ในยามที่เราจะรังสรรค์งานอะไรซักอย่าง เรามักจะมองถึงความเป็นตัวตนของเจ้าของชิ้นงาน อย่างเช่น อิสาน ก็ต้องคิดถึง ความสนุกสนาน ภาคเหนือ คิดถึง ความอ่อนหวานอ่อนช้อย อย่างนี้เป็นต้น

 

ป้าแดงมีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่ง เป็นผู้ชายที่รูปร่างบอมบาง อ้อนแอ้น มักจะอยู่แต่ในกลุ่มเพื่อนผู้หญิง เวลาไปเล่นน้ำคลอง ป้าแดงนุ่งกางเกง เพื่อนมันกลับใส่กระโจมอก เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ป้าแดงใช้ผ้าขาวม้า เพื่อนมันกลับใช้ผ้าถุง

 

วันตรุษจีนที่ผ่านมา เพื่อนอีกคนไปเจอเพื่อนคนนี้ ในชุดเดรสสั้นสวยงาม แล้วก็วี๊ดว๊าดกระตู้ฮูกันใหญ่ และในที่สุดก็เกิดการร่วมตัวกันขึ้น หลายคนอยากมาเห็นว่าเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง(เพื่อนไปอยู่เมืองกรุง)

หลายปีก่อนเมื่อเพื่อนกลับมาเยี่ยมในชุดกระโปรงเต็มภาคภูมิ ป้าแดง บ่นให้เพื่อนว่า "แกไม่สวย แกต้องปรับปรุงหลายอย่าง"

มาคราวนี้เมื่อหลายปีผ่านไป เพื่อนมันสวยมาก มันเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก ทั้งส่วนล่างและส่วนบน ผิวหน้าเนียนขึ้น ผมยาวสลวย ยิ้มอ่อนหวาน

 

เมื่อก่อน เพื่อนคนนี้ทำงานแบงค์ ต้องใช้วิกผมผู้ชายสวมทับเพื่อแต่งชายไปทำงาน

 

มาถึงตอนนี้ เพื่อนไปเรียนเสริมสวยกับสถาบันความงามมีชื่อ พัฒนาฝีมือจนสอบผ่านได้เป็นช่างอินเตอร์ รับแต่งหน้าทำผมให้ผู้ประกาศข่าวทีวีช่องดัง

 

แล้วเพื่อนๆก็บอกว่า สุดท้าย ก็ค้นพบตัวเอง หลังจากเมื่อก่อน เพื่อนๆญาติๆ พยายามจะให้เขาเป็นแมน

 

เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า อยากให้หล่อนได้เกิดในสมัยนี้ ที่เขายอมรับกันมากขึ้น หล่อนคงจะสวยกว่านี้ เพราะเพื่อนจะได้เตรียมความพร้อมให้ตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่ช่วยกัน เตะ ต่อย เพื่อนเช่นนี้ เพราะความอยากให้เป็นแมน

 

แม้ว่า..เพื่อนจะเปลี่ยนแปลงด้านร่างกายไปจนหมด แต่สิ่งหนึ่งที่เพื่อนคนนี้ไม่เปลี่ยน คือจิตใจ ยังคงสัมผัสได้ว่า เพื่อนให้ความรัก ความหวังดีกับเพื่อนๆอย่างจริงใจ 

หากเพื่อนมาอ่านเจอก็อย่าว่ากันเลยนะ เพราะอยากเผยแพร่ ในสิ่งที่เพื่อนรักที่จะเป็นและสุดท้ายก็ทำได้และค้นพบความฝัน ทำฝันให้เป็นจริง.........

 

"พวกเธอ ยังมีลูกมีสามี   ส่วนชั้น ต้องอยู่คนเดียวตลอดไป หาใครที่ไม่ใช่เพื่อน...พี่น้อง........จริงใจด้วย........ยากมาก"

เพื่อนทิ้งคำพูดให้ได้คิดก่อนลากันไป

 

ชีวิตเราเลือกได้ เพื่อนเลือกมาแล้ว สำเร็จแล้ว แล้วจะกลับไปเลือกในสิ่งที่ทำให้เจ็บปวด....อีกทำไม...