ก้าวแรก....ยังไม่สาย
     "สวัสดีค่ะ คุณครู" คำนี้เป็นประโยคที่คุ้นหูมากที่สุดในชีวิตวัยเด็กของฉัน ชีวิตวัยเยาว์ใต้ถุนบ้านพักครูเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง กลายเป็นสนามเด็กเล่นที่แสนสนุกที่สุดที่ไม่เคยลืม เสียงเด็กร้องเพลงชาติตอนเช้า เด็กน้อยหัวเราะร่าเริงในกิจกรรมกลางแจ้ง กระดิ่งพักเที่ยง เสียงนกหวีดที่เป่าตอนเลิกเรียน ชีวิตที่เกิดในครอบครัวข้าราชการครู พ่อ แม่ พี่น้อง ญาติทุกคนลงมติกันว่าดิฉันต้องเป็นครู แต่มันขัดแย้งในความคิดของเด็กหญิงที่เกิดในโลกทุนนิยม กระแสสังคมนิยมโลกาภิวัฒน์ ต้องออกไปเรียนรู้โลกภายนอก ถึงเวลาที่ต้องออกไปท่องโลกกว้างซะที
     สิ่งที่เรียนแล้วมีความสุขมากที่สุดคือ ภาษา ถึงแม้ว่าจะฟังไม่ค่อยออก ไม่ได้เป็นเลิศด้านวิชาการ ศึกษา ท่องจำ เรียนเป็นบ้าเป็นหลัง 4 ปีในชีวิตมหาวิทยาลัย จบออกมาหาประสบการณ์ในการทำงานบริษัทได้ 4 ปี และแล้ววันหนึ่ง เป็นวันที่แสนเหนื่อยล้าทางสมอง ร่างกาย จิตใจ นั่งพักสายตาครู่หนึ่ง ได้ฉุกคิดขึ้นมาว่า "ภาษา ความรู้ที่เราเรียนรู้มาเกือบสิบปีจะสูญหายไป โดยไม่ได้ใช้ประโยชน์กับมันเลยหรือ" ถึงเวลาแล้วสิที่เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
 
     และวันนั้นเอง ทำให้ฉันรู้ว่าไม่มีอาชีพใดเป็นอาชีพที่ประเสริฐเท่ากับการให้การศึกษา การให้ความรู้กับคนอีกแล้ว ถึงแม้ว่าหนทางนั้นนั้นไม่ได้ง่ายนัก แต่ดิฉันคิดว่าเป็นก้าวสำคัญ ก้าวแรกในอาชีพข้าราชการครูที่ยังไม่สายเกินไป...