ความรักคือนิยายไร้นิยาม ความรักคือความงามใช่ความเขลา ความรักคือหมอกควันอันบางเบา ความรักคือการเฝ้าเข้าใจกัน

ในวันแห่งความรัก

มีกลอนรักมาฝาก

จากหนังสือดี ๆ  ที่น่าอ่านเล่มหนึ่ง

"อยากจะบอกว่ารักสักเท่าฟ้า"

 

                                                                 เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์

                                                                       โอษฐ  วารีรักษ์

  

กาลครั่งหนึ่งนานมาแล้ว ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๓๔ เป็นต้นมา ท่านอาจารย์เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์ ได้กรุณาให้เกียรติแก่ชาวสาธารณสุข เดินทางร่วมไปกับ ท่านอาจารย์โอษฐ  วารีรักษ์ ในการอบรมพัฒนาพฤติกรรมบริการ ให้กับโรงพยาบาลต่าง ๆ ทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ

 

ท่านอาจารย์ไปเป่าขลุ่ย อ่านบทกวี เล่าเรื่องราว พาเราท่องไปบนเส้นทางแห่งวิถีกวีอันงดงาม ฉายภาพสามมิติของ หัวจิตหัวใจ จิตวิญญาณในความเป็นคนของเรา ของคนอื่น ถ่ายทอดลงไปในจิตสำนึก ในหัวใจของชาวสาธารณสุขทั้งมวล

 

ท่านอาจารย์จะขึ้นต้นด้วยเพลงขลุ่ย "คนทำทาง" อันยอดเยี่ยมแล้วเริ่มด้วยบทกวี

         "เรียนแพทย์ใช่เพื่อแพทย์

          ใช่เพื่อรับความนับถือ

          พันธะของแพทย์คือ

          เพื่อผู้คนที่ทนทุกข์...

                  ฯลฯ

 

ต่อด้วยกลอนของชาวพยาบาล

             ...ดวงหน้านั้นงามประณีตหมวกขีดครอบ

             ตายิ้มตอบปลอบปลุกทุกขณะ

             ฉันแว่วยินเสียงเพลงเย็นเย็นเป็นระยะ

             คุณหมอคะเขาตื่นเขาฟื้นแล้ว

 

แล้วจบลงด้วยการร้องเพลง "รุ้งพระจันทร์"

            "จะอยู่ที่ไหนไกลแสนไกล

              ไม่ไกลเท่าใจคิดถึง...

                        ฯลฯ

              ถึงโลกจะสูญสิ้นกาลเวลา

              ไม่สิ้นเสน่หาแห่งใจ...

ด้วยสมาธิจิตที่แรง นิ่ม นุ่ม ลึก สะกดให้คนฟังสงบเย็น ผ่อนคลาย และปิติ อย่างยากที่จะพบได้ในชีวิต

 

 

อาจารย์ทั้งสองท่านพบกันและรู้จักกันตั้งแต่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย (จุฬา-ธรรมศาสตร์) จนกระทั่งกลายเป็นญาติกัน แม้ท่านอาจารย์เนาวรัตน์จะมีศักดิ์เป็นลูกหลาน แต่ท่านอาจารย์โอษฐ์ก็ให้การยกย่อง นับถือในฐานะผู้ให้คุณค่าต่อชีวิตสูงสุดคนหนึ่งเลยทีเดียว ทั้งสองท่านต่างก็เดินไปตามเส้นทางของตัวเอง จนกระทั่งทางด่วนของชีวิตมาบรรจบเข้าหากันตอนวัยใกล้จะหกสิบ ซึ่งทำให้อาจารย์โอษฐ  วารีรักษ์ ได้พบบทสรุปที่ว่า

 

            การพบกันรู้จักกันนั้นเป็นปรากฏการณ์ปกติของชีวิต

แต่...การพบกันรู้จักกันแล้วช่วยกันทำให้ชีวิตดีขึ้น นับเป็นบุญวาสนาของชีวิต ฯลฯ

 

ท่านอาจารย์ทั้งสองมาพบกัน เขียนหนังสือเล่มนี้ ด้วยความตั้งใจที่จะเป็นสื่อ เป็นสะพานเล็ก ๆ ที่ชักพาให้ผู้อ่านได้ประสบกับบุญวาสนาของชีวิต ในการได้พบได้รู้จักกับผู้คนหลากหลาย เป็นอนุสตินำพาทุกท่านไปสู่ความสุข ความอบอุ่น ความโชคดี ความสำเร็จในชีวิตความรักตลอดไป

 

.......................<<<<<<.............

เรื่องราว...ปรุงแต่งจาก

คำนำพิมพ์ครั้งที่ 2 รักเมื่อแรกพบ  ..โดย กุลธิดา  กุรางกูล   29 ธันวาคม 2543

............<<<...>>>>................

 

 

ความรัก

......<^_^>.......                  

ความรักไม่ต้องการแค่วันเดียว

ความรักไม่ต้องเกี่ยวกับวันไหน

ความรักไม่ต้องมีเวลาใด

ความรักไม่ต้องใช้ให้ใครชี้

ความรักไม่ต้องมีข้อวิจารณ์

ความรักไม่ต้องการการกดขี่

ความรักไม่ต้องการให้ใครตราดี

ความรักไม่ต้องมีเส้นพรมแดน

 

ความรักไม่ต้องรอข้อพิสูจน์

ความรักไม่ต้องพูดตามแบบแผน

ความรักไม่ต้องการสิ่งตอบแทน

ความรักไม่ต้องแค่นหัวใจคน

ความรักไม่ต้องการการเป็นต่อ

ความรักไม่ต้องรอขอเหตุผล

ความรักไม่ต้องย้ำความมีจน

ความรักไม่ต้องทนที่จะรัก

 

ความรักคือหัวใจให้แก่กัน

ความรักคือนิรันดร์มั่นสมัคร

ความรักคือศรัทธาสามิภักดิ์

ความรักคือความประจักษ์ในในเรา

ความรักคือนิยายไร้นิยาม

ความรักคือความงามใช่ความเขลา

ความรักคือหมอกควันอันบางเบา

ความรักคือการเฝ้าเข้าใจกัน

 

ความรักคือสะเนียงเสียงปลอบปลุก

ความรักคือความทุกข์และสุขสันต์

ความรักคือเสน่หาสารพัน

ความรักคือความฝันอันตราตรู

ความรักคือศิลปะของหัวใจ

ความรักคือสายใยโยงใจอยู่

ความรักคือการให้ไม่หมายรู้

ความรักคือใจผู้รู้ค่ารักฯ

 

 

สุดท้าย ...ในวันแห่งความรักและวันแห่งความกตัญญู (วันตรุษจีน)

ขอให้ทุกท่านมีความสุขทุกวัน และให้ทุกวันเป็นวันแห่งความรักนะคะ

 

 Circle Of Hearts   .........<<<...>>>........ Circle Of Hearts      

 

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและแลกเปลี่ยนค่ะ...^_^

...........<<<.....>>>.........

 

ท้องฟ้าเมืองอุดรฯ หน้าบ้านหรรษา...