๒๓ ธันวาคม  ๒๕๕๒
๒๓.๒๘ น.

พ่อครับ...

 

ผมเพิ่งกลับออกมาจากห้องนอนเล็กๆ ที่พ่อกำลังนอนเบียดกายอยู่กับเจ้าหลานรักคนเล็กภายใต้เครื่องปรับอากาศที่กำลังส่งเสียงราวกับคนละเมอยังไงยังงั้น

 

นี่เป็นคืนแรกในรอบหลายๆ เดือนที่พ่อแวะมาพักกับผม  มันนานมากจนผมจำไม่ได้ว่าครั้งล่าสุดที่พ่อนอนค้างคืนที่นี่เกิดขึ้นเมื่อใดกันแน่ 

 

ในความเงียบสงบของการนอนหลับนั้น,  ผมเห็นแววหม่นมัวส่วนหนึ่งเกาะกุมอยู่บนใบหน้าอันยับย่นของพ่อ  ผมรู้ว่าพ่อเหนื่อยกายและเหนื่อยใจเป็นอย่างมากกับการต้องใช้ความอดทนอดกลั้นอย่างมหาศาลเพื่อฟาดฟัน หรือทำสงครามกับความหม่นมัวเหล่านั้น  และเพียงวินาทีแรกที่ผมเพ่งมองไปยังดวงหน้าที่พ่อกำลังหลับใหลอย่างเหนื่อยอ่อนนั้น  ผมบอกได้เลยว่า ผมเจ็บร้าวและทุกข์ทรมานกับสิ่งที่พ่อเผชิญมาอย่างที่สุด  พร้อมๆ กับปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะบ่งเบา หรือแม้แต่แบกรับเอาความหม่นมัวทั้งหมดจากพ่อมาไว้ที่ตัวเอง

 

พ่อครับ,ผมรู้ว่าพ่อเหนื่อย และเจ็บปวดกับมันอย่างมากโขเลยทีเดียวแหละ แต่ผมก็ยังเชื่อว่าแท้ที่จริงแล้วนั้น พ่อเข้มแข็งกว่าผมร้อยเท่าพันเท่านัก ผมเสียอีกที่ดูเหมือนจะไม่เอาถ่านเสียเลยกับเรื่องพรรค์นี้ แต่ถึงอย่างไรผมก็ต้องเข้มแข็ง-และเข้มแข็งเพื่อที่จะดูแลพ่อ ถึงแม้ว่าวันนี้เราอาจจะเริ่มต้น ณ จุดที่ต่ำกว่าศูนย์ก็เถอะ ผมก็จะพยายามและพยายามให้ถึงที่สุด, ผมสัญญา



จากลูกที่ไม่เคยบอกรักพ่อ