ครอบครัวแห่งปี.มีใครบ้าง...

โดยส่วนตัวแล้วรู้สึกประทับใจประโยคที่ว่า “การท่องเที่ยวคืออาหารชั้นเลิศของจิตวิญญาณ”... 

..แต่ด้วยเกิดมาเป็นคนที่มีฐานะ(ไม่)ร่ำรวย..^^

จึงไม่ได้ไป..ท่องเที่ยว...เฉย ๆ นัก... 

ได้แต่แอบแฝงการท่องเที่ยวกับ...การศึกษาดูงาน.... 

ซึ่งการดูงานแต่ละครั้ง....ก่อนดูงานก็มักจะมีการตั้งหัวข้อที่จะดู..เพื่อให้ไม่หลงประเด็น..และสามารถเก็บรายละเอียดที่จะสามารถนำไปใช้ได้ให้มากที่สุด...โดยต้องกลับมาเขียนรายงานกันเล่มโต...

...ระหว่างเดินทาง..หรือหลังจากการดูงานเสร็จ...ก็จะมีการแทรกความหรรษาบันเทิง ท่องเที่ยว ..กินดื่ม ให้ลืมงานที่ทำทั้งหมด...(ตามงบประมาณที่หาได้..)

ก่อนจะกลับไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันใหม่.... 

...ใครโชคดีก็อาจได้ไปดูงานถึงต่างประเทศ ... 

ผมเองก็ได้มีโอกาสไปดูงานต่างประเทศหลายครั้ง...ทั้งพม่า กัมพูชา มาเลเซีย และที่ไปบ่อยสุดก็คือข้ามโขงไปประเทศลาว...555

ไปแบบแวบ ๆ ไม่เคยได้พักค้างในต่างประเทศเลย...(แล้วจะมาคุยทำไมนี่..^^)

>>>>>เรื่องดูงาน..ก็เป็นเรื่องของ...งาน..ที่ต้องทำ....

แต่ยังมีอีกงาน...ที่นายไม่ได้สั่ง....แต่..ใจ...สั่งให้ทำ......!!!

...หลาย ๆ คนชอบใจการดูงาน เพราะถือเป็นโอกาสที่จะแอบที่บ้านไปเที่ยวสนุกนอกบ้าน...(ตามที่ใจเขาสั่ง..)

..แต่ผมกลับชอบใช้โอกาสของการดูงาน...เพื่อศึกษารูปแบบของครอบครัวตัวอย่าง....(ตามที่ใจผมสั่งไป)..

....โชคดีเป็นของผมที่ได้รู้จักกับ...โกทูโน...

ทำให้มีโอกาสรู้จักกับมิตรภาพแบบ...เครือข่าย...


เมื่อปีก่อนโน้น..ผมเลือกที่จะขับรถออกนอกเส้นทาง 238 กิโลเมตร เพื่อไปดูงานครอบครัวพี่ครูพรรณนา (ไม่มีชื่อกลาง) ถึงสุพรรณบุรี...ด้วยเรื่องเล่าถึงสองหนุ่มน้อยที่ได้ใจแม่ทุกอย่าง....ในขณะที่ประโยคในบล็อกของพี่ครูพรรณากลับบอกว่า.. “เฮ้ย..หยุด..” ^^..

..ครั้งนั้นแม้ไม่ได้เจอหลาน ๆ แต่ก็ได้พบกับมิตรภาพดี ๆ จากชาวโก..เสียงเหน่อบ้างไม่เหน่อบ้างหลายท่าน...^^

....ตราบจนทุกวันมิตรภาพยิ่งงอกเงย..จนมีการดูงานรอบ 2 เกิดขึ้น...เมื่อไม่นาน...(พี่ครูพรรณนาบอกทีหลังว่า...กล้ามา..ก็กล้ารับ...(วะ)...อิอิ)

 

....ปีที่แล้ว...พอทราบว่าจะได้ไปทัวร์ไม้ไผ่....การประสานงานครอบครัวตัวอย่างครอบครัวที่สองก็เกิดขึ้น...หลังจากลุ้นจนผ่านหลายด่าน...น้องพอน้องเพียง...แม่ใหม่ น้องสาว และคุณตา..ก็ยอมให้ผมพบเพื่อดูงานความน่ารักและแสนอบอุ่นของครอบครัวได้...ผมละอิดฉาตัวเองในวันนั้นนัก....

… “น้องพอเก่งเจ้า..น้องพอทำได้ น้องพอร้องเพลงเพราะเจ้า...ฯลฯ”..........คือประโยคที่ได้ยินตลอดเวลาของบ้านนี้....

ช่างผิดกับประโยคที่ผมได้ยินมาแต่อ้อนแต่ออกนัก...

....อยากให้เด็ก ๆ ทุกคนได้ยินประโยคที่น่ารื่นรมย์ตลอดเวลาเช่นนี้ยิ่งนัก...

....เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว...ก็เป็นโอกาสทองของผมอีกครั้ง...ที่สามารถปล่อยให้ลูกทัวร์..ให้ไปทานข้าวเย็นกันเองได้...

.....ครูใจดี...พึ่งเข้ามาใน โก..ไม่นานนัก...แต่ด้วยเรื่องเล่าที่ละเอียดอ่อน ...และสองนางฟ้าน้อยกับหนุ่มน้อยที่แสนน่ารักที่ไม่เคยทำให้แม่หมูอ้วนไม่สบายใจ...ทำให้ผมตัดสินใจติดต่อขอดูงานการเลี้ยงลูกวัยรุ่นอย่างไรได้ใจแม่....ของครูใจดีทันที...^^

..... “เฮ้อ..ลูกชาวบ้าน...” ครูใจดีเปรยขึ้นเพื่อจะสื่ออย่างอ่อนโยนกับสองสาวว่า....อย่าไปหลงใหลได้ปลื้มกับภาพหนุ่มหล่อที่ถ่ายมานัก... “ยังไงก็ไม่น่ารักเท่าลูกสาวแม่...” ครูใจดีกล่าวต่อ

..ความอ่อนโยนนี้หยุดความคิดผมไม่ให้จินตนาการต่อไปว่าถ้าลูกสาวเอารูปหนุ่ม ๆ มาอวด..คำพูดผมจะเป็นอย่างไร...???

...แต่ด้วยเกรงใจน้องนัทกับน้องเน..เลยอดถ่ายภาพ…

สุดท้ายเดี๋ยวไม่มีหลักฐาน...ขอเก็บภาพน่ารัก ๆ ของน้องนนท์ไว้หน่อย...^^

#

#

การดูงานของหลวงก็ดำเนินไป..ผลการดูงานก็นำมาปรับใช้ส่งเสริมเกษตรกรในพื้นที่...ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าจนเกษียณก็ยังแก้ความยากจนให้เกษตรกรได้ไม่หมด..

การดูงานครอบครัวแห่งปี...ก็ดำเนินไปพร้อม ๆ กัน...ผลงานก็จะนำมาปรับใช้กับสองสาวน้อยที่บ้าน...อันนี้ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร...??

....คำว่าขอบคุณคงน้อยไปสำหรับครอบครัวแห่งปีที่ผมไปรบกวน และเขียนถึง ...หากไม่ประสงค์จะให้ออกอากาศก็แจ้งได้นะครับ...

ได้เพียงหวังว่าผมคงมีโอกาสรับใช้บ้าง...ในเร็ววัน...

ขอบพระคุณอีกครั้งครับ..