วันที่ 16 มค เป็นวันแรกของระยะที่ผ่าน 14 วันอันตราย มีการเจาะเลือดตรวจแต่เช้า พี่โอ๋อยู่เวรพอดีแล้วก็รีบโทรมาบอกว่า เม็ดเลือดขาวเริ่มขึ้นแล้ว แม้จะยังนับจำนวนไม่ได้ แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดีที่บอกว่า ขาขึ้นแล้ว :)
อาทิตย์นี้เม็ดเลือดขาวจะขึ้นได้ดีหรือไม่ จะมีเซลที่ไม่ดีหรือไม่ คงขึ้นอยู่กับพ่อเท่านั้น แต่แม่ก็จะทำตัวให้เป็นยาที่ดีคอยเสริมการคีโมดวงใจของพ่อต่อไป
สวดมนต์ภาวนาแผ่เมตตาไว้ ขอให้เซลร้ายๆ ไปเกิดในภพภูมิที่สูงขึ้น อย่าได้กลับมาในร่างกายของพ่ออีก
อ. หมอพงษ์เทพบอกว่า ผ่านอาทิตย์นี้ไปอาจจะได้กลับบ้านไปก่อนหรือไม่ก็ต้องต่อคีโมรอบสองเลย ซึ่งรอบสองนี้ก็ประมาณหนึ่งเดือน แล้วพักหนึ่งเดือน ต่อด้วยรอบสามหนึ่งเดือน แล้วพักหนึ่งเดือน ต่อด้วยรอบสี่หนึ่งเดือน แล้วพักหนึ่งเดือน ครั้งที่ 2-4 นี้ ยาจะแรงกว่าเดิมอีก
พ่อบอกว่า เหมือนคนสวนเฝ้าคอยปลูกต้นไม้แล้วก็ไม่ได้เชยชมซะที พ่อหมายถึง อยากไปอยู่ที่บ้านใหม่กับแม่และลูก แต่หนทางมันยาวไกลเหลือเกิน แต่ก็จะสู้กันสักตั้งกับคีโม จะได้ล้างกรรมเก่าให้หมดสิ้นไป
มาให้กำลังใจอาจารย์ครับ
ขอให้ผ่านพ้นการต่อสู้คราวนี้ไปได้ด้วยดีครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์จันทวรรณ
ดีใจจค่ะที่ได้รับทราบสิ่งที่ดี เป็นกำลังใจให้ทั้งครอบครัวนะคะ และได้สวดมนต์ภาวนาแผ่เมตตาช่วยอาจารย์ธวัชชัยด้วยค่ะ ขอให้มีพลังใจที่เข็มแข็งนะคะ
ด้วยความปรารถนาดีจากใจค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์จัน..ขอส่งกำลังใจมาให้ครอบครัวอาจารย์ธวัชชัย..ให้ท่านมีพลังใจต่อสู้ทุกวันคืนตลอดไปนะค่ะ
ขอให้เช้าพรุ่งนี้เป้นวันใหม่ที่สวยงามนะคะ
และขอให้เรื่องร้าย ๆ หล่นหายไปกับความมืดคืนนี้นะคะ
ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์ทั้งท่านนะคะ
ความยากลำบากในชีวิตจะผ่านพ้นไปในไม่ช้าครับ ผมเชื่ออย่างนั้นครับ เป็นกำลังใจให้เสมอครับ
สวัสดีคะ จะติดตามและเป็นกำลังใจให้อ.ธวัชชัยและครอบครัวค่ะ ระลึกถึงทุกท่านเสมอค่ะ
สวัสดีครับอาจารย์
สวัสดีค่ะ
มาให้กำลังใจอาจารย์ทั้งสองท่านะคะ อาจารย์ธวัชชัยต้องผ่านวันเวลานี้ไปได้ในเร็ววัน ขออธิษฐานจิตช่วยนะคะ
ช่วงนี้หมั่นทำบุญอุทิศเเละเเผ่ส่วนบุญให้เจ้ากรรมนายเวรนะคะอาจารย์สู้ๆค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ...ฟ้าสว่างใสเริ่มปรากฏ
เมฆหมอกร้ายจะผ่านพ้น ฟ้าหลังฝนจะกระจ่างและสดใส เป็นกำลังใจค่ะ
พี่แก้วจะช่วยอธิษฐานให้เซลล์ร้ายไปสู่ภพภูมิที่สูงขึ้น ไม่มากล้ำกลาย อาจารย์ธวัชชัยนะคะ สาธุค่ะ
ตอนนี้เป็นขาขึ้น หลัง Day 14 เป็นโอกาสที่เราจะเริ่มแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆค่ะ
เป็นกำลังใจให้อาจารย์ทั้งสองก้าวผ่านไปได้ด้วยดีครับ
ผมเป็นศิษย์เก่า วจก.มอ. รหัส 45
ไม่เคยได้เรียนกับอาจารย์เลย แต่ก็เคารพในฐานะที่
เป็นคุณครูกับศิษย์ และผมติดตาม blog มาตลอด
ให้กำลังใจทั้งคู่ครับ
ด้วยความเคารพ
มาส่งกำลังใจให้ครอบครัวปิยะวัฒน์ค่ะ
บันไดขาขึ้นมาแล้ว อาจจะต้องขึ้นหลายขั้นหน่อย แต่มันก็นำไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นแน่ ๆ ค่ะ...
ขอให้อาจารย์ทั้งสองค่อย ๆ ก้าวไปด้วยกัน ใช้ความรักพยุงกันเดินนะคะ ..^__^..
แม้จะต้องขึ้นบันไดไปอีกหลายขั้น ก็ต้องอดทนสู้นะคะ ให้กำลังใจค่ะ
สู้ๆ สู้ๆ