ตกบันได

เมื่อคืนนี้ ตอนประมาณ 4 ทุ่มเศษๆ หลังจากอ่านหนังสือนิทานให้เจ้าป๊อกแป๊ก ลูกสาวคนเล็กฟังจบ ก็ออกมาอาบน้ำ ปล่อยให้คุณแม่นอนกกให้หลับตาม routine อาบน้ำเสร็จเดินลงบันไดมาชั้นล่าง (ก็แน่ล่ะสิ จะเดินลงไปชั้นบนได้ยังไงนิ) ตอนอยู่ชั้นบนสุดก็คิดแวบมาว่าถ้าตกบันไดลงไปจะเป็นยังไงนะนี่ เดินหอบผ้าที่จะเอาไปซักลงมาทีละขั้นๆ พอมาถึงอีกสามขั้นสุดท้าย เท้าขวาก็ลื่นปรื๊ด แล้วตัวก็ airborn ลงมาสามขั้นรวด ลงมานั่งแอ้งแม้งที่พื้นขั้นสุดท้าย ครางออกมาเป็นภาษาที่บรรยายยาก

ตอนนั้นก็เลยหยุดนั่งสำรวจอาการตัวเองอยู่พักนึง (เพราะลุกไม่ขึ้น) ที่แน่ๆก็คือส้นเท้าเจ็บเพราะกะตุ้งๆลงมาโดนขั้นบันไดสองขั้น สองที ก้นและหลังที่ landing กระแทกขั้นบันไดประมาณสองครั้ง แล้วก็แขนสองข้าง ลองกระดุกกระดิกเท้า อืม.. ใช้ได้ ยังขยับได้ ส่งจิตไปสำรวจหลังว่าเจ็บขนาดไหน ปรากฏว่ายังไม่เจ็บเท่าไหร่ ค่อยๆเอามือควานไปคลำๆว่ามี stepping มีกระดูกหัก มีอะไรรึเปล่า กดๆดูก็น่วมๆนิ่มๆ ประมาณว่าพรุ่งนี้เจ็บกว่านี้แน่นอน คลำแขนซ้าย นั่นมีถลอกนิดหน่อย พอยกศอกขวามา อ้าว เจอแผลแตกตรงปลายศอกพอดี ยาวประมาณ 3 cm เป็นเส้นตรงเป๊ะ ยังกะเป็นแผลมีดบาด แสดงว่ามี impact ลงไปแรงพอควร เพราะหนังศอกตรงนี้ค่อนข้างหนา ย่น และยืดหยุ่นมาก เลือดออกพอควร ยังไม่ถึงกับติ๋งๆ กลั่้นใจเอามือกดคลึงลงไปข้างล่างแผลว่ามีกระดูก กระเดี้ยวอะไรออกมาร่วมวงไพบูลย์ไหม ก็ไม่มี ดูเหมือนจะเป็นแค่ที่เห็น

ค่อยๆกระย่องกระแย่งลุกขึ้น เสียงเด็กๆกับคุณแม่ในห้องนอนที่คุยกันกระหนุงกระหนิงเงียบกริบ เดาว่าคงกำลังรอว่าจะมีเสียงอะไรต่อไปที่คุณพ่อจะผลิตออกมา ก็เลยกระทืบพื้นตุงตัง พอให้ได้ยินว่าไม่ได้สลบเหมือด แต่กำลังลุกเดิน มีเสียงแว่วๆของป๋อมแป๋ม (ลูกคนโต) ว่า "แม่ๆ พ่อทำอะไรน่ะ"

เดินหอบผ้าเอาไปโยนที่ตะกร้าเสร็จ ก็เข้าห้องน้ำชั้นล่าง สำรวจแผลอีกที ก็ปลงว่าต้องไปเย็บแน่นอน เพราะเปิดเข้าถึงชั้น subcutaneous ใต้ผิวหนัง ก็ได้ยินเสียงภรรยาเปิดประตูห้องลงมา ก็เลยชูแขนให้ดู แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะไป ER (ห้องฉุกเฉิน) เดินขึ้นบันไดไปเปลี่ยนชุดใหม่ เพราะตอนนั้นนุ่งกางเกงนอนแล้ว ค่อนข้างจะลำลองและเปิดเผยเกินกว่าที่จะใส่ไปนอนบ้านได้ เด็กๆลุกนั่งกันหมด หน้าตาดีใจที่ไม่ต้องนอนเดี๋ยวนั้น พอทราบว่าพ่อต้องเย็บศอก ก็ตื่นเต้นกันใหญ่ แต่ดูไม่ค่อยจะสงสารพ่อเท่าไหร่ (เพราะพ่อทำท่าไม่ตื่นเต้นมั้ง) เสียงแม่อธิบายเจ้าป๊อกแป๊กผู้เคยมีประสบการณ์เย็บคางใน OR มาแล้วเพราะตกม้า (ม้าของเล่น) หน้าบ้านลงไป landing ที่พื้่น ว่าพ่อจะต้องผ่านกระบวนการเย็บคล้ายๆกัน เด็กทำหน้าสงสารพอเป็นกำลังใจ แล้วก็กระโดดโลดเต้นต่อไป

ผมขับรถมา ER แล้วก็เดินเข้าไป เจอคุณแย พยาบาลรุ่นดั้งเดิมที่อยู่ ER มา 20 ปีแล้วมั้ง (ถ้าน้อยกว่านี้ก็ขออภัย) มีคนทักกันเกรียวกราวว่ามาทำไม เราก็ได้ถูกเชิญไปนอนบน stetcher น้องหมอที่อยู่เวรมาเยี่ยมๆมองๆและไหว้กันตรึม เวรศัลย์ถูกตามลงมาดู ได้รับการดูแลแบบ VIP (very ill patient) วัดความดัน อืม... 170/100 ทำไมสูงฟะ ปกติผมแค่ 120/80 มาแต่ไหนแต่ไร นอนให้น้องหมอล้างแผล แล้วก็เย็บอย่างรวดเร็ว chief resident พาทีมลงมาดูกันพร้อมหน้า พาไป x-ray ศอกว่าไม่มีอะไรหลงลืมแตกหัก พันแผลให้เป็นอย่างดี

ทีหลังคงจะต้องพยายามไม่แช่งตัวเองขณะลงบันได ตอนนี้เลยได้หัดอาบน่้ำโดยให้แขนขวาไม่เปียกน้ำ

ขอให้เป็นการเสดาะเคราะห์ของปีนี้ไปเลยละกัน