<p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">          เช้ามืด ตี ๔ ตื่นพร้อมโทรศัพท์ปลุกของ รองผู้พันปิยวุฒิ พวกเรามีนัดกันเพื่อจะไปชมพระอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่บนภูชี้ฟ้า</p><p><div style="text-align: center"></div></p>          <p></p><p>เราเดินขึ้นภูชี้ฟ้าในครั้งนี้ มีเด็กชายตัวน้อย ไกด์ชุมชน เผ่าม้ง ชื่อเด็กชายสมคิด แซ่หย่าง เป็นผู้นำทางในครั้งนี้</p><p>ถือว่าเป็นนวัตกรรม ของการท่องเที่ยวโดยชุมชนอีกอย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นการมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน มัคคุเทศก์ท้องถิ่น  บางชุมชนก็มีคนในชุมชนทำหน้าที่นี้ ที่พบเห็นได้บ่อยๆและน่าสนใจก็คือ มัคคุเทศก์น้อย ส่วนใหญ่เป็นเด็กนักเรียนในพื้นที่ท่องเที่ยว ถือว่าเป็นกิจกรรมที่เสริมหลักสูตรที่เด็กมีส่วนร่วมโดยตรง          </p><p>เดินขึ้นภูชี้ฟ้า ตอนตี ๔ ครึ่ง ได้เรียนรู้ถึงความตั้งใจของนักท่องเที่ยวเพื่อที่จะพิชิตยอดภูสูง และเป้าหมายหนึ่งคือการได้เห็นทะเลหมอกพร้อมแสงอาทิตย์รุ่งอรุณ เท่านี้ก็อิ่มเอมกับบรรยากาศธรรมชาติที่สรรสร้าง          </p><p>ทางเดินสายธรรมชาติ เช้านี้ไม่เป็นใจเอาเสียเลย สายฝนหยาดเม็ดแต่เช้าตรู่ เรายังปลอบตัวเองว่า ไม่ใช่ฝนหรอก มันเป็นหมอกมากกว่า แต่ในที่สุดพวกเราก็วิ่งหลบฝนลงภูชี้ฟ้าแทบไม่ทัน น่าเสียดายเหมือนกันที่ไฮไลท์ ในวันนี้กลับไม่เป็นอย่างที่หวัง อดชมความสวยงามของแสงอรุณยามเช้า แต่การเดินทางในครั้งนี้ได้พบเห็นสิ่งดีๆของชุมชนอีกมากมายไม่ว่าจะเป็นไกด์ตัวน้อย ที่คอยอธิบายรายละเอียดทุกแง่มุมของภูชี้ฟ้าอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ชื่นใจกับการบริหารจัดการเรื่องสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อมที่ดี สะอาดสะอ้าน          </p><p></p><p>บางทีจุดหมายอาจไม่สำคัญเท่ากับ การเดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างการเดินทาง ผมเชื่ออย่างหนึ่งว่าหากกระบวนการดี การวางแผนการเดินทางดี ชัดเจน จุดหมายก็อยู่ไม่ไกล</p><p></p><p></p><p></p>