คิดถึงพี่ครูคิมคะ อากาศที่กระนวนร้อนมากคะ วันนี้กลางวันปิดบ้านไปเล่นน้ำที่เขื่อนน้ำพองคะ แล้วจะเอาเรื่องมาขึ้นบล็อคให้อ่านทีหลังคะ

-กระถินริมรั้ว อาหารปลอดสารพิษของชาวบ้านคะ ไม่ต้องซื้อต้องหาถ้าอยู่นอกเมืองออกไป จะมีขึ้นตามถนนหนทาง ยิ่งเด็ดยอด ยิ่งขึ้นคะ และชาวบ้านที่อยู่แถวถนนนั้นก็มีรายได้จากการเก็บยอดอ่อนกระถินไปขายส่งร้านลาบ  และร้านส้มตำคะ  ถึงจะเป็นของสาธารณะ เก็บไปขาย ราคาก็ถูกเหลือเกินคะ แต่ก้พอได้ค่าอาหารพอประทัง สำหรับคนที่ไม่มีงานทำคะ และคนที่เลี้ยงหมูก็จะมาตัดต้นมัน เอาใบไปให้หมูกินคะ เป็นอาหารเสริมของหมูคะ และสำหรับต้นกระถิน ที่อีกชนิดหนึ่งใบใหญ่ต้นใหญ่ มันจะเหม็นมาก เขาจะเด็ดแล้วแกะเอาแต่เมล็ดมาขายใส่ตำซั๊ว (ตำมะละกอ ใส่ทุกอย่าง เส้นขนมจีน หอยขม แกะออกจากเปลือก) ขายเมล็ดเป็นกิโลคะ ราคาก็ถูกอีกเช่นเคยคะ เขาไม่ได้ลงทุนปลูก เพราะมีตามถนน เขาลงทุนแต่ไปเก็บแล้วนำมาแกะขายส่ง

-ที่พี่ครูคิมเล่าเรื่อง ด้วยความปรารถนาดี ที่ทำความสะอาดโต๊ะช่วยเขา พี่ครูคิมยังมองเห็นว่ามันมีทั่วไปเหมือนไม่มีราคา ยังอดโยนลงถังขยะไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นผักกลับแกล้ม ป่น ลาบ ได้ดีวิเศษทีเดียว สำหรับคนอีสานคะ สุก็เคยทำแบบนี้เหมือนกันคะ เหมือนหวังดีประสงค์ร้าย แต่ก็ยังดี ที่เขาเข้าใจคะ

-สุชอบมากเลยผักกระถิน ยอดอ่อนทานกับป่น แล้วกับส้มตำ สุดยอดผักไทย คนอีสานคะ  แต่เคยได้ยินว่า ถ้าทานมากๆ จะทำให้ผมร่วงคะ

 คิดถึงไหมคะ รู้ไหมเขาคิดถึงตัวจังเลยนะ