ความมีสารประโยชน์ทำให้ไว้เนื้อเชื่อใจได้ ไว้วางใจได้ พึ่งพาอาศัยได้

“ไม่มีสาระ อย่ามา”

         การคบหากันเพื่อไปมาหาสู่นั้นสำคัญไฉน ลองคิดดู คนเราจะเชื่อใจกันได้นั้นอยู่ที่การมีสาระหรือไม่มีสาระความมีสารประโยชน์ช่วยให้สร้างสรรค์สังคม  พัฒนาตัวเองได้ด้วยความรวดเร็ว  ช่วยพัฒนาประเทศชาติได้อย่างรวดเร็ว ขอกล่าวเป็นกลอนตลาด.......ก็แล้วกันนะคะ

         การไปมาหาสู่กู่ถึงเพื่อน               อย่าแชเชือนเพื่อนเอ๋ยเคยถามหา

ตั้งแต่ไหนเมื่อไรแต่ใดมา                      เอ่ยวาจายาใจไฉนจำ

คบหามานำพาสารประโยชน์                  ไม่มีโทษโปรดบอกออกตอกย้ำ

เพียงแค่นี้เพื่อนดีไม่ลืมคำ                     จะจดจำเพื่อนเอ๋ยไม่ทิ้งกัน

         การคบคนนั้นหนาว่าไปแล้ว           คงไม่แคล้วคลาดเคลื่อนเพื่อนเราเอ๋ย

เพราะอะไรถึงเป็นเช่นนี้เลย                   เพราะเราเคยพึ่งพาประสาใจ

จะว่าไปการไปมาหาสู่นั้น                       ร่วมสร้างสรรค์สิ่งดีดีมีแต่ให้

เป็นที่พึ่งของเพื่อนที่เตือนใจ                  แต่การให้ไม่เจ็บปวด(เจ็บปวด)รวดร้าวเอย

           ถึงแม้มีเพื่อนดีแต่ก็น้อย                เพียรเฝ้าคอยหาเพื่อนเตือนใจเอ๋ย

มีเพื่อนที่ไม่มีสาระอย่ามาเลย                   เพราะมาหาแล้วเลยเถิดเชิดหนีไป

ถ้ามีเพื่อนเป็นเช่นที่ว่านี้                          ขออย่ามีดีกว่าไม่อาศัย

จะเช้าสายบ่ายเย็นไม่เป็นไร                     เรามีใจให้เธอเสมอมา

           ใจเป็นธรรมคำนี้เป็นที่พึ่ง              ความเป็นหนึ่งซึ้งในใจไหนจะเหมือน

ถ้าเพื่อนเรานั้นเล่าที่เผาเรือน                    ทำให้เตือนใจเราไปอีกนาน

เรามีแต่จริงใจให้กับเพื่อน                        ไม่แชเชือนเพื่อนเอ๋ยถวิลหา

ไม่เป็นไรสิ่งที่ผ่านที่แล้วมา                       แต่อย่าลืมคำว่า”สาระดี”    

แต่งและเรียบเรียงโดย  ภัทรานิษฐ์   (3 เมษายน 2553)

 

       ที่ผู้เขียนกล่าวว่า “ไม่มีสาระ  อย่ามา นั้นหมายถึง ความมีสารประโยชน์ทำให้ไว้เนื้อเชื่อใจได้  ไว้วางใจได้พึ่งพาอาศัยได้”