ดวงอาทิตย์ พระอาทิตย์ สุริยะ สุริยัน ตะวัน ตาวัน..ก็แล้วแต่จะเรียกกันนะครับ คงรู้สึกได้ว่าแต่ละชื่อ ฟังแล้วให้อารมณ์ไม่เหมือนกัน ถ้าเจ้าบทเจ้ากลอน ความเป็นกวีมากๆ เห็นเรียกต่างออกไปอีก แน่ใจว่าคนที่เก่งภาษา จะมีชื่อเรียกอีกมากมาย ซึ่งตอนนี้ผมนึกไม่ออก(ฮา) 

ไม่ว่าจะเรียกอะไร ก็คือดวงเดียวกัน ตอนลูกยังเล็ก เย็นๆหลังกลับไปจากโรงเรียน ชอบขี่มอเตอร์ไซด์พาลูกทั้งสองซ้อนหน้าซ้อนหลัง เที่ยวไปรอบตำบลที่อาศัยอยู่ ณ ขณะนั้น เนื่องจากเป็นช่วงเย็น ลูกผมจึงคุ้นเคยกับบรรยากาศดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า มีอยู่วันหนึ่ง น่าจะเป็นเจ้าคนโต ระหว่างที่ซ้อนมอเตอร์ไซด์กินลมชมวิวอย่างเคย จู่ๆก็ถามขึ้นมา “พ่อ! ดวงอาทิตย์ที่เราเห็นขึ้นและตกทุกวันๆนี่ ใช่ดวงเดียวกันหรือเปล่า” รู้สึกเลย เด็กๆนี่ช่างคิด ช่างถาม หรือจินตนาการมากจริงๆ 

อันที่จริงเจอคำถามหรือเหตุการณ์อย่างนี้จากลูกเยอะ เสียดายมิได้บันทึกไว้ ตั้งใจและพยายามบ้างแล้ว แต่ไม่สำเร็จ แพ้ความเรื่อยเฉื่อยของตัวเองทุกที 

แต่บางเรื่องจำได้ ช่วงนั้นเจ้าคนเล็กอยู่ในระหว่างรวมเงินซื้อจักรยานครับ ความรู้สึกของเด็กๆคงนานมาก รวมเท่าไหร่ก็ไม่พอ วันหนึ่งเลยมีคำถามถามพ่อ ให้เราขำๆ คิดจะใช้วิธีลัดเลยหรือ(ฮา)  

รวมเงินซื้อจักรยาน 

พ่อ..มีเงินฝากในธนาคารเท่าไหร่ 

ทำไมหรือ.. 

เหอะน่า..มีเท่าไหร่ 

ทำไม 

เหอะน่า 

บอกก่อนทำไม.. 

ถ้าพ่อตาย..หนูจะได้เอา 

(13 มิถุนายน 2541) 

นั่งทำงานตอนกลางคืนในห้อง ซึ่งเป็นทั้งห้องนอนและห้องทำงาน ความสว่างของแสงไฟรบกวนคนนอนก่อนไปโดยปริยาย แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา ปัญหามีอยู่ว่า ลูกผมจะติดดาวพรายน้ำหลายๆดวงไว้ที่ผนังห้อง ต้องปิดไฟให้มืด จึงจะเห็นสีสันความสวยงามของดาวเหล่านั้น ลูกสาวถามครับ ตอนนั้นคิดว่าตัวเองเอาแต่งานตัวเอง จนสนใจลูกน้อยเกินไป 

ดาวพรายน้ำ 

คืนหนึ่ง

พ่อยังไม่ปิดไฟอีกหรือ 

พ่อจะทำงาน.. 

หนูก็ไม่เห็นดาวสิ 

อีกคืนหนึ่ง 

พ่อจะทำงานอีกนานไหม 

นาน.. 

ว้า! หนูก็ไม่เห็นดาวอีกแล้วสิ 

(7 กุมภาพันธ์ 2541) 

ด้วยความที่ผมและภรรยาเป็นครู ลูกๆคงจะสังเกตและซึมซับชีวิตครูเข้าไปพอสมควร ผมเอาตัวเองเทียบ(อีกแล้วครับ) เพราะพ่อและแม่ผมก็เป็นครูทั้งคู่ แม้ตัวเองจะมาเป็นครูแบบไม่ได้ตั้งใจนัก สมัยที่เรียนอยู่ได้ยินเพื่อนๆพูดกันว่า คณะและมหาวิทยาลัยที่สอบได้และเรียนอยู่นี้เขาเลือกเป็นอันดับท้ายๆ เพราะส่วนใหญ่ที่นี่จบแล้วจะไปเป็นครูกัน แต่ผมเองกลับไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นเลย 

พอมาเป็นครูจริงๆ ครูรุ่นพี่ๆ มักบ่นให้ได้ยินว่า คงอยู่ไม่ถึงเกษียณ ยิ่งมีโครงการเกษียณก่อนกำหนด คำพูดเหล่านี้ยิ่งได้ยินบ่อยขึ้น แต่ผมไม่เคยรู้สึกอย่างคนอื่น จึงคิดว่าอิทธิพลของอาชีพพ่อแม่มีส่วนสำคัญ..แต่ทุกวันนี้เริ่มคิดบ้างแล้วล่ะครับ(ฮา) พร้อมเข้าใจความรู้สึกของครูรุ่นพี่ๆพอสมควร 

วันหนึ่งคุยกับลูกสาวเกี่ยวกับชีวิตครูนี่แหละครับ พอได้ยิน ได้แต่ยิ้มในใจ.. 

คำตอบลูก 

เฝ้าให้ความรู้และคุณธรรม 

โดยคอยย้ำ คอยพร่ำ คอยบ่นว่า 

ทำตนเป็นแบบเตือนศิษย์ทุกครา 

เพราะคือหน้าที่ครู อันคุ้นเคย 

ครูคือคน ค่อยสร้างสังคมงาม 

คือเทียนไขวับวาม คำเขาเอ่ย 

ความคิดล้ำรุดหน้า แม้ท่าเชย 

ไม่เคยเลย ไม่เคยไร้ ใจภาคภูมิ 

พ่อ พ่อ..เป็นครูนี่ดีนะ 

ดีไงล่ะ พ่อรุกเร้า กล่าวสุขุม 

เจ้าตัวน้อยนั่งนิ่งเหมือนจนมุม 

ไม่ต้องกลุ้ม เพราะไม่มีการบ้าน.. 

สบายจะตายไป 

(31 มกราคม 2541) 

หลายคนชอบเปรียบเทียบชีวิตกับดวงอาทิตย์ขึ้นและตก บางคนจริงจังจนน่าแปลกใจ ไม่ต้องสงสัยว่า เครื่องรางของขลัง หรือพุทธพาณิชย์ทั้งหลาย ทำไมคงอยู่ น่าจะมากขึ้นด้วยซ้ำ ขัดๆอย่างไรไม่รู้ ความรู้เทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้นทุกวัน แต่เรื่องพวกนี้กลับมากขึ้นเป็นเงาตามตัว อาจไม่จริงอย่างที่คิดก็ได้นะครับ จะดีใจมากถ้ารู้สึกไปคนเดียว 

ผมชอบถ่ายดวงอาทิตย์ทั้งขึ้นและตก โดยเฉพาะเมื่อมีกล้องตัวปัจจุบัน ช่วงหลังไม่ค่อยกล้าอวด เกรงจะบ่อยเกินไป นานๆครั้งก็แล้วกัน สรุปว่าจะอวดอยู่ดี(ฮา) 

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วไปเยี่ยมลูกทั้งสองที่จังหวัดเชียงใหม่ วันแรกตื่นเช้าไปถ่ายดวงอาทิตย์บนชั้นสูงสุดของหอพักลูก เล็งไว้ตั้งแต่มาเมื่อครั้งที่แล้ว ถ่ายจากมุมสูงๆ เห็นดวงอาทิตย์ขึ้น มีตึกรามบ้านช่องมากมายเป็นแบบ น่าจะสวย..พร้อมกับได้คิดและทบทวนเรื่องพวกนี้ครับ

ถ้าเด็กๆเหมือนดวงอาทิตย์ยามเช้า ดังหลายคนเปรียบเทียบ จินตนาการต่างๆมากมาย ช่างคิด ช่างถาม ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เราต้องตระหนัก และให้ความสำคัญ 

เพราะคุณสมบัติเหล่านี้จะทำให้เด็กๆพัฒนาขึ้น จนเต็มศักยภาพของเขาได้