หลายวันมานี่ต้องยอมรับกับตัวเองว่า  ทุกครั้งที่ได้รับข่าวสารจากสื่อต่าง ๆ แล้วไม่มีความสุขเลย   ข้าง ๆ รอบ ๆ ตัวก็พูดกันแต่เรื่องของความขัดแย้ง  แม้แต่ในที่ทำงานก็ยังพูดจาภาษาไม่ค่อยจะเดียวกัน  ดีแต่รู้ตัวว่า  ควรแสดงความคิดเห็นได้มากแค่ไหน  ทุกวันเราก็ยังทำงาน  เราก็ยังต้องพูดคุย  ต้องได้ยินทัศนะต่าง ๆ จากเพื่อนร่วมงาน  ภาพจากสื่อที่ยัดเยียดให้กับเรา  เราก็(จำเป็น)ต้องดู   แถลงการณ์ต่างๆ ที่เราได้ยินพาให้หดหู่ใจ เมื่อวานอดคิดถึงเพื่อนที่มีที่ทำงานในที่บริเวณเกิดเหตุไม่ได้จึงได้โทรไป  ก็ได้สบายใจขึ้นว่า ทุกสิงทุกอย่างที่เราเห็นมันเป็นแค่ 1 ใน 1000 ของกรุงเทพเท่านั้น ไม่ใช่ว่ากรุงเทพจะเป็นอย่างที่สื่อเสนอข่าวหมด   พร้อมกันนั้นเพื่อนก็ได้เล่าถึงเหตุการณ์เมื่อวันศุกร์ที่ต้องผ่าด่านออกมาจากที่ทำงานพร้อมด้วยทหารชุดคุ้มกันก็พาลตื่นเต้นไปด้วย

      การแสดงทัศนะต่าง  ๆ  ของคนในชุมชนเป็นสิ่งที่ต้องระวังมากขึ้น  แต่ที่น่าดีใจอยู่ก็คือ ชุมชนเล็ก ๆ ในที่ทำงานยังคงมุ่งมั่นทำงานตามหน้าที่ของตน  ไม่ว่าใครจะมีทัศนะอย่างไรก็เป็นเพื่อนกันได้   การเมืองถึงตอนนี้มันอยู่ในชีวิตประจำวันของเรา  แต่เราไม่ให้การเมืองทำร้ายเรา    ชุมชนเล็ก ๆ แห่งนี้ยังคงติดตามข่าวคราวจากสื่อพร้อมทั้งก็ยังแสดงความคิดเห็นกันอย่างหลากหลาย  โดยไม่มีการขัดคอกันมีเพียงแต่ยิ้ม ๆ เท่านั้น

      เฮ้อนี่ก็สี่โมงครึ่งแล้วค่ะ  วันนี้กะมาระบายเรื่องที่ไม่สบายใจของ Blog ซาหน่อย เดี๊ยวจะตกเทรนด์ซะงั้น 
     ถึงอย่างไรหลังจากนี้เราคงต้องกลับบ้าน มีชีวิตที่เป็นประจำทุกวัน  มีความสุขอยู่กับครอบครัวเล็ก ๆ ภายในรอบรั้วที่อบอุ่น...อย่างเช่นทุกวัน.....