http://www.google.co.th/imglanding?q

            การไปเป็นคนใหม่ที่เปือยน้อย  ตอนแรกนั้นบ้านพักของทางราชการไม่ว่าง ต้องไปอาศัยอยู่บ้านพักของชั้นประทวนอยู่ระยะหนึ่ง ทำให้ได้รับการต้อนรับขับสู้และสนิทชิดเชื้อจากครอบครัวของชาวโรงพักเป็นอย่างดี  แต่ละครอบครัวจะมาเชิญไปทานอาหารเย็นด้วยเสมอ ๆ

           ความเป็นอยู่อย่างเรียบง่าย ๆ จึงไม่เป็นที่เดือดเนื้อร้อนใจของเจ้าบ้านมากนัก  มื้อเย็นของวันหนึ่งมีการทานอาหารร่วมกันหลายครอบครัว  โดยจัดอาหารวางไว้บนแคร่ไม้ไผ่และนั่งล้อมวงกันเหมือนที่ผ่านมา

           ฉันไปถึงบ้านเจ้าภาพจึงช่วยเหลือปัดกวาดแคร่หน้าบ้านจ่าแสงชัย (นามสมมุติ) เห็นฝักกระถินกองใหญ่อยู่บนแคร่  คิดว่าเด็ก ๆ คงนำมาเล่น  เหมือนกับฉันตอนเป็นเด็ก ๆ มักจะนำเมล็ดกระถินมาร้อยเป็นสร้อยคอและสร้อยข้อมือ 

           ฉันจึงจัดการหอบกระถินกองนั้นไปทิ้งลงถังขยะ  ปัดกวาดเช็ดถูแคร่เป็นอย่างดี  นั่งอ่านหนังสือรออาหาร  เมื่ออาหารเสร็จแต่ละคนได้ยกอาหารออกมาจากบ้านของตนเองมาที่แคร่ 

           จ่าสุทธิพร (นามสมุติ) ได้ถามว่า "เห็นฝักกระถินไหมที่กองอยู่ไหม ใครเอาไปที่ไหนหรือ" ฉันชี้ไปที่ถังขยะ  และไปติดตามนำออกมา  โชคดีที่ถังขยะแห้งและยังไม่มีเศษขยะ จ่าสุทธิพรได้นำฝักกระถินไปล้างน้ำ  ฉันรู้สึกเสียใจในการกระทำที่ปรารถนาดีครั้งนี้มาก

            ฉันไม่ทราบว่า ฝักกระถินนั้นทานได้  เคยทานแต่ยอดกระถินและฝักอ่อน ๆ ที่เมล็ดยังไม่แก่...เกี่ยวกับเรื่องนี้จึงกายเป็นโจ๊กไม่ใส่ไข่เล่ากันคลายเครียดเสมอ ๆ 

           การรับประทานฝักกระถินนั้น  มีวิธีการรับประทานโดยการฉีกฝักกระถินให้เปลือกแยกออกจากกัน  อีกด้านหนึ่งจะมีเมล็ดกระถินเรียงรายอยู่เป็นแถว  คนทานจะใช้ฟันแทะเรียงไป  ถ้าแกะเมล็ดออกมาทานจะทำให้ไม่อร่อยและไม่ได้รสชาติค่ะ