ที่ต้องเดินทางไกลเพราะใจสั่งมา บอกว่าวันหลังๆของชาวค่าย สิ่งสำคัญคือกำลังใจของพี่เลี้ยงที่มาอยู่ข้างเวทีให้กำลังใจ

      6- 9  กุมภาพันธ์ 2553 ค่ายจิตอาสา : "รวมพลคนต่างวัยหัวใจใฝ่เรียนรู้ ค่ายไร้กรอบ" แต่ไม่ไร้ใจ ตั้งใจมาเยี่ยมค่ายตั้งแต่วันแรก  เขียนใบลางานแต่ต้นเดือน

      แต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ มีพันธสัญญากับอาจารย์ ราชภัฎสงขลา กลับถึงบ้านเพื่อนร่วมงานมาบอกว่า   หัวหน้ายังไม่อนุมัติวันลา  โทรติดตามได้ความว่าหัวหน้าลืม คิดว่าเป็นการลาพักผ่อนในเดือนต่อไป จึงไม่อนุมัติ  แต่ก็โชคดีหัวหน้าหาทางออกให้โดยการแลก   ขาย  ให้ OT กับน้องๆที่ทำงาน  

       7 กุมภาพันธ์ วิเคราะห์การเดินทาง ถ้าเดินทางโดยรถไฟตอนบ่าย คงถึงไปที่ค่ายฯวันที่ 9 ซึ่งเป็นวันเลิกค่ายไปได้วันเดียวเสียดายค่าเดินทาง  ตัดสินใจไป บขส.ขึ้นรถทัวร์ที่ท่ารถแม่ขรี พัทลุง โชคดีไปทันรถ ปิยะทัวร์ ป.2 (ดีกว่าของครู ป 1)เที่ยวสุดท้าย   ที่สุดท้าย ได้เบาะหลังสุด โขยกโขกเขกถึงสายใต้ 3 ทุ่ม 15 นาที ลงรถด้วยความมึนงง ยิ่งงและมึนยิ่งขึ้นเมือมอเตอร์ไซค์ใจดีอาสาพาไปขึ้นรถที่ หมอชิต บอกว่าถ้าไม่ไปมอเตอร์ไซค์ จะไม่ทันรถไปยะโสธรเที่ยวสุดท้ายแล้ว พร้อมกับบอกราคากันเองแบบคนเลิงนกทา(เขาบอกเขาอยู่เลิงนกทา)  280 บาทกล่าวขอบคุณ แล้วเดินไปหาคิวรถตู้ 35 บาท ถึงหมอชิต

     ได้ตั๋วเที่ยวเที่ยงคืน  หลับๆตื่นๆ แต่ตื่นมากกว่าหลับ07.  15 น.ก็ลงมาขยับขาขยับแข้งที่หลักกิโลบ้านคำแดง  2 กม.  ตอนที่รถผ่าน ธวัชบุรี โทรรายงานหนานเกียรติไปแล้ว แต่ยังไม่ผู้ไดออกมารับ  2 กม.ตัดสินยกเป้ใส่หลังเดิน เดินๆๆมาได้สักครึ่ง กิโลรถสวนมากระพริบไฟ เจ้าซากี้ตะโกนมาว่าจะรีบไปใหน  อุส่าห์มาตั้งไกล ทำไมต้องมาเจอซากี้ (ฟ้าให้วอญ่าเกิดมาแล้ว ใยต้องส่งซากี้มาด้วย) เจ้าสัตว์ที่ตายแล้วเหม็นที่สุด.....

   แล้วซากี้ก็พามาให้รู้จักกับท่านผอ. พรชัยที่ห้องทำงานของท่าน ผอ.ดีใจและชื่นชมที่ผู้เขียนมุ่งมั่นเดินทางไกลมาให้กำลังใจ นักเรียนและผู้ร่วมจัดค่าย หากผู้เขียนสมทบทุนสนับสนุนงบประมาณ ในการจัดค่ายในครั้งนี้ตามอัตภาพ ก็ทำได้สะดวก แต่ที่ต้องเดินทางไกล เพราะใจสั่งมา บอกว่าวันหลังๆของชาวค่าย สิ่งสำคัญคือกำลังใจของพี่เลี้ยงที่มาอยู่ข้างเวที  gotoknow .........  เฮ้ๆๆๆๆๆๆ ลุงวอญ่ามาแล้ว