วันนี้ตลอดวัน อืมอาจจะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา หนูทะยอยเก็บของ เพราะถึงเวลาต้องย้ายกลับขอนแก่น ของชิ้นไหน ที่ใครน่าจะเอาไปใช้ประโยชน์ได้ก็ให้ไป โต๊ะเก้าอี้ หม้อหุงข้าว กระติกน้ำร้อน เตาไฟฟ้า หลายคนถามว่าทำไมไม่เอากลับ หนูก็ย้อนกลับมาถามตนเอง คนที่ได้ไป เป็นคนที่ควรค่าแก่การนำสิ่งนั้นไปใช้ประโยชน์
ถามว่าหนูนำกลับได้ไหม..........คำตอบคือ ได้ แต่เลือกที่จะให้
การค่อย ๆ ทะยอยเก็บของและตั้งใจให้เสร็จในวันนี้ ทำให้รู้สึกว่า หลายอย่างเป็นภาระ
หนูแว๊บขึ้นมาในใจตนเองว่า.....ใช่
ถ้ารู้สึกว่า อะไรเป็นภาระ
ก็ไม่ยากเลยที่จะสละสิ่งนั้น
มีเพียงของไม่กี่ชิ้น ที่จำเป็นสำหรับการนำกลับไปใช้ประโยชน์ หรือจำเป็นจริง ๆ
กว่าร้อยละเก้าสิบเกินจำเป็น
ทำให้นึกย้อนถึงวันที่เข้ามา
หนูมาด้วยกระเป๋าหนึ่งใบและโน๊ตบุ๊คหนึ่งตัว
การกลับบ้านบ่อย ๆ ของหลายชิ้น ติดมือมาด้วยโดยเฉพาะหนังสือกับเสื้อผ้า
ขากลับมีหนังสือเกือบ ๆ สี่ลัง เสื้อผ้าอีกหนึ่งลัง ที่เหลือก็นำไปบริจาค
ขอบพระคุณทุก ๆ คนที่ให้โอกาสหนูได้ให้
การให้ในครั้งนี้เป็นการให้เพื่อลดภาระในใจ การให้แบบนี้รู้สึกสบายจัง เหมือนได้รับความช่วยเหลือจากคนรอบข้างที่ช่วยมารับของที่มีไปใช้ประโยชน์ ขอบพระคุณทุก ๆ ท่านที่ให้โอกาสได้เรียนรู้
