คนเรากำลังแสดงบทบาทอะไรก็อยู่เฉพาะบทบาทนั้น...

ยามเช้าวันนี้เกิดฟ้ารั่วสายฝนตกลงมาหนาเม็ดสร้างความชุ่มฉ่ำให้กับช่อมะม่วงและดอกไม้นานาพันธ์ได้สดชื่นเบิกบานต้อนรับกับวันใหม่ที่เวียนมา...วันนี้มีแง่คิดเรื่องความสุขของคนเรา

ยูมิว่า...คนไม่มีความสุขเพราะคนไม่รู้จักคิดพูดทำให้เกิดความสุข  ตื่นนอนมาทำธุระส่วนตัวแล้วแต่งตัวแล้วนั่งทานข้าวตอนเช้าก็ไม่คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้รกสมอง...สร้างปรุงอารมณ์ของตนให้ขุ่นมัวหมองแล้วก็ทานข้าวเช้าไปด้วย...ทำทุกอย่างล้วนหาเหตุเอาความทุกข์มาใส่ตนเอง...

คนที่มีความสุขคือคิดพูดทำเอาจิตใจจดจ่อต่อปัจจุบันขณะหรือมีสติกำกับอยู่ในทุกเสี้ยววินาที  มีความสุขอยู่ในสิ่งที่ตนกระทำอยู่  เช่นตนเองกำลังกินก็กินอย่างมีความสุข 

 กำลังคุยก็คุยอย่างมีความสุข กำลังขับรถก็ขับรถอย่างมีความสุข  กำลังแสดงบทบาทอะไรก็อยู่เฉพาะบทบาทนั้นอย่างมีความสุขแล้ว  ความสุขจะไปที่ไหนเสียละ...

คนเราควรสร้างความสุขในจิตใจให้เท่าทันในความเป็นปัจจุบันขณะเถิด...เมื่อความสุขมีในจิตใจตนเองแล้วความสงบย่อมเกิดมีตามมาสมกับคำพระนำมาแปลได้ที่ว่า...

นัตถิ  สันติ  ปะรัง  สุขขัง...คนเรามีความสุขแล้วความสงบย่อมเกิดมีขึ้นในจิตใจของตนเอง ( สุขอื่นยิ่งกว่าความสงบไม่มี ).