“มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูเปราะบ่างไม่น้อย เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตหลายๆ ชนิด บนโลกใบนี้”

  มนุษย์นั้นช่างเปราะบางนัก

  
 
      มีคำกล่าวประโยคหนึ่ง ที่ทำให้ฉันเก็บมาพิจารณาและคิดต่อ...
 “มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูเปราะบ่างไม่น้อย 
เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตหลายๆ ชนิด บนโลกใบนี้”
 

 ที่ว่าเปราะบางนั้น...  อย่างไรหรือ?

  
    ฉันมักมีคำถามเสมอ  เวลาที่พบเห็น หรือได้ยินอะไรๆ  จะเรียกว่า แม่คนขี้สงสัย คงใช่!....   เมื่อสงสัยก็จะพยายามหาคำตอบมาสนอง ให้หายสงสัย จะได้ไม่ค้างคาในใจ

 

        “เราบินไม่ได้เหมือนนก...  รวมทั้งแมลงเล็กๆ”
จริงด้วยซิ....
 
        “เราอาจตาย... เพราะโดนแมลงตัวเล็กๆ ต่อยเอา....”
โอ!... ใช่เลย  เห็นข่าวอยู่บ่อยๆ  ที่ต่อหัวเสือต่อยคนจนเสียชีวิต  
ไม่ต้องถึงตัวต่อ  แค่มดแดง หรือยุงกัด ก็เจ็บและคันจะแย่..
 
 
        “เราไม่มีทางวิ่งได้เร็วไปกว่าเสือดาว”
        “และไม่มีวันว่ายน้ำได้เร็วไปกว่าปลาฉลาม”
อันนี้ก็คงไม่มีใครเถียงใช่ไหม?
 
        “เราไม่สามารถปีนต้นไม้ได้เร็วไปกว่าเจ้าลิงน้อย.... ”
แหม... ถึงตอนเด็กฉันจะซุกซนและชอบปีนต้นไม้ รวมทั้งมีบ้านต้นไม้ไว้นอนเล่น  แต่ก็ไม่เร็วไปกว่าเจ้าลิงได้หรอก  ฮา...
 
        “เราไม่มีดวงตาที่เฉียบคมเหมือนเหยี่ยว..”
ใช่เลยนับวันดวงตาของคนเรา ก็ฝ้าฟาง ลงไปทุกที
 
        “เราไม่มีเขี้ยวและฟันที่แหลมคมเหมือนแมวป่า”
...เพราะฟันที่แหลมคมมันไม่จำเป็นกับคนซักนิด  ก็เรารับประทานอาหาร
ที่ปรุงสุก และเปื่อยนุ่มแล้ว นะซิ...
 
 
   โถ!~... มนุษย์เอ๋ย (รวมทั้งตัวฉันด้วย) เมื่อมองจากสภาพทางกายภาพแล้ว มนุษย์ช่างไร้ความหวัง และอ่อนแอเหลือเกิน
 
  แต่... ^^  ธรรมชาติก็ไม่ได้ไร้เหตุผล และไม่ได้ใจร้ายกับมนุษย์จนเกินไป   ยังไง?   ว๊าว !~ มีอะไรที่มนุษย์จะเทียบกับสิ่งมีชีวิตที่กล่าวไปอีกหรือ!>>
 

 ธรรมชาติได้มอบสิ่งพิเศษสิ่งหนึ่งให้กับมนุษย์  

มันคือ.. ความสามารถในการคิด

 
 
       เพราะการคิด มนุษย์จึงสามารถสร้างสภาพแวดล้อมของตัวเองขึ้นได้ ขณะที่สัตว์โลกอื่นๆ ต้องใช้การปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม ถ้าปรับตัวไม่ได้ก็ตายและสูญเผ่าพันธุ์ไป อย่างไดโนเสาร์ไงล่ะ
 
 
        น่าเสียดายเหลือเกิน ที่มีคนจำนวนไม่มากที่รู้จักใช้ของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ธรรมชาติมอบให้นี้... เพื่อก้าวไปให้ถึงศักยภาพสูงสุด อย่างที่ควรจะทำได้

 

  คนที่ล้มเหลว ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม  มีอยู่ 2  ประเภทด้วยกัน

 

 ประเภทแรก  คือ  กลุ่มที่ไม่เคยคิดอะไรจริงๆ จังๆ เลย  
 อีกประเภทหนึ่ง คือ  กลุ่มที่เอาแต่คิด แต่ไม่เคยลงมือทำอะไรจริงๆ จังๆ

 

     

     การมีชีวิตอยู่โดยไม่ใช้ขีดความสามารถในการคิด จึงไม่ต่างอะไรกับการยิงธนูออกไปโดยไม่เคยเล็งเป้า

 

         I believe I can fly

         I believe I can touch the sky

         ทุกคนมีปีก แต่ไม่ค่อยมีใครใช้มัน

 

 

        ทุกอย่าง... ล้วนเริ่มจากความคิด

        วันนี้.. คุณใช้ความคิดหรือยัง?

 

 อะไรก็ตามที่เราสามารถ คิด จินตนาการถึงมันได้

 เราก็สามารถทำ มันให้เป็นจริงได้

 เราวาดฝันให้ตัวเองเป็นอะไร เราก็จะเป็นได้ตามนั้น

 

 
 
     อย่าลืมนะคะ  ฝึกฝนความคิด และวิธีคิดที่ถูกต้อง  เพื่อเอาชนะชีวิต และประสบความสำเร็จตามที่หวัง
 
     และเมื่อคิดดี  คิดถูกต้องแล้ว  ก็จงใช้ประสบการณ์ที่มีอยู่มาสร้างสรรค์ชีวิตของตนเองให้ดีงาม ดีขึ้นตลอดเวลา  เพราะหากมีประสบการณ์แต่มิได้ใช้ประโยชน์ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะมีประสบการณ์
 

 

ขออนุญาตเป็นส่วนหนึ่งในการร่วมรณรงค์

หยุดใช้ความรุนแรงเถิดนะคะ

คนไทยด้วยกัน มีพ่อคนเดียวกัน รักพ่อ อย่าทำให้พ่อร้องไห้เลยนะ

 

 

 

บันทึกโดย : ครูใจดี
แรงบันดาลใจจาก : ประสบการณ์
ภาพ : น้องมะนาว ถ่ายเอง และ internet
 


รับโค้ดเพลง ไม่ใช่ใครก็ได้ คลิกที่นี่