คนลาวรักสมเด็จพระเทพมากๆ มีบ้านพระเทพอยู่ที่เขื่อนน้ำงึมด้วย เรารู้สึกว่าพระเทพเป็นคนที่ดีที่สุด เป็นห่วงและทำให้เมืองลาวมากๆ

เมื่อวันอังคารที่ 29 ธ.ค. 2553  เพื่อนๆจากกองโครงการชุมชน 3 สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์  ที่เคยสัมพันธ์ร่วมมือกันโดยเฉพาะความร่วมมือในงานพัฒนาบุคคลากร ได้นำชุดของขวัญปีใหญ่ของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มาฝาก  เป็นชุดกระเป๋าผ้าใบข้างในมีหนังสือที่น่าสนใจหลายเล่ม ผมรับไว้ด้วยความขอบคุณ

31 ธ.ค. 2552 ผมจึงได้หยิบหนังสือจากกระเป๋าผ้าใบชุดของขวัญปีใหญ่ขึ้นมาอ่าน.. ผมประทับใจในหนังสืออยู่ เล่มหนึ่ง “๑ร้อย พันเรื่องราว  จากอีเมลของยอดเยี่ยม”  โดยยอดเยี่ยม  เทพธรานนท์  ในหนังสือของยอดเยี่ยม  เทพธรานนท์เล่มนี้ผมชอบเป็นพิเศษอยู่เรื่องหนึ่งคือเรื่อง“น้ำตาศิษย์ลาวที่เมืองอุบล” 

คุณยอดเยี่ยม  เทพธรานนท์บอกว่า บทความของท่านไม่มีลิขสิทธิ์ ยินดีให้เผยแพร่เพื่อประโยชน์สาธารณะได้  เมื่อผมได้อ่านแล้วเห็นว่าน่าสนใจ   ผมจึงอยากจะบอกเล่าต่อกับชาวชุมชน G2K ในช่วงเทศกาลปีใหม่ 2553 ครับ

นี่คือบทความเรื่อง“น้ำตาศิษย์ลาวที่เมืองอุบล”  ในหนังสือ “๑ร้อย พันเรื่องราว  จากอีเมลของยอดเยี่ยม” โดยยอดเยี่ยม  เทพธรานนท์ครับ

.                                  .

น้ำตาศิษย์ลาวที่เมืองอุบล

เมื่อวานนี้ผมไปสอนหนังสือที่คณะวิศวกรรมศาสตร์  มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี สอนตั้งแต่ 08.30น.  ยันเครื่องบินออกตอนค่ำตามเคย สนุกและมีบรรยากาศดี แม้จะสอนปีละเพียงวันเดียว แต่มีความเป็นกันเอง เหมือนกับสอนกันมาทั้งปี

ในห้องเรียนนั้นมีนักเรียนทุนปริญญาโท  จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวมาเรียนด้วย เป็นอาจารย์อยู่ที่ลาวครับ เป็นหญิงหนึ่งคนและชายหนึ่งคน ตั้งใจเรียนเหมือนนักเรียนที่ต้องมาเรียนต่างถิ่นเป็นธรรมดา การสอนวันนั้นไม่เน้นทางวิชาการ แต่เน้นวิธีคิด ในตอนหนึ่งของการสอนขั้นตอนการตัดสินใจใน Engineering Critical Thinking “การจัดระบบความคิดให้เป็นระเบียบ” เพื่อให้นักเรียนสามารถ “ผลิตงานภายใต้แรงกดดัน” ให้ได้(Productive Under Pressure) จึงเชิญนักศึกษาไทย 2คน และนักศึกษาลาว 1คน มายืนหน้าห้องเรียน

ถาม ; ผมเริ่มถามนักเรียนไทยว่า.......”เมืองไทยนั้น เป็นเมืองที่คนทั่วโลก บอกว่าเป็นสยามเมืองยิ้ม เป็นเมืองที่ฝรั่งมังค่าบอกว่าเป็นเมืองแห่งความเป็นมิตร  ช่วยเหลือและโอบอ้อมอารี......แต่เคยคิดบ้างไหมว่า ประเทศเราเป็นประเทศที่มีแต่ศัตรูรอบด้าน เพื่อนบ้านของเรา ไม่ว่าจะเป็นพม่า มาเลเชีย ลาว เขมร เวียดนาม ต่างก็เกลียดเมืองไทยกันหมดเลย  ...มันเกิดอะไรขึ้นหรือครับ”

นักเรียนไทย........นิ่ง

ผมพูดต่อว่า.......”ทุกอย่างในโลกนี้ล้วนเกิดจากเหตุและปัจจัย  เราต้องหาเหตุและปัจจัยให้ได้”

ตอบ ; นักเรียนไทยคนหนึ่งตอบว่า...”เขาคงอิจฉาเรา  เพราะประเทศเราไม่เคยเป็นเมืองขึ้นของใคร”

ถาม ; ผมถามนักเรียนไทยต่อว่า......”รู้สึกไหมว่าในภูมิภาคนี้ ไม่มีประเทศไหนเลย ที่จะทำลายทรัพยากรของประเทศเพื่อนบ้านเหมือนพวกคนไทยเรา เราไม่เคยได้ยินว่า ลาวมาตัดป่าเมืองไทย หรือพม่ามาขุดแร่เมืองไทย ...เราเคยแต่ได้ยินว่า คนไทยเราไปตัดป่า ขุดแร่ในลาว ในเขมร ในพม่า ...มันเกิดอะไรขึ้นหรือ”

นักเรียนไทย........นิ่ง

ผมจึงพูดต่อว่า........”การนิ่ง  ไม่ได้แก้ปัญหา”

ตอบ ; นักเรียนไทยตอบว่า........  "อาจเป็นเพราะประเทศเราเจริญกว่า และเราค้าขายเก่งกว่า”

ถาม ; ผมถามนักเรียนไทยต่อว่า .....  "ประเทศแถวๆ  บ้านเรานี้ ล้วนเป็นประเทศที่มีศิลปวัฒนธรรมมายาวนาน  หลายแห่งเป็นมรดกโลก... ...แต่รู้ไหมว่าไม่มีประเทศไหน เขามาเอาศิลปวัตถุของเราไปเลย ในยามที่ทั้งสองฝ่ายสงบไม่รบกัน ข่าวว่ามีแต่เรา ที่เข้าไปตัด  เข้าไปขโมย เข้าไปขนศิลปะของเขา มาวางขายในบ้านเรา  ทั้งเทวรูปหิน หน้าบันได ต่างๆนานา แถมส่งไปขายให้ต่างประเทศอีกด้วย  ......มันเกิดอะไรขึ้นหรือครับ”

นักเรียนไทย........นิ่ง(อาจจะเริ่มรู้สึกว่ากำลังถูกวางยาอะไรสักอย่าง)

ถาม ; ผมถามต่อว่า “กลับมาคำถามแรกดีกว่า.......ทำไมเพื่อนบ้านเราเขาถึงเกลียดเรา”

นักเรียนไทย.......นิ่ง

ถาม ; ผมถามต่อว่า .......“เพราะอะไรหรือครับ”

ผมหันไปถามนักเรียนทุนจาก สปป.ลาว

ถาม ; “คนลาวรู้สึกอย่างไรกับคนไทยบ้างครับ”  ขอให้ตอบตามจริงอย่างสุภาพ ไม่มีอารมณ์ แต่ขอให้พูดความจริง เพราะในนี้คือห้องเรียนและการพูดของท่าน อาจเป็นจุดเล็กๆ ในการแก้ปัญหาให้ลูกหลานไทย_ลาว เพื่อให้เราอยู่กันอย่างมีความสุขขึ้น”

นักศึกษาลาว...นิ่ง(สงสัยว่ายังงงๆอยู่  หรืออาจกำลังติดตามคำตอบของนักศึกษาไทยอย่างจดจ่ออยู่)

ถาม ; ผมพูดต่อไปว่า ..  "ความน่าสนใจก็คือ  ตอนนี้มีคนเวียดนามเข้ามาอยู่ในลาวมาก  รู้สึกอย่างไรกับเพื่อนบ้านจากแดนซ้าย กับเพื่อนบ้านจากแดนขวา”

ตอบ ; นักศึกษาลาวตอบว่า.... "พูดจริงๆนะคะ  คนลาวรู้สึกว่าคนไทยดูถูกและเอาเปรียบคนลาว”

ข้าพเจ้า.....นิ่ง(ไป 2 อึดใจ)และพูดต่อเพื่อขอเวลาคิดบ้างว่า....

“เป็นความรู้สึกของตนเองหรือของคนลาวโดยรวม”

ตอบ ; นักศึกษาลาวตอบว่า... “เป็นภาพรวมๆทั่วประเทศคะ”

กระผม......นิ่ง(ไปอีก 1 อึดใจ)และหันหน้ามาบอกนักเรียนไทย อีก 60 ชีวิตในห้องเรียนว่า......

...

 “นี่คือคำตอบจากความจริงใจของเพื่อนชาวลาว  ต้องขอบคุณที่เขากรุณาบอกความจริงให้เรา   และนับแต่นี้เป็นต้นไป  เราคงต้องคิดและคิดแล้วครับว่า เราจะทำอย่างไรต่อไป”

...

ผมพูดต่อว่า...... “การกระทำใดต่อไป  จะต้องเกิดจากข้อมูล และความเข้าใจต้องใจกว้าง และเริ่มปฏิบัติการแก้ปัญหาแห่งความรู้สึกนั้น เริ่มทำตั้งแต่วันนี้  ปัญหาอาจจะไม่สามารถแก้ได้ในวันเดียว  คงต้องอาศัยเวลา  วันหนึ่งความรักก็จะกลับมาหาพวกเราทุกคนในภูมิภาคนี้อีกครั้ง....คิดและเริ่มทำ ได้แล้วกระมังครับ”

....

ผมหันกลับมาที่ศิษย์ลาวคนเดิมแล้วพูดว่า “รู้จักสมเด็จพระเทพรัตนฯหรือไม่”

ตอบ ; นักศึกษาลาวตอบว่า... .. “รู้จักคะ”

ถาม ; ผมถามต่อว่า... “วิจารณ์หรือแสดงความรู้สึกต่อพระองค์ท่านสักนิดสิครับ”

ตอบ ; นักศึกษาลาวตอบว่า..... “ท่านเป็นคนดีที่สุดในโลก”

นักศึกษาลาวพูดต่อว่า  ...... “พระเทพเป็นคนดีที่สุด  พระเทพรักคนลาว  เป็นห่วงคนลาว  เข้าใจคนลาว  ช่วยเหลือคนลาว  ไม่เคยดูถูกคนลาว  ท่านเป็นคนที่ดีมากๆๆ”

ถาม ; ผมถามนักศึกษาลาวต่อว่า ....... “คนลาวรู้สึกอย่างไรต่อพระองค์ในภาพรวม”

ตอบ ; นักศึกษาลาวพูดเสียงเครือๆ.....ว่า.. “คนลาวรักสมเด็จพระเทพมากๆ มีบ้านพระเทพอยู่ที่เขื่อนน้ำงึมด้วย เรารู้สึกว่าพระเทพเป็นคนที่ดีที่สุด  เป็นห่วงและทำให้เมืองลาวมากๆ....ฯลฯ..”

ผมพูดต่อไปว่า... “มีอะไรจะพูดอีกไหมครับ”

นักศึกษาลาว....เงียบ  และยกมือขึ้นปาดน้ำตา

ยอดเยี่ยม......อึ้งและ เงียบเหมือนกัน

ผมหันกลับมาหาลูกศิษย์ไทยอีก 60 ชีวิตว่า.......

...

“นี่คือทองคำที่อยู่บนหัวนอนเรา  เราอาจจะรู้ว่าเรามีทองคำอยู่  แต่ด้วยความเคยชิน  เราจึงไม่ค่อยได้เช็ดถูรักษาทองคำของเรา  แต่เราก็จะไม่ยอมให้ใครมาเอาทองคำของเราไป ......เป็นความรู้สึกที่เราต้องรู้สึกและเป็นความรู้สึกที่วิศวกรอย่างพวกเรา  ต้องแสดงออกมาเป็นรูปธรรมที่จับต้องได้ว่า ......นี่คือความรู้สึกของเรา”

ผมรักประเทศไทย...ผมรักและเทิดทูนสมเด็จพระเทพรัตนฯครับ

ยอดเยี่ยม  เทพธรานนท์

14 ก.พ.  2552

                                  ...

ขอบคุณบันทึกที่ดีๆของคุณยอดเยี่ยม  เทพธรานนท์

ขอบคุณของขวัญปีใหม่ที่มีคุณค่าจาก กองโครงการชุมชน 3 สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์

ขอบคุณสำหรับความรู้สึกที่ดีๆของชาวชุมชนG2Kที่มีให้กับเพื่อนบ้านในประเทศรอบข้างบ้านเรา

สุดท้ายขอบคุณสำหรับการ...... "เริ่มทำตั้งแต่วันนี้  ปัญหาอาจจะไม่สามารถแก้ได้ในวันเดียว  คงต้องอาศัยเวลา  วันหนึ่งความรักก็จะกลับมาหาพวกเราทุกคนในภูมิภาคนี้อีกครั้ง....คิดและเริ่มทำ ได้แล้วกระมังครับ” 

ขอบคุณครับ...... สวัสดีปีใหม่ 2553 ครับ