พอรุ่งขึ้นของวันเดินทางกลับเราแวะไปนมัสการพระผุดเมืองถลางปากทางก่อนข้ามสะพานสารสินจากเมืองภูเก็ตสู่เมืองพังงา...
ภาพพระผุดขึ้นมาจากท้องนาของชาวเมืองถลางสมัยโบราณ...เราไปไหว้ทำวัตรสวดมนต์สมาธิภาวนาแผ่เมตตาไปยังสรรพสัตว์ทุกหมู่เหล่า...ด้วยบุญกุศลเจตนาที่ตนเองดำรงตนอยู่ในศีลในธรรมเผื่อแผ่ความดีออกไป...
ทำให้จิตใจสงบร่มเย็นอยู่ในร่มธรรมเป็นกิจกรรมที่ยูมินำพวกเราชาว ม.ทักษิณยามเช้า ๆ ก่อนอำลาจากเมืองภูเก็ตไป...
เห็นแววตาแห่งความสุขของหลาย ๆ คน
ร่วมบันทึกภาพที่หน้าวัดพระผุดนั้นแล...
และนี่คือสะพานสารสิน...ด้านขวามือเราที่เห็นสูง ๆ นั้นกำลังสร้างสะพานตอนขาเข้าเมืองภูเก็ตใช้สะพานสูงนี้ยังไม่มีชื่อ...
ยูมิมายืนอยู่ทางเข้าไปสู่ธรรมชาติแห่งธารโบกขรณี เมืองกระบี่
มีความเป็นธรรมชาติเย็นสบาย ๆ
มองธารน้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลา...
ความใสของน้ำจนเห็นเป็นสีมรกตเลยละ...
พวกเราอยู่กับธรรมชาติแห่งนั้นจนใกล้เที่ยงวันแล้วอำลาจากไปนั้นแล...บ๊าย..บาย.
ขออนุญาต แซวนิดหนึ่งนะคะ
คนไปเที่ยว แต่งตัวเรียบร้อยมากไปนะคะ
เหมือนไปนิเทศงานไงไม่รู้ค่ะ +555
ไปทะเล น้ำตก ต้องเสื้อลายพร้อย กางเกงขาสั้นถึงจะมั่น!!! (ขอโทษนะคะ)
สวัสดีครับอาจารย์ ยูมิ ออกจากภูเก็ต ผ่านสะพานสาระสินต้องขอฝากเพลงนี้ไว้ครับ
ภูเอ๋ย ภูเก็ต
อาณาเขตที่เรารักกัน
โธ่เอ๋ย สะพาน
สารสินเป็นถิ่นรื่นรมย์
ลาแล้ว ลาก่อน
คงไม่ย้อนหวนคืนมาชม
ลาแล้วหนอความขื่นขม
ทุกข์ระทมสิ้นสุดกันที
.เราสองรักใคร่
ไม่เคยหน่ายขอตายร่วมกัน
ฝากฝังสะพาน
สารสินช่วยเป็นสักขี
เราสองรักมั่น
ผู้ใหญ่เขากันหาว่าไม่ดี
บุญน้อยจริง ๆ ชาตินี้
เราจึงพลีชีพตายพร้อมกัน
.พี่เป็นโชเฟอร์
ขับสองแถวใครๆ ก็รู้
แต่น้องเป็นครู
แม่พิมพ์ของชาติไม่อาจผูกพัน
รักจริงใช่เล่น
ขนาดเคยเป็นของกันและกัน
รักที่เคยหมายมั่น
กลับถูกกีดกันให้หมดความหมาย
.ภูเอ๋ย ภูเก็ต
อาณาเขตที่เรารักกัน
โธ่เอ๋ยสะพาน
สารสินเป็นถิ่นที่ตาย
น้ำตานองหน้า
เอาผ้าขาวม้ามาผูกมัดกาย
สองเราติดกันมั่นไว้
โดดน้ำตายที่ใต้สะพาน
ดนตรี..........
.พี่เป็นโชเฟอร์
ขับสองแถวใครๆ ก็รู้
แต่น้องเป็นครู
แม่พิมพ์ของชาติไม่อาจผูกพัน
รักจริงใช่เล่น
ขนาดเคยเป็นของกันและกัน
รักที่เคยหมายมั่น
กลับถูกกีดกันให้หมดความหมาย
.ภูเอ๋ย ภูเก็ต
อาณาเขตที่เรารักกัน
โธ่เอ๋ยสะพาน
สารสินเป็นถิ่นที่ตาย
น้ำตานองหน้า
เอาผ้าขาวม้ามาผูกมัดกาย
สองเราติดกันมั่นไว้
โดดน้ำตายที่ใต้สะพาน
อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านอาจารย์หล่อใหญ่
ทริปนี้เข้มข้นจริงๆค่ะ เที่ยวครบทุกที่เลย
พยายามจินตนาการตามครูพี่ป.๑ ถ้าอ.ยูมิแต่งตัวแบบนั้น อิ อิ
ว้าว เจอเพลงมนต์รักสารสิน ของพี่บัง แต่เช้าเลย
จำได้แต่เพลงจ. พังงาค่ะ ถ้าอ.มาคราวหน้าจะร้องให้ฟัง หุ หุ
สวัสดีครับ คุณครู ป.1
วาว ๆ อิ อิ อิ...ดีจังนะนี่...
พอดีว่าลูศิษย์ที่ไปด้วยประมาณ 40 คนนั้นเป็นว่าที่คุณครูทั้งนั้นเลยครับ...
เลยสวมบทสอนแบบไม่สอนตลอด...แม้อยู่บนรถก็แต่งกลอนตลาดยื่นให้พิธีกรบรรยายให้กันฟัง...พูดบ้าง ...ร้องทำนองแหล่ให้ฟังบ้าง...
เสียดายว่า...ก่อนลงรถเอาสมุดบันทึกใส่ไว้ในถุง...พอรุ่งเช้าคนรถทำความสะอาดเลยทิ้งกลอนและบันทึกเหล่านั้นไป...ลูกศิษย์มาขอกลอนจะนำลงรายงานเลย...ถึงบางอ้อ...อิ อิ อิ
เออ...แต่งตัวกันยุงป่านะ...อิ อิ อิ
ขอบคุณครับผม
สวัสดีครับ คุณวอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--
วาว ๆ ชื่นชม ๆ ถูกจริตจัง...เราน่าจะตั้งวงกันดีไหมนี่...อิ อิ อิ
ขอบคุณครับผม
สวัสดีครับ คุณpoo
วาว ๆ มีเพลงเมืองพังงาด้วยรึนี่...ดีจัง
คงได้ฟังถ้ามีโอกาสเยือนอีกคราวหน้านะครับผม...อิ อิ อิ
ฝึกซ้อมร้องเพลงไว้นะครับ...อิ อิ อิ