กายกับใจ เป็น "เรา" หรือ "ของเรา" กันแน่ ?

 

Fah01
(ภาพเก่าปีที่แล้ว)

 

  • หลังปีใหม่เป็นต้นมาเจ้าลูกสาวคนเล็กก็เริ่มเข้าโรงเรียน ตากับยายที่มาช่วยเลี้ยงดูท่านก็เลยขอตัวกลับบ้าน ทำให้ผมได้สัมผัสกับการเลี้ยงลูกอย่างเต็มรูปแบบ โอ้โฮ! เหนื่อยไม่เบาเลยครับ ตราบใดที่เจ้าตัวเล็กยังไม่หลับ เขาก็จะเดินเล่นไปมุมโน้นมามุมนี้อยู่ตลอดเวลา เล่นไม่ยอมหยุด เล่นจนหลับไปก็มี บทจะงอแง ก็งอแง  ต้องอุ้มพาเดินอยู่นานกว่าจะหลับลงได้ก็มี

 

 

  • เหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้ผมเข้าใจคำว่า "เรา" กับ "ของเรา" ชัดยิ่งขึ้นครับ 
  • ยกตัวอย่างเช่น  รถ เป็น "ของเรา" แต่ไม่ใช่ "เรา" เพราะเราสามารถสั่งและควบคุมรถได้ในระดับหนึ่ง แต่ห้ามไม่ให้รถเสีย ไม่ให้รถพังไม่ได้
  • เด็ก เป็น ลูกเรา แต่ไม่ใช่ เรา เราสั่งให้เด็กไม่ให้ร้องไห้ ไม่ให้เดินไป เดินมาไม่ได้ แต่เราสามารถเอาขนมหรือของบางสิ่งบางอย่างมาทำให้เขาอยู่นิ่งได้ในบางครั้ง

 

  • ดู ๆ ไป "จิตใจ" ของเรา ก็เหมือน เด็กนะครับ วิ่งไปโน้นมานี่ เราสั่งเขาได้นิด ๆ หน่อย ๆ แต่สุดท้ายเมื่อเราเผลอ เขาอยากทำอะไรเขาก็ทำ เขาจึงไม่ใช่ "เรา" แต่เป็น "ของเรา" 

 

ว่าแต่ว่า... อย่าไปเผลอหลงยึดมั่นถือมั่นเอาจิตใจ "ของเรา" มาเป็น "เรา"  

 

 

2553a

 

พระท่านสอนไว้ว่า  
...มี "เรา" เมื่อไร จัญไรเมื่อนั้น...