คิดถึงพ่อ

 

 

มหัศจรรย์...วันพระทรงบังเกิด

เมฆลูกแกะเต็มท้องฟ้าเป็นหมื่นเป็นแสนตัว

 

           ความรู้สึกแรกของเช้าตรู่วันพฤหัสบดีที่ ๒๔  ธันวาคม  ๒๕๕๒  เวลาประมาณ ๐๖.๔๕ น. เช้าที่อากาศของเชียงใหม่หนาวเย็นกว่าทุกวัน   เมื่อกำลังจะออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ       ด้วยจิตใจที่ค่อนข้างหมกมุ่นครุ่นคิดและไม่สบายใจเรื่องงานมาหลายวัน  จึงไม่ค่อยได้คิดถึงเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องงาน    ทั้งๆที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันคริสต์มาส         โฮ..แสนมหัศจรรย์จริง  (คิดไม่ออกว่าจะเขียนอย่างไร) สุดสวย  น่าทึ่ง  สวยๆๆๆๆ  ลูกแกะเต็มท้องฟ้า   เต็มจริงๆ แบบว่าตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เห็นเมฆลักษณะนี้อัดแน่นเต็มท้องฟ้า  เหนือหลังคาบ้าน  เหลี่ยวมองรอบตัวก็ยิ่งเห็นเจ้าลูกแกะขนปุยสีขาวนับหมื่นนับแสนนับล้านตัว    ..คิดถึงพ่อขึ้นมาอย่างจับจิต..  ทำให้ต้องยืนนิ่งมองรอบตัว  และหยิบกล้องเล็กๆประจำตัวขึ้นมาบันทึกภาพ

 

              ขับรถไปก็ยิ่งคิดถึงพ่อ  คิดถึงเทศกาลคริสต์มาสที่เคยทำให้มีความสุขในครอบครัว กับพ่อที่รัก  คิดถึงโบสถ์ที่เคยได้ร่วมพิธีต่างๆ เคยได้ร่วมร้องเพลงประสานเสียง  คิดถึงครูสงวนครูคนแรกที่สอนหนังสือที่โบสถ์มากกว่า ๓ ปีกว่าจะได้เข้าเรียนชั้นประถมหนึ่ง   คิดถึงความสุขสนุกสนานของฤดูกาลคริสต์มาสที่โรงเรียน ตลอด ๑๓ ปี  เป็นความทรงจำที่ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านผันไปนานเท่าไรภาพต่างๆก็ยังคงอยู่ในความทรงจำไม่มีวันลบเลือน  ยังจำภาพที่ตัวเองและเพื่อนๆต้องลงทุ่งนาหลังโรงเรียนทุกปีเพื่อเกี่ยวฟางข้าวเอามาทำรางหญ้า  เพื่อจัดห้องเรียนให้เป็นโรงนาที่ประสูติของพระเยซู ในคืนวันที่ ๒๔  ธันวาคม  คืนแห่งความมหัศจรรย์ เมื่อ..พระทรงบังเกิด  โลกจงยินดี  ชุลีน้อมรับพระเจ้า  ให้ทุกดวงใจ  เตรียมไว้คอยเฝ้า เชิญเราร้องเพลงเปล่งเสียงๆ.. แม้เวลาจะผ่านมามากกว่า ๓๐ ปีที่ไม่ได้ร้องเพลงนี้และอีกหลายๆเพลง แต่ฉันก็ยังจำได้อยู่เสมอ    เมื่อครั้งแสดงละคร ที่โรงเรียนไม่ว่ากี่ปีๆ วาสนาของฉันก็ได้เป็นเพียงลูกแกะของเด็กเลี้ยงแกะที่ต้องเดินไปที่โรงนาเท่านั้น   ครูและเพื่อนๆบอกฉันทุกปีนั่นแหละว่าฉันเหมาะจะเป็นแกะที่สุด เพราะขาวและอ้วน  เพื่อนฉันชื่อโยเซฟ เดี๋ยวนี้เขาเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย เขาหน้าตาดี หุ่นสูงเขาจะได้แสดงเป็นโจเซฟ  เพื่อนผู้หญิงของฉัน ชื่อ ราเฮล เป็นคนสวย เธอได้แสดงเป็นพระนางมาเรียทุกปี  บางปีก็เปลี่ยนเป็นคนอื่นบ้าง เช่น นิตยา  เสงี่ยม  แต่ฉันก็ยังคงได้เป็นลูกแกะทุกปี  ต้องนุ่งห่มผ้าขนหนูสีขาวแล้วก็คลานต้วมเตี้ยมๆตามเด็กเลี้ยงแกะที่เป็นเจ้าของ  เพื่อมาเฝ้าชมบารมีขององค์พระเยซูคริสต์   ปีแล้วปีเล่า...

             ด้วยเหตุนี้ละมัง.. ถึงเป็นความมหัศจรรย์ในวันนี้  วันที่ลูกแกะต่างมาแซ่ซ้องยินดีในวันสำคัญวันคริสต์มาส เหมือนฉันจะได้พูดได้คุยกับพ่อ  และก็เหมือนกับพ่อจะมาแสดงความรักต่อฉันด้วย   โดยมีลูกแกะนับล้านตัวตามมาส่งฉันไปยังที่ทำงาน ยอมรับว่าเป็นปรากฏการณ์ที่เพิ่งเคยเห็นจริงๆ  เพราะระยะทางจากบ้านที่ตำบลแม่เหียะ  ไปถึงตำบลช้างเผือก จุดของศาลากลางจังหวัดเชียงใหม่  อยู่ห่างกันมากกว่า ๒๐  กิโลเมตร    แต่เจ้าลูกแกะทั้งหมดก็ยังอยู่เต็มท้องฟ้าจนกระทั่งถึงศาลากลาง.. 

       

   

                                                                   

       วันนี้(๒๕ ธค.๕๒)ได้ไปร่วมประชุมที่ TK park หรืออุทยานการเรียนรู้ ที่เซ็นทรัลเวิลด์ กรุงเทพฯ  ได้พบคุณลุงซานต้าทำให้รู้สึกดีขึ้น  กิริยาท่าทาง สายตา และรอยยิ้มของคุณลุงซานต้า ทำให้รู้สึกอบอุ่น      คิดถึงพ่อค่ะ..