ครั้งหนึ่งครูวราภรณ์และคณะนำนักเรียนไปเข้าค่ายที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ในคืนวันที่สอง คณะวิทยากรได้จัดกิจกรรมรอบกองไฟ ช่วงแรกเป็นนันทนาการ...โดยให้นักเรียนเล่นเกมต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน จนสุดท้ายให้เต้นประกอบเพลงตามท่าทางที่วิทยากรทำให้ดู กติกาใครเต้นสวยที่สุดจะได้เข้ารอบชิงทุนการศึกษา
สุดท้ายเหลือเด็กอยู่สามคน พี่เตี้ยหัวหน้าทีมเดินมาหาครูสาวของเราแล้วขอยืมเงินสามพันบาท บอกว่าจะให้เด็กคนละหนึ่งพันบาท คุณครูทำหน้าตกใจกลัวว่าจะไม่คืน แต่พี่เตี้ยยืนยันบอกว่า "พรุ่งนี้ผมคืน พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น จนครูเราต้องเดินไปหยิบเงินก้อนสุดท้ายที่เตรียมไว้สำหรับค่าใช้จ่ายมาให้...
ขณะที่เดินไปทีมงานบอก "ของผมมีหนึ่งพันเอาสองพันบาทพอ" ในช่วงที่ครูสาวของเราเดินไปหยิบเงินในห้องพักให้นั้น
ทีมวิทยากรบางคนก็เดินรำพึงรำพัน "กูว่าแล้ว เดือนนี้ต้องกินมาม่าอีกแล้ว"
ค่ายที่แล้วก็เหมือนกัน... เงินเดือนสี่พันห้า...ไม่ได้ใช้มาสองเดือนแล้ว...กูไม่ร่วมด้วยนะ..."
ครูวราภรณ์อยู่ในเหตุการณ์สงสารจับใจ สามพันบาทให้เด็กคนละหนึ่งพัน เงินเดือนบางคนได้สี่พันห้าร้อยบาท แล้วจะกินอะไร... จึงรีบพูดบอกทีมงานว่า
"ร้อยเดียวก็พอค่ะ....เกรงใจค่ะ ไม่ต้องถึงพันบาทหรอกค่ะ"
เมื่อได้เงินมาแล้ว พี่เตี้ยก็ให้ช่วยกันคัดเลือกคนที่เต้นสวยจนเหลือสองคน แล้วบอกว่า "เอาละ เงินสองพันบาทนี้จะเป็นของน้อง หากตอบคำถามห้าข้อได้หมด และทุกข้อต้องตอบคำว่า ดอกไม้ อย่างเดียวมิเช่นนั้นจะผิด..."
พี่เตี้ยพยายามถามเด็ก ถามไปถามมา เด็กทั้งสองคนซึ่งเป็นคนที่มีไหวพริบ
และปฏิภาณไวทั้งคู่ต่างก็ไม่เผลอ มีสติตอบดอกไม้ทุกครั้ง ทีมวิทยากรต่างรำพึงรำพันเดินส่ายศีรษะไปเรื่อย ๆ "กูว่าแล้ว ๆ จะกินอะไรกันทีนี้"
จนมาถึงข้อที่ห้า ทุกคนต่างใจหายใจคว่า คิดว่าพี่เตี้ยต้องเสียเงินแน่คราวนี้พี่เตี้ยทำท่าเหมือนเสียดายเงิน แล้วก็ถามคำถามที่พวกเราคิดไม่ถึงว่า
"ระหว่างดอกไม้กับเงินสองพันบาท น้องจะเลือกอะไร"
น้องอ้ำอึ้งตอบไม่ได้...ในที่สุดก็ต้องตอบ ดอกไม้ แล้วก็ให้คุณครูของเราสองคนเดินถือดอกไม้ไปให้เด็กทั้งสอง
จากนั้นทีมวิทยากรก็เดินมาไหว้ขอบคุณครูวราภรณ์ พร้อมกับหัวเราะชอบใจ
"ร้อยเดียวก็พอค่ะ...." ซื่อจริง ๆ ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมวิทยากร....นักเรียนแซวกันใหญ่...
น่ารักค่ะ
สวัสดี ครับ
เป็นกิจกรรมที่อ่านแล้วมีความสุข นะครับ
ขอบพระคุณ ครับ
จะเสียเงินค่ะ
ดีค่ะ ได้รู้ได้เห็นอะไรมากขึ้น
สวัสดีครับคุณ ธรรมทิพย์ ในการเข้าค่ายทุกครั้ง ทีมวิทยากรมักทำให้ตกใจเสมอครับ และแต่ละค่ายจะมีเกมส์ใหม่มาเสมอเช่นกันครับ
อ่านแล้ว คิดถึงเด็กคงทองทุกคน ครับ
คงรู้เท่าทันวิทยากรเป็นอย่างดี
รุ่นต่อศักดิ์ค่ะ...
มาอมยิ้ม กับมุขนี้ ไม่ทันเกมครูซะแล้วนะคะ ... สุขสันต์เช่นเคยค่ะ
สวัสดีค่ะ
มีอยู่ครั้งหนึ่งครับ ในการเดินป่าเขาเจ็ดยอดพัทลุง
ที่อ่าวต้นไฟ มะไฟป่าออกลูกเต็มต้น คนนำทางบอกให้ผมขึ้นไปเอาลูกมะไฟ ผมบอกมันยังไม่สุก
เขาบอกให้ขึ้นไปรอวันหลังมันก็สุก
ผมแก้เกมโดยการบอกว่า ผมมีคาถาพิเศษ ใครขึ้นต้นไม้ ผมนับ หนึ่งถึงสาม ต้องลงมาทุกราย เขาไม่เชื่อ จึงท้าพนันกัน ให้คนนำทางขึ้นต้นมะไฟ
แล้วผมก็นับ หนึ่งกับสอง ส่วนนับสามผมจะนับตอนเขาลงมาแล้ว
ถ้าไม่ลงมาก็ไม่นับสามฮาๆๆๆๆๆ
กิจกรรมน่าสนุกนะคะ แค่อ่านที่เล่ามาก็ทำให้ยิ้มได้แล้วค่ะ :-)))
มาเยี่ยมชมกิจกรรมดีๆค่ะ...คิดถึงตอนเป็นเด็กๆ..ล้อมวงแบบนี้มีความสุขจริงๆ..
โดยบุคลิกท่าทางแล้ว คุณวอญ่าคงจะมีอารมณ์ขัน
และมีลูกเล่นลูกชนไม่น้อย