี่แก้ว
แค่มีสติ.. และพยายามหาทางช่วยเท่าที่ช่วยได้..
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะพี่แก้ว
เพิ่มเติมค่ะพี่แก้ว
ช่วงนี้คงให้เวลามากขึ้น อยู่เป็นเพื่อน รับฟัง อาจพาทำกิจกรรมเบี่ยงเบนเช่นอาจพาออกกำลังกาย เดินเร็วๆในสวนสาธารณะให้สารเอ็นโดฟีนหลั่ง
เพื่อความไม่ประมาท คอยสังเกตอาการด้วยค่ะ
ตามปกติคนเราจะมีอาการเศร้าโศกเสียใจ(Bereavement)ภายหลังมีการสูญเสียของบุคคลหรือสิ่งอันเป็นที่รัก และอาการจะหายหมดไปภายใน 6-8 สัปดาห์ แต่ถ้าผู้นั้นมีอาการนานกว่า 2 เดือนหรือมีลักษณะดังต่อไปนี้คือ ประสิทธิภาพในด้านต่างๆลดลงอย่างมาก แยกตัว หมกมุ่นครุ่นคิดว่าตนเป็นคนไร้ค่า มีความคิดอยากตาย มีความคิด หรือการเคลื่อนไหวเชื่องช้ามาก เป็นข้อบ่งชี้ว่าเป็นโรคซึมเศร้า
รู้สึกเป็นห่วงค่ะ
คุณแก้วครับเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว....อีกไม่นานก็ปรับสภาพได้...เมื่อมองหาแล้วไม่มีหลาย ๆ ครั้ง...สติย่อมกลับมาเผชิญกับความจริงได้...เราเป็นเพื่อนคงต้องหมั่นเยี่ยมเยียนสอบถามสุขทุกข์...หรือพากันไปในสถานที่ ๆ เขาไปแล้วมีความสุข
สวัสดีค่ะพี่แก้ว
เพิ่มเรื่องโรคซึมเศร้าเผื่อจะเป็นประโยน์ค่ะ
โรคซึมเศร้า หมายถึงโรคหรือความผิดปกติทางจิตเวช ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่มโรคอารมณ์ผิดปกติ(mood disorder หรือ affective disorder) โดยมีความผิดปกติทางอารมณ์เกิดขึ้น และคงอยู่นานเป็นเดือนๆ หรือเป็นปี โดยที่โรคอารมณ์ซึมเศร้าจะมีผลทำให้เกิดอาการผิดปกติของความรู้สึก ความคิด พฤติกรรมและสุขภาพร่างกายไปพร้อมๆกัน ลักษณะสำคัญคือ ผู้ป่วยมีอารมณ์เศร้าเป็นอาการเด่นชัดร่วมกับอาการอย่างอื่น เช่น มีความรู้สึกเบื่อหน่าย และหมดความสนใจในสิ่งต่างๆ ผู้ป่วยจะมีอารมณ์เศร้า หดหู่ ไม่แจ่มใส เบื่ออาหาร นอนไม่หลับ อ่อนเพลีย ไม่มีแรง ไม่มีสมาธิ รู้สึกไม่มีค่าและมีความคิดอยากตาย เป็นต้น การรักษาคือการใช้ยา จิตบำบัดและการรักษาด้วยไฟฟ้าในบางราย
ความซึมเศร้าแบ่งตามความรุนแรงเป็น 3 ระดับ คือ
- ความซึมเศร้าระดับเล็กน้อย (Mild Depression) มีอารมณ์ไม่สดชื่น เศร้า เป็นชั่วคราว ไม่พอใจรูปลักษณ์ของตน บางครั้งความตั้งใจในการทำงานลดลง การนอนหลับเปลี่ยนแปลง
-ความซึมเศร้าระดับปานกลาง (Moderate Depression) อารมณ์เศร้ารุนแรงขึ้นกระทบต่อชีวิตครอบครัว การงาน แต่ยังสามารถดำเนินชีวิตประจำวันได้ เศร้ามากขึ้น ไม่มีความสุข เบื่อหน่าย อ่อนเพลีย รู้สึกตนเองไร้ค่า แยกตัว อาจมีความคิดอยากตาย การนอนหลับผิดปกติ ความอยากอาหารลดลง ความต้องการทางเพศลดลง
- ความซึมเศร้าระดับรุนแรง (Severe Depression) จะมีอารมณ์เศร้าตลอดเวลา สิ้นหวัง มองตนเองด้านไม่ดีไม่มีประโยชน์ตลอดเวลา ทำให้มีความคิดฆ่าตัวตาย ไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัว มีความต้องการหลีกหนี หลบซ่อน ไม่มีการเข้าร่วมสังคม รู้สึกไร้ค่า ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง มองอนาคตมือมนและสิ้นหวัง หมดความสนใจต่อสิ่งต่างๆ การตัดสินใจเสีย แม้แต่เรื่องง่ายๆในชีวิตประจำวัน แทบจะไม่มีการเคลื่อนไหว มักจะนั่งอยู่เฉยๆกับที่ตลอดเวลา อยู่ในท่าเดียวนานๆหรืออาจอยู่ไม่นิ่ง ผุดลุกผุดนั่ง ไม่สนใจตนเอง ดูแลตนเองได้ไม่ดี นอนหลับไม่สนิทหรือนอนไม่หลับมักรู้สึกเหนื่อย อ่อนเพลียตลอดเวลา หมดความสนใจในเรื่องเพศ ผู้ที่อยู่ในระยะนี้อาจจะถอนตัวออกจากโลกของความเป็นจริงและมีความคิดหลงผิดได้
หลักการดูแลคือ
1. ส่งเสริมความปลอดภัยทางด้านร่างกายและสุขภาพ
2. ให้โอกาสแสดงออกซึ่งความทุกข์ใจ
3. ยอมรับและให้โอกาสแสดงความรู้สึกมั่นใจ
4. ช่วยให้เกิดความรู้สึกอยากมีชีวิตอย่างมีคุณค่า สร้างความหวังใหม่และมีประโยชน์ต่อผู้อื่น
5. ช่วยให้มีโอกาสได้ประสบความสำเร็จในการร่วมกิจกรรมเพื่อความภาคภูมิใจในตนเอง
6. ให้โอกาสสำรวจตนเอง เพื่อความเข้าใจตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง
มาร่วมเป็นกำลังใจให้กับผู้สูญเสียค่ะพี่เเก้ว เวลาเเห่งการสูญเสียพึ่งผ่านไป 4 สัปดาห์นี่ถือว่าเป็นช่วงที่วิกฤตค่ะ เพราะตอนนี้อะไรก็เสร็จสรรพเเล้ว จะรู้สึกว่าเหงา โดดเดี่ยว คนที่จะช่วยได้ดีที่สุดคือคนใกล้ตัว ลูก เพื่อนสนิท คนที่จะมารับฟังเขาค่ะ การร้องไห้ก็เป็นสิ่งที่ช่วยได้มากทีเดียวค่ะ อยากร้องก็ให้ร้องออกมาเลย ไม่ให้กลั้นความรู้สึกนี้ไว้ grief process จะถูกยับยั้งค่ะถ้าเราไปบอกเขาว่าอย่าร้องเลย อย่าร้องนะ เพราะฉะนั้นหากมีอารมณ์ใดเกิดขึ้น คนที่อยู่ด้วยจะต้องยอมรับเเละเข้าใจอารมณ์ ณ ตอนนั้น ถ้าไม่ไหวก็อาจต้องพบจิตเเพทย์เพื่อให้การช่วยเหลือในการจัดการอารมณ์ ช่วงที่หนักๆ ในช่วงเเรกค่ะ อีกอย่างคือเวลาผ่านไป ทุกอย่างจะดีขึ้น
grief ที่ปกติจะประมาณ 3- 6 เดือนนะคะ ถ้าเกินนี้เเล้วยังไม่ดีขึ้นก็คงต้องช่วยเหลือต่อค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนพี่เเก้วนะคะ
สู้ สู้ค่ะ
สวัสดีค่ะพี่แก้ว
พยาบาลจิตเวชอย่างอุ้มก็นึกไปไกลกลัวว่าเพื่อนพี่จะเศร้ามาก เศร้านานจนกลายเป็นโรคซึมเศร้า
เมื่อยามร้องไห้ เรารับฟัง อยู่เป็นเพื่อน น้ำตาช่วยระบายเศร้าได้มาก การสัมผัสที่มือ ก็ช่วยปลอบได้ค่ะ
บางทีการทำกิจกรรมร่วมกันในครอบครัว หรือในหมู่เพื่อนอาจช่วยได้บ้างนะค่ะ
พาดูต้นไม้สวยๆ ใบไม้สีเขียวช่วยผ่อนคลายได้เหมือนกัน
เวลาคงช่วยได้ระดับหนึ่งค่ะพี่
ถ้าหากไม่หายหรือว่าตอนนี้เป็นมากอาจต้องพบจิตแพทย์อย่างน้องกุ้งว่าค่ะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
สวัสดีคะพี่แก้ว
ไก่กำลังจะโทรหาพี่แก้วอยู่เมื่อวานตอนเย็น
ให้กำลังใจ นะคะ
สวัสดีค่ะ
เวลาเท่านั้นค่ะจะช่วยทำให้เพื่อนพี่แก้วดีขึ้นได้ เราคงได้แค่พูดปลอบใจ ให้กำลังใจ เป็นที่ปรึกษาและคอยดูแลอยู่ห่างๆ
ระยะนี้คงต้องปล่อยเค้าสักพัก พยายามพาพี่เค้าให้ออกมาจากสิ่งแวดล้อมเดิมๆ หากิจกรรมให้ทำ รับฟังเวลาเค้าเล่าอะไรมา
ทุกอย่างจะดีขึ้นกำลังใจและเวลาเท่านั้นที่ช่วยได้ ก่อนอื่นต้องให้พี่เค้าช่วยัวเองก่อนค่ะ
เป็นกำลังใจให้พี่แก้วสำหรับที่จะคอยดูแลเพื่อนนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจค่ะ จะพยายามค่ะ
แล้วจะรายงานความก้าวหน้านะคะ
สวัสดีคะพี่แก้ว
ขอแสดงความเสียใจกับเพื่อนพี่แก้วด้วยนะคะ
คิดว่าการไปอยู่วัดทำสมาธิสักพักจะช่วยได้บ้างนะคะ
สวัสดีค่ะพี่แก้ว
แวะมาให้กำลังใจพี่แก้วค่ะ งานนี้พี่แก้วเหนื่อยมากเหมือนกัน ชื่นชมที่ดูแลเพื่อนอย่างดีค่ะ น่าภูมืใจแทนเพื่อนพี่แก้วที่มีเพื่อนดีๆอย่างพี่แก้วค่ะ
ชื่นชมพี่เสมอค่ะ
วันเวลาและการดูแลจากเพื่อนร่วมงาน
รวมทั้งเพื่อนร่วมรุ่นจะเยียวยาได้ค่ะ
ขอบคุณทุกคำแนะนำนะคะ
ขอเพียงแค่การดำรงอยู่เคียงข้าง...และไม่ปล่อยมือค่ะ...พี่แก้ว
กะปุ๋มมีอะไรมาฝากด้วยค่ะ...
"เว้" ในม่านฝนและลมหนาว ต่อความเข้าใจผิดมาเนิ่นนานต่อเรื่อง "ความรัก" และ http://gotoknow.org/blog/kapoommind/292008
ความรู้สึกซึมเศร้า...เราๆท่านๆแม้ไม่สูญเสียคนรักไปในอีกโลกหนึ่งก็เป็นได้นะคะ..มันเกิดขึ้นจากภายใน..หรือว่าระดับฮอร์โมนในร่างกายในวัย40ต้นๆเริ่มลดลงกลไกลต่างๆของร่างกายทำงานเสื่อมประสิทธิภาพลง..หมายความว่าอยู่เฉยๆก็เป็นได้แล้วยิ่งมาเสียคนรักไปอย่างไม่มีวันกลับนี้ก็เท่ากับไปกระตุ้นความรู้สึกนี้ห้เกิดเร็วขึ้นอีกน่ะค่ะพี่แก้ว..เคยอ่านศึกษาและนำมาใช้ตลอดจนแลกเปลี่ยนกัยเพื่อนรุ่นเดียวกัน..เพื่อนเลี้ยงสุนัขพันธุ์เล็กๆน่ารักๆไว้เป็นเพื่อนโดยคุณหมอแนะนำมา...ซึ่งเพื่อนก็ได้ผล ครูอ้อยเล็กเลยหันมาสนใจหมาที่มีอยู่..http://gotoknow.org/blog/varee/295248 ก็ได้ผล..แต่ที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือกำลังใจจากคนรอบข้างและตัวเราเองด้วยค่ะพี่แก้ว...จึงจะฝ่าวิกฤตไปได้ค่ะ....
พี่ก็มีเพื่อน แต่งงานกัน15ปี สามีจากไป อาทิตย์แรกๆไม่เป็นไร หลังๆเริ่มส่องหน้าต่างว่าใครจะมาเยี่ยมบ้าง ไม่มีใครมา ๆๆๆๆ
เริ่มปั่นป่วนในสมอง ๆๆๆๆ
สงสาร แต่ก็ทำใจ
มาถึงวันนี้