ช่วงเวลานี้ของทุกปี ต้นเมเปิลหลังบ้านใบเริ่มเปลี่ยนจากสีเขียว..กลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน และเข้มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งล่วงหล่นไป… กองอยู่บนพื้นดินเต็มสวนหลังบ้าน

 

               นั่นแสดงว่า…ใกล้ถึงเวลาพักผ่อนของมันแล้ว หลังจากที่ตรากตรำทำงานมาอย่างหนัก เกือบตลอดปี


ผลิตผลของมัน …ช่วยต่อยอดชีวิตให้กับเจ้าของ

เหมือนอย่างรู้คุณค่าของกันและกัน

.......

 

 

 

                 ยืนมองใบเมเปิล ที่คิดว่าใช่ในความรู้สึก.... มันคือ ศิลปะของธรรมชาติ ที่มอบสู่ผู้มองได้เป็นอย่างดี

                 ศิลปะ อาจเป็นคำที่มีความหมายกว้าง ๆ ที่เกี่ยวกับการกระทำ หรือการมองที่สร้างสรรค์ มันอาจเป็นสุนทรียภาพ หรือการสร้างอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ให้คล้อยตามอารมณ์ และเหตุปรุงแต่ง…

 

 

 

              ใบเมเปิลที่มอง เมื่อมองเป็นศิลปะแล้ว เปรียบได้กับศิลปะแห่งการใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี

 

ท่านพุทธทาส  ท่านเคยพูดไว้ว่า “ คนจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ ขอให้อยู่อย่างมีศิลปะ หากลองอยู่อย่างไม่มีศิลปะแล้ว ชีวิตก็จะเป็นนรกไปทันที ”

 

แปลความว่าอย่างไรดีหนอ นะ เมเปิล “ชีวิตที่อยู่อย่างมีศิลปะเนี่ย!!!”

 


 

การมีชีวิตอยู่ในโลกได้อย่างงดงามนั้น…ต้องมีธรรมอยู่ในหัวใจใช่หรือไม่?

 

               มองดูใบเมเปิล ร่วงหล่นสู่พื้นดิน ใบแล้ว ใบเล่า บางใบก็ปลิวมาตกตรงข้างกาย ตามกระแสลมที่พัดผ่านมา บางใบก็ร่วงลงสู่โคนต้น …..หากมองการใช้ชีวิตอย่างมีศิลปะ ด้วยการกระทำ ความคิด และการแสดงออกแล้วไซร้ นั้นย่อมหมายถึง ธรรมในหัวใจนั่นเอง

 

               อยู่กันมาครึ่งค่อนชีวิต หากมัวแต่หลงทางผิด ไม่คิด ไม่ทำ ไม่แก้ไข ชีวิตก็คงไม่มีอะไรดีให้เป็นที่น่าภาคภูมิใจเป็นแน่แท้ อะไรที่เห็นว่าไม่มีประโยชน์ ทำแล้วเป็นทุกข์ ไม่สบายใจ มันน่าจะเป็น นรกในใจ เหมือนกับที่ท่านพุทธทาสท่านกล่าวไว้…. มันจึงไม่งดงาม

 

 

                ชีวิตอยู่ในโลกได้ก็ต้องด้วยธรรมะ ธรรมะที่ท่านพุทธทาสพูด บางครั้งอาจเข้าใจยาก แต่หากคิดว่ายาก มันก็จะไม่ง่ายซักที…. วันนี้ จึงเริ่มรู้แล้วว่า ธรรมะไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่คิด เรียนรู้ที่จะอยู่ ให้เหมือนลิ้นงูในปากงูดีมั้ย ลิ้นงูที่อยู่ในปากงู ไม่เคยถูกเขี้ยวงูกัดสักที เพราะลิ้นงูอยู่ระหว่างเขี้ยวงู มันจึงอยู่อย่างงดงาม และมีศิลปะนั้นเอง เพราะฉะนั้น เราจึงเรียนรู้การใช้ชีวิตอย่างมีศิลปะ สามารถอยู่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย อยู่ท่ามกลางปัญหา อยู่ท่ามกลางความร้อนรุ่ม… ด้วยสติ และการกระทำของเรา  เราก็จะอยู่อย่างงดงาม และนี่อาจเป็นมุมคิดหนึ่งของการใช้ชีวิตอย่างมีศิลปะก็ว่าได้


..เมื่อเมเปิลเปลี่ยนสีที่ปักษ์ใต้..