...บันทึกนี้..จึงเป็นบันทึกของครูคนหนึ่งที่เขียนถึงครูต้นแบบในดวงใจคนหนึ่งที่เป็นเสมือน ต้นแบบทางจิตวิญญาณของคนที่เป็นครูที่แท้จริง..และทำสิ่งที่มุ่งหวังได้จริง..ที่ทำให้มั่นใจได้ว่า..ทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยใจ..

บันทึกนี้..มีความตั้งใจอย่างมาก.เพราะเป็นบันทึกที่ตั้งใจว่าจะเขียนบอกเล่าถึงอุดมคติที่มีต่อแนวทางการจัดการศึกษาตามที่ใจใฝ่ฝัน.และบอกเล่าถึงความประทับใจที่มีต่อโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา..โรงเรียนในอุดมคติจริงๆ

..ครั้งแรกที่ผู้เขียนได้รู้จักโรงเรียนแห่งนี้..ก็เมื่อ สพฐ. มีโครงการพัฒนาบุคลากรภายในประเทศในด้านการจัดการศึกษา และโรงเรียนเดิมที่ผู้เขียนสอนอยู่ก็เป็นหนึ่งในโรงเรียนดังกล่าวที่ต้องส่งครูเข้าอบรมโดยเริ่มจากครูแกนนำในโรงเรียนก่อน เพื่อเป็นตัวแทนของสพท.สุรินทร์เขต 1 ด้วย (นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้..ได้พบปะกับทีมงานลำปลายมาศพัฒนา 4 ครั้ง)

ตอนนั้นผู้เขียนก็ยังไม่ชัดเจนในแนวทาง จนกระทั่งได้เข้ารับการอบรมคอร์สหลายวัน โดยเริ่มจากขั้นตอนแรก คือการเข้ารับการอบรมที่ห้องอบรม ซึ่งบรรยายโดย ผู้อำนวยการโรงเรียน "อาจารย์วิเชียร ไชยบัง" ..

แรกเห็นผู้เขียนมีความรู้สึกสะดุดใจในสไตล์บุคลิกภาพของท่านผู้อำนวยการมาก..เพราะอาจารย์วิเชียรจะไม่ค่อยยิ้ม พูดน้อย หน้าตาเฉย นิ่งๆ ตลอดแต่ชอบเวลาที่ท่านตอบคำถามและแสดงความคิดเห็นต่างๆมีความชัดเจนและลึกซึ้ง..ตอนแรกผู้เขียนก็เกร็งๆเหมือนกัน แต่พอได้ฟังการบรรยายของอาจารย์วิเชียรแล้วก็รู้สึกโดนใจ เพราะจำได้ว่า ท่านจะใช้ภาพเคลื่อนไหวของโฆษณาซาบซึ้งใจของในหลวงหลายๆเรื่อง ที่ทำให้เรารู้ซึ้งว่า ทำไมคนไทยจึงรักในหลวง..รวมถึงโฆษณาที่ทำให้ข้าพเจ้าน้ำตาไหลเลยก็คือโฆษณาที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งถวายฎีกาถึงในหลวง..โดยไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจดหมายตอบกลับมา..แต่แล้วฟ้าก็มีตานั้น..ทำเอาผู้เขียนต้องสะกดอารมณ์ตัวเองอย่างมาก..เพราะซาบซึ้งใจจริงๆกับสิ่งที่ในหลวงให้กับพสกนิกรชาวไทย

สิ่งที่ผู้เขียนประทับใจคือ อาจารย์วิเชียร จะใช้การบรรยายประกอบ powerpoint ให้ผู้เข้าอบรมตระหนักถึงความสำคัญของการจัดการศึกษา โดยนำแนวคิด ทฤษฎี และข่าวสารในทุกๆด้านสร้างให้เกิดความตระหนัก ซึ่งสำหรับผู้เขียนแล้ว ถือว่าเป็นวิธีที่โดนใจมากเพราะผู้เขียนเชื่อว่า การที่เราจะชักจูงใครหรือโน้มน้าวใจให้ใครเห็นความสำคัญ ต้องสร้างความตระหนักให้เค้าก่อน เมื่อนั้นจึงค่อยใส่วิธีการเข้าไป..

สิ่งต่อไปที่ข้าพเจ้าประทับใจเป็นการส่วนตัว..คือความเป็นนักอ่านและนักคิดและเป็นนักปราชญ์ของอาจารย์วิเชียร เพราะนอกจากอาจารย์จะเป็นคนลึกซึ้งและชัดเจนในตัวเอง (ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่า เมื่อเราเข้าใจตัวเอง เราจะเข้าใจผู้อื่น และเข้าใจทุกสรรพสิ่ง) รวมถึงมีความมุ่งมั่นในอุดมการณ์ของตัวเองแล้ว..อาจารย์ยังอ่านหนังสือคล้ายๆกับเรารวมถึง..แนวความคิดของการจัดการศึกษายังค่อนข้างไปในแนวเดียวกันอีกด้วย..คือเน้นความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ที่มีคุณธรรมควบคู่กับความรู้ และสนใจในด้านจิตวิญาณของความเป็นครูอีกด้วย ..

จนผู้เขียนมีความสนใจว่า..คนน่าทึ่งอย่างนี้..เค้ามีวิธีคิดและมองโลกอย่างไร..มุมมองของเค้าต่อสถานการณ์ต่างๆของชีวิต เค้ามีมุมมองอย่างไร..ซึ่งเป้นสิ่งที่น่าสนใจมาก

ด้วยความที่เราสนใจในการศึกษาผู้คน จึงสนใจที่จะเรียนจิตวิทยาและจนถึงตอนนี้..ก็ยิ่งชอบที่จะศึกษาความคิด มุมมอง การดำเนินชีวิตของนักปราชญ์หลายๆท่าน เช่นท่าน ว.วชิรเมธี ท่านดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา และอาจารย์วิเชียร ไชยบังนี่ล่ะ ที่น่าศึกษาที่สุด ^^

สิ่งหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจทางการจัดการศึกษา คือ ความมุ่งมั่นเอาชีวิตเป็นเดิมพันของอาจารย์วิเชียรทำให้ผู้เขียนทึ่งและมีความคิดว่า..ถ้าเรามุ่งมั่นได้ซักครึ่งของอาจารย์น่าจะพัฒนาการศึกษาในแวดวงของเราได้มากกว่านี้..ซึ่งตอนนี้ผู้เขียนก็กำลังมีแผนการณ์ในใจอยู่และต้องสร้างความมุ่งมั่นให้มากๆ..เพื่อทำความฝันนี้ให้เป็นความจริง..

ด้วยความประทับใจ..จึงได้พานักศึกษาสาขาปฐมวัย มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์มาศึกษาดูงานการจัดการเรียนรู้ ในวันที่ 23 ธันวาคม 2552 ที่ผ่านมา ด้วยความมุ่งหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะให้นักศึกษาเกิดแรงบันดาลใจในการเป็นครูที่ดีและเห็นถึงวิถีของครูดี..ที่มีอยู่จริงในสังคมไทย..ที่เราต้องเป็นกำลังใจและชื่นชมเพื่อนำไปเป็นแบบอย่างต่อไป

...บันทึกนี้..จึงเป็นบันทึกของครูคนหนึ่งที่เขียนถึงครูต้นแบบในดวงใจคนหนึ่งที่เป็นเสมือน ต้นแบบทางจิตวิญญาณของคนที่เป็นครูที่แท้จริง..และทำสิ่งที่มุ่งหวังได้จริง..ที่ทำให้มั่นใจได้ว่า..ทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยใจ..

--------------------------------------------------------------------------------

ขอขอบคุณ อาจารย์วิเชียร ไชยบัง..ที่ทำให้รู้ว่า..ครูดี..สร้างคนดีได้อย่างยิ่งใหญ่เพียงใด..

ขอบคุณสำหรับการเป็นแรงบันดาลใจมากมายของคนที่มีอาชีพเป็น "ครู"

ขอบคุณสำหรับการเป็นกัลยาณมิตรทางการศึกษาที่อบอุ่นมากๆ..และเพิ่งรู้ว่าอาจารย์วิเชียรก็เข้ามาอ่านบล็อกของเรา ยิ่งปลื้มไปกันใหญ่...ขอบคุณจริงๆค่ะ..^^