ตะวันรอน..อ่อนสาย..ที่ปลายฟ้า

เลือนลับลาไหลลอย..สู่รอยฝัน

มวลวิหค..คืนคอน..จรจรัล

คืออีกวันผ่านพ้น..แล้วคนดี

ผ่านอีกหนึ่งก้าวย่าง..ทางชีวิต

แสงอาทิตย์ลับไป..ใช่หน่ายหนี

เพียงเปลี่ยนเป็น..จันทรา..แห่งราตรี

สู่คืนนี้..เธอ-ฉัน..รำพันกลอน

สายลมโชย..โปรยผ่าน..ม่านสวนแก้ว

กระซิบแผ่ว..วอนว่าอย่าหลอกหลอน

ในคืนวัน..จันทร์ดับ..ลับอัมพร

เพียงขอวอน..เว้าว่า..อย่าลาไกล

ฝากเพลงฝันกล่อมสรวง ณ ห้วงหาว

เมื่อดวงดาวพราวฟ้า..หวนมาใหม่

รติกรแหว่งเว้า..จงเข้าใจ

ห้วงหทัยของจันทร์..นั้นเต็มดวง

อันสำนึกตรึกไหวในคืนค่ำ

เอื้อนเอ่ยคำพจนา..ฝากฟ้าสรวง

แม้ราตรีนี้ดับ..จันทร์ลับดวง

ก็ยังหวงห่วงใย..ไม่ลืมเลือน

จากอาทิตย์..สู่จันทร์อันดื่มด่ำ

ร่ายลำนำย้ำไว้..ในดาวเกลื่อน

เป็นเพลงรัก..วอนดาว..แทนเงาเดือน

ไว้เป็นเพื่อนเตือนฝัน..วันร้าวรอน

ณ ราตรีสีนิล..อย่าสิ้นหวัง

อย่าสิ้นไร้แรงพลัง..นั่งทอดถอน

เพลงแห่งใจกล่อมขวัญ..อันอาทร

เป็นบทกลอน..อ้อนสรวง..ผ่านดวงดาว

                                    กิ่งไผ่...ใบหลิว