ภาษาคือสื่อมุมคิดออกมาจากจิตใจ.

สวัสดียามเช้าครับ   ยูมิยังคงอยู่ใน ม. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อ. วังน้อย จ. พระนครศรีอยุธยา อากาศดีไม่หนาวไม่มีฝนตก 

 ยูมิตื่นนอนตอนตี 4 เศษ ๆ เมื่อวานที่ผ่านมาหลังเลิกประชุมสัมมนาก็ 3 ทุ่มกว่า ๆ แล้วได้คุยกันหลากหลายชนชาติภาษา  ขาวพุทธในต่างประเทศมาคุยกับยูมินึกว่ายูมิเป็นคนไต้หวันบ้าง  ญี่ปุ่นบ้างเออ

ไม่มีใครดูหน้าตาเราแล้วมาบอกว่าเป็นคนไทยเลยนะนี่  ถ้าจะโกอินเตอร์แล้วละ...

มีผู้นำเสนองานวิจัยคนหนึ่งจบ ป. โทจาก อังกฤษมาทักทายนึกว่ายูมิเป็นชาวต่างชาติเลยคุยในเรื่องที่เขาสนใจเกี่ยวกับพระสายหลวงพ่อชาในตะวันตกที่สะท้อนถึงวัฒนธรรมแตกต่างแล้วเธอก็ทำวิจัยเรื่องนี้ได้มุมคิดว่า...

พระต่างชาติมาบวชในวัฒนธรรมพุทธแต่เขาติดในวัฒนธรรมตะวันตกเช่นเขาไม่เห็นด้วยกับการยอมรับเคารพผู้อาวุโสหรือผู้ใหญ่ทำอะไรก็ถูกไปหมด...

และอีกเรื่องหนึ่งคือสนใจความเชื่อเรื่องนาคในสังคมไทย  ไปที่ไหนก็มีรูปนาค  บันไดนาค บวชนาค เอ๊ะมันเกี่ยวข้องกันยังไงกับพุทธศาสนา 

 ...การนำเสนองานบทความทางวิชาการในยุคนี้คนที่มาจากต่างชาติก้มักใช้ภาษานำเสนอเป็นของชาติตนเอง  อย่างชาวพุทธมองโกเลีย...

มีมาหลายชาติอย่างไต้หวัน  ฮ่องกง  จีน  พม่า  เวียดนาม  ศรีลังกา  อินเดีย ฯลฯ บางทีฟังเพลินจนมึนเลยละ...อิ อิ อิ

เดี๋ยวจะเข้าฟังต่อในรอบเช้านี้ใกล้เวลาเริ่มแล้วละครับ

แง่คิด...ภาษาคือสื่อมุมคิดออกมาจากจิตใจ...ภาษาอังกฤษยังจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับคนเราที่จะก้าวไปในสังคมโลก...