“ความรัก ความห่วงใย “ ที่พ่อและแม่มอบให้ไม่มีคำว่าบังเอิญ นอกจากความตั้งใจ....

       13 เมษายน ที่ผ่านมาซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิด ครบ 3 รอบพอดี “พอดี“ มีความหมายที่ไม่ขาด ไม่เกิน ฟังดูแล้วสบายๆ แม้ว่าจะมีเหตุการณ์มากมายที่ผ่านเข้ามา หรือผ่านไป อาจสร้างหรือทำให้เราสูญเสีย ความสุขไปด้วย แต่เมื่อมานั่งทบทวน แล้วสรุปว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น หรือเป็นไปนั้น ล้วนเกิดจากความพอดี , พอดีมาพบกัน , พอดีไปจากกัน , พอดีมี , พอดีไม่มี....ฯลฯ  ผู้เขียนชอบคำว่าพอดีมาก ๆ สำหรับการได้พบเห็นบางเรื่องราวแล้วบันดาลความรู้สึกที่ที่สวยงามให้เกิดขึ้นได้เช่นเดียวกับอากาศยามเช้า สายลมพัดแผ่ว ๆ แตะผิวกาย รู้สึกได้ถึงความสดชื่น เย็นสบาย มองเห็นต้นหญ้าไหวเอนเล่นล้อกับสายลมเบา ๆให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก สูดหายใจเข้าปอดเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้เต็มปอด มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความพอดีที่ลงตัว…..     

       07.00 น. ทางโรงพยาบาลมีกิจกรรมนิมนต์พระมาตักบาตรซึ่งได้มีการจัดกิจกรรมทุกวันอังคารที่ 2 ของทุกเดือน โดยทีมจริยธรรมเป็นเจ้าภาพ ซึ่งจะให้เจ้าหน้าที่ร่วมกันทำบุญตักบาตร และจะเชิญผู้ที่มีเดือนเกิดตรงกับเดือนนั้น ๆ ร่วมทำบุญ หากประชาชนท่านใดสนใจก็มาร่วมทำบุญด้วยกัน

        14.00 น. ทุกวันพฤหัสบดีที่ 2 ของทุกเดือน ณ.ห้องประชุมโรงพยาบาลพะโต๊ะ ซึ่งตรงกับวันประชุมประจำเดือนของเจ้าหน้าที่ทุกคนเพื่อต้องการให้เจ้าหน้าที่มีโอกาสได้มาพบเจอและได้มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เพื่อทราบว่าความก้าวหน้าในเรื่องต่าง ๆ   มีกิจกรรมเติมเต็มความสุขแบบสุนทรียะในวันเกิดของเจ้าหน้าที่ในหน่วยงาน สำหรับคนที่เกิดเดือนนั้นๆ และแอบมีเซอร์ไพร์เล็ก ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่สลัว ๆ เพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ ขับขานเบา ๆ ด้วยเสียงของเจ้าหน้าที่ทุกคน ฟังเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักอิ่มสักที พาให้ใจเคลิบเคลิ้มไปได้ชั่วขณะ  มีการอวยพรวันเกิด,ทานเค้กร่วมกัน ผู้เขียนบอกไม่ถูกว่ามีความสุขแค่ไหน มีความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกว่าสิ่ง  ดี ๆ อย่างนี้จะเกิดขึ้นในชีวิตของผู้เขียน วันคล้ายวันเกิดปีนี้พิเศษกว่าปีอื่น ๆ ตรงที่ทางโรงพยาบาลได้จัดวันเกิดให้กับเจ้าหน้าที่ทุกคนที่มีเดือนเกิดตรงกับเดือนเมษายน ขอขอบพระคุณท่านผู้อำนวยการและเจ้าหน้าที่ทุก ๆ คน ที่ได้จัดกิจกรรมดี ๆ   เพื่อสร้างสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน สร้างบรรยากาศที่ช่างอบอุ่น ตื้นตันใจจนน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้สึกตัว ….

      ตั้งแต่ผู้เขียนจำความได้ไม่มีงานจัดเลี้ยงหรือฉลองวันเกิดของตัวเองเลย...สักครั้ง วันที่เรามีโอกาสได้ลืมตาดูโลก วันนี้ใช่ไหมเป็นวันที่แม่เจ็บปวดมากที่สุด เป็นตายเท่ากันก็ว่าได้ ด้วยตัวผู้เขียนเป็นลูกสาวคนแรกของครอบครัว เป็นที่รู้ ๆ กันว่าท้องแรกกว่าจะคลอดได้ 3 วันกับอีก 3 คืน แม่บอกว่าตัวแม่เองก็ไม่แน่ใจถึงความปลอดภัยเหมือนกัน แม่คลอดกับ “หมอตำแย”(คือยายแก่ ๆ ที่เคยทำคลอดด้วยอาศัยประสบการณ์เพียงอย่างเดียว)

 

       "เฮ่ย...รอดมาได้ก็บุญแล้ว”

 

        และนับเป็นความโชคดีที่คลอดออกมาครบอาการ 32 ด้วยความยากลำบากดังที่ได้กล่าวมา ทำให้ตัวผู้เขียนพึงสังวรไว้เสมอ...วันมหาสงกรานต์เป็นวันแห่งความสุขของใคร ๆ หลาย ๆ คน แต่สำหรับแม่แล้วเป็นวันที่เจ็บปวด ทุกข์ ทรมาน หาคำพูดใด ๆ มาเทียบเทียมมิได้เลย วันที่แม่...เจ็บมากที่สุดคือวันที่ลูกมีความสุข...มากที่สุด น่าจะไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสียทีเดียว......

      กิจกรรมในวันคล้ายวันเกิดผู้เขียนก็จะทำเป็นประจำทุกปี โดยการไปทำบุญตักบาตรที่วัดพร้อมกับขอพรให้คุณพ่อ และคุณแม่จงมีสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับลูก ๆ ไปอีกนานเท่านาน  ปีนี้ก็เป็นอีกปีหนึ่งกลับบ้านไปกราบขอบคุณ คุณพ่อและคุณแม่ ที่ท่านได้เฝ้าคอยประคบประหงมเด็กผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาด้วยความตั้งใจ เฝ้าฟูมฟัก ทะนุถนอม  ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมก็ว่าได้  พร่ำสอนสั่งแต่สิ่งที่ดีงาม ควรค่าแก่การจดจำในทุก ๆ ประโยคของคำพูด “ความรัก ความห่วงใย ที่พ่อและแม่มีให้ ไม่มีคำว่าบังเอิญ นอกจากความตั้งใจ”นี่คือคำพูดของคนที่เรียกตัวเองว่าแม่ วันนี้ลูกเป็นคนที่สมบูรณ์แบบได้ก็ด้วยพระคุณของพ่อพระและแม่พระที่อยู่ที่บ้านนั่นเอง…ผู้เขียนได้อ่านบทความบทหนึ่ง อ่านแล้วประทับใจมาก ๆ ซึ่งไม่ทราบชื่อผู้แต่ง"จะหารักจากหัวใจใครมาเทียบไม่อาจเปรียบรักแม่นี้ไม่มีสิ้น แม้นเม็ดทรายหลายหมื่นล้านเต็มลานดิน บนพื้นถิ่นนับถ้วนไม่เทียมทัน รักของพ่อแม่ ทั้งรักแท้ และ รักยั่งยืน"   

 

            “ใกล้วันสงกรานต์ทีไรนึกถึงวันที่แม่เจ็บ...ทุกครั้งไป“