อ่านบันทึกเล่มเก่า ๆ หลายสิบปี พบเรื่องราวที่บันทึกไว้มากมาย โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับเพื่อน ๆ สมัยเป็นนักเรียนหอ และทำให้เพื่อน ๆ หลายคนที่ถูกลืมไปแล้วได้กลับมาอยู่ในความทรงจำอีกครั้งหนึ่ง
"ชบาไพรหรือตี้" เป็นลูกสาวของครูใหญ่ มีบ้านอยู่ที่ตำบลบ้านนอก บนเขาแห่งหนึ่งในจังหวัด....ทางภาคเหนือ ตำบลที่เธออยู่มีโรงเรียนเพียง ๗ แห่ง แต่ละโรงเรียนตั้งอยู่ห่างกันมากหลายกิโลเมตร การติดต่อต้องเดินด้วยเท้าผ่านป่า ผ่านลำน้ำ ลำห้วย อย่างดีที่สุดก็แค่จักรยานหรือรถมอเตอร์ไซค์เท่านั้น ภายหลังมีการบุกเบิกถนนทำให้รถยนต์แล่นผ่านได้บ้างเฉพาะฤดูแล้ง
เมื่อเธอเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ คุณพ่อของเธอ พาเธอไปเรียนต่อชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ ที่โรงเรียนในตัวจังหวัดเธอต้องเดินด้วยเท้าตั้งแต่เช้ามืดประมาณตี ๔ และอีก ๑ วันเต็ม ๆ โรงเรียนปิดพ่อของเธอออกมารับและเดินเท้ากลับบ้านเช่นเดียวกัน
วงสนทนาของนักเรียนหอ เราจะเปิดประเด็นคุยเรื่องโรงเรียนเก่าและเรื่องเกี่ยวกับครูบ่อยมาก เธอเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังว่า "โรงเรียนของเธอมีครูอยู่ ๒ คน คุณพ่อของเธอเป็นครูใหญ่สอนชั้นประถมศึกษาปี่ที่ ๑และ ๒ ส่วนอีกคนเป็นครูผู้ชายสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๓และ ๔ โรงเรียนแถวนั้นจะไม่มีครูผู้หญิงหรือมีก็จะอยู่ไม่นานและได้ย้ายจากไป"
เมื่อได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ครั้งใด หมายความว่าจะมีเจ้าหน้าที่จากจังหวัดไปตรวจเยี่ยมโรงเรียน เธอจะต้องวิ่งกลับบ้านไปนำรองเท้าหนังมาให้พ่อของเธอสวมใส่ เพราะคุณพ่อของเธอสวมรองเท้าแตะไปโรงเรียนทุกวัน และเธอเป็นนักเรียนคนเดียวที่มีรองเท้าแตะฟองน้ำสวมใส่ไปโรงเรียน
แต่ละเดือนคุณพ่อของเธอต้องเดินทางไปประชุมที่จังหวัด และไปรับเงินเดือนด้วย เธอ แม่และน้อง ๆ จะรอขนมและเสื้อผ้าสวย ๆ จากพ่อเสมอ ส่วนครูอีกคนจะต้องสอนเหมาทั้งโรงเรียนแทนพ่อของเธอด้วย อย่างน้อย ๑ สัปดาห์อย่างมากก็สองหรือสามสัปดาห์หากคุณพ่อของเธอมีปัญหาเกี่ยวกับการเดินทางเช่นฝนตกหรือน้ำท่วม
เธอเล่าถึงการสอนของคุณครูเป็นที่สนุกสนานและเฮฮามาก เพราะคุณครูท่านนี้ชอบดื่มสุราเมื่อมาถึงโรงเรียนก็เอาแต่นอน ก่อนนอนคุณครูได้ "แจกใบชะอมหรือใบกระถินให้นักเรียนคนละ ๑ ช่อ พร้อมกับสั่งให้นักเรียนวาดภาพเหมือนของช่อชะอมหรือกระถินให้เหมือนจริงด้วย นักเรียนทุกชั้นทำเหมือนกันหมด"
ฉันอ่านบันทึกนี้จบลงพร้อมกับคิดถึงเพื่อนชื่อ "ชบาไพร" หวังว่าเธอคงจำเรื่องราวในเยาว์วัยของเธอได้และ หากเธอเป็นครูเธอจะนำประสบการณ์เช่นนี้มาใช้กับนักเรียนของเธอ...ไหมหนอ
ปัจจุบันตำบลบ้านเกิดของชบาไพร ได้ก่อตั้งเป็นอำเภอมานานหลายปีแล้ว มีธรรมชาติน่าอยู่สวยงาม มีโรงเรียนประถมและมัธยม มีถนนราดยางและมีรถยนต์แล่นผ่านติดต่อจังหวัดอื่น ๆ และเดินทางไปยังจังหวัดได้สะดวกสบาย
ชะอม
กระถิน
สวัสดค่ะ..พี่ครูคิม..
บรรยากาศการสอนของคุณครูสมัยก่อน มันส์ มากเลยนะครับ
คุณครูท่านนี้ ถึงจะเมาอย่างไรก็ยังดีครับ ที่ยังมีสื่อการสอนมาให้นักเรียนวาด พอวาดเสร็จ คุณครูก็คงเก็บสื่อเข้าครัวได้เลย
เพื่อพี่คิมชื่อเพราะจังเลยค่ะ ชื่อแปลกด้วย แต่ก็อิงธรรมาชาติดีค่ะ^^
สวัสดีค่ะครูคิม สบายดีนะค่ะ อ่านบันทึกแล้วอมยิ้มไปด้วย อ่านแล้วมีความสุขมากเลยค่ะ เป็นเรื่องเล่าที่ทำให้เราคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เลยเจ้าค่ะ อิอิ.. ตอนเด็กๆ เรียนศิลปะอาจารย์ให้นร.วาดรูปต้นไม้มา 1 ชนิด จิ๋ววาดต้นลำไย โอ้โห.. กว่าจะได้ใช้เวลาเหมือนกันค่ะ เต็ม 10 ได้แค่ 9 เอง หุหุ.. พูดถึงใบชะอม กับใบกระถิ่นคงยากเหมือนกันนะค่ะ เพราะใบเล็กมากๆ ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่าดีดีนะค่ะ คิดถึงนะค่ะดูแลสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ
สวัสดีค่ะน้องจำเนียรวดี
สวัสดีค่ะท่านรองฯsmall man
สวัสดีค่ะน้องBaby
ถ้าคิดว่าตลกก็ตลก แต่ถ้ามองแบบจริงจังแล้วขำไม่ออกนะคะพี่คิม
สวัสดีค่ะน้องจิ๋วRattanaporn Chaichon
สวัสดีค่ะพี่ครูคิม
บรรยากาศงดงามตามประสาคนชนบท น่ารักมากค่ะ
ภาพคุณครูกับหมู่บ้านห่างไกล....จะยังคงอบอวลในความรู้สึกดีๆ ของคนเป็นครูที่พบเจอประสบการณ์อันงดงามเช่นนั้นอย่างติดตรึงใจในความงดงามแห่งความทรงจำ ที่ไม่อาจลืมเลือนได้อย่างแน่นอนค่ะพี่ครูคิม
ขอบคุณนะคะพี่
สวัสดีค่ะน้องธรรมทิพย์
สวัสดีค่ะน้องLioness_ann
บันทึกของครูคิม ทำให้นึกถึงเรื่องราวเด็กๆที่อยู่ชนบท หรืออยู่บนดอย ซึ่งปัจจุบันยังมีภาพหรือบรรยากาศและเรื่องราวที่คนในเมืองหรือเด็กๆไม่ค่อยมีโอกาสได้สัมผัสเท่าไร ความเจริญที่กำลังเข้าไปสู่หมู่บ้านอย่างรวดเร็วอาจทำให้ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น......ขอเป็นกำลังใจ ให้กับครูผู้เสียสละ (ครูดอย) ขอขอบคุณที่แบ่งปันความทรงจำที่ดีๆ เล่าสู่กันฟังนะค่ะ
สวัสดีครับคุณครู ตอนเรียนประถมใช้ศาลาวัดกับกระดานชนวน ดินสอหิน สบายจริงๆ...คุณครูส่วนใหญ่เป็นผู้ชายและก็พักอาศัยที่กุฏิพระนั่นแหละครับ......
สวัสดีค่ะคุณครูเอี้ยง
สวัสดีค่ะพี่หนุ่ม กร~natadee
สวัสดีค่ะน้องบุษรา
สวัสดีค่ะพี่ครูคิม..เพื่อนทุกคนของพี่มีชื่อเพราะๆ..ทั้งนั้นค่ะ..ยิ่งชื่อชบาไพรแล้วทำให้นึกถึงบ้านที่มีธรรมชาติล้อมรอบ..อากาศดีนะคะ
สวัสดีค่ะน้องrinda