สิ่งที่ผู้เขียนจะเล่าแบบถอดบทเรียนต่อไปนี้ มันเป็นเพียงข้อคิดเห็นของคนตัวเล็กๆหลังฟังการบรรยายที่ผ่านมาแล้วสองวันคนหนึ่งเท่านั้น...หาใช่ข้อคิดของผู้รู้ที่ยิ่งใหญ่ไม่...
ช่วงเช้าวานนี้หลังจากโหมโรง “ลิเก...เบาหวาน” จบลง...ก็เข้าสู่การโหมโรงชีวิตจริงของการทำงาน
...การพัฒนาคุณภาพบริการโรงพยาบาลเป็นสิ่งที่ดี... ทำอย่างไรจะให้ยั่งยืน...หรืออีกนัยหนึ่งคือ ทำอย่างไรผู้ป่วยจึงจะได้รับการดูแลที่มีคุณภาพไปได้นานๆ(แม้ไม่มีการประเมินเพื่อการรับรองคุณภาพเป็นเครื่องมือต่อรอง)
“ยืดหยุ่น”... น่าจะคือคำตอบที่ดีและเหมาะที่สุดในช่วงนี้... ภายหลังจากที่ผ่านความแข็งของกรอบแห่งมาตรฐานที่เราไม่เคยทำให้สังคมได้เห็นมานาน... ผลลัพธ์ก่อนหน้านี้จึงทำให้บางส่วนขององค์กรและคนในองค์กรไม่มีความสุข... จนบางท่านย่อคำว่า HA ไปต่างๆนานา(หรือถูกค่อนแคะอย่างสนุกสนานว่า HA คือ Husband Away)
และเมื่อนำ ความยืดหยุ่นสู่การปฏิบัติ โดยมี Humanized มาเป็นกรอบคิด
- เข้าใจความเป็น “คน” มากขึ้น
- เข้าใจคำว่า “ข้อจำกัด” ของคน เครื่องมือ และงบประมาณ มากขึ้น
- เข้าใจคำว่า “ความต่าง” หรือ “บริบท”มากขึ้น
- “เคารพในความต่าง” มากขึ้น
- “ฟังกัน เข้าใจกัน และช่วยเหลือกัน” มากขึ้น
ความสุขก็กลับมา ...นั่นคือ การกลับสู่ภาวะ HA จริงๆ (หรือ Husband Appreciate นั่นเอง... หรือผู้เขียนจะแถมอีกคำว่า การกลับสู่ภาวะ HRD : Husband Return Daily อิอิ..)
รีบกลับมา “เข้าใจและเรียนรู้ตนเอง” อย่าง “ยืดหยุ่น” มากขึ้น เพื่อพร้อมจะ “อยู่อย่างยั่งยืน” จะดีกว่า
อย่าเผลอโหมตุนสินค้าเพื่อหวัง “ทำยอดขาย” ที่อาจไม่ยั่งยืนต่อไปอีกเลย... มันแข็งไป ตายไวและไม่เป็นกลไกของธรรมชาติ
(แล้วจะกลับมาเล่า...เนื้อๆของบทเรียน...จากการฟังบรรยายต่อในคราวหน้าค่ะ)
สวัสดีค่ะ ป้าแดง