การจัดกิจกรรมค่ายจิตอาสา : รวมพลคนต่างวัยหัวใจใฝ่เรียนรู้ ฯ ได้รับความสำเร็จลงได้  ซึ่งจะขาดเสียไม่ได้และจอต้องกล่าวถึงนับเป็นคนสำคัญอีกท่านหนึ่งคือ"เกลอ"วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--   ที่ต้องเดินทางอย่างลำบากและไกลสุด ๆ จากงานโน้นไปงานนี้ จากงานนี้ไปงานโน้นรับฟังไม่หวาดไหว คนอะไรหนอมีหัวใจให้คนอื่นมากมายอย่างนี้  และไม่ได้เดินทางแค่กระเป๋าใบเดียวเท่านั้น แถมพะรุงรังกับสะตอของฝากจากน้ำชาสระบุรีอีกด้วย

            เกลอวอญ่าเดินทางไปพิษณุโลก ๒ ครั้งแต่ละครั้งขึ้นรถสายเก่า  ทำให้เดินทางช้ากว่าปกติ  ครั้งนี้ได้เดินทางไปวันเดียวกับ ศน.อ้วนและคุณครูเหมียว  ตอนแรกที่ฉันเลิกประชุมกะจะรอรับปรากฏว่าท่านวอญ่าถึงพิษณุโลกดึก  จึงให้นอนพักที่พิษณุโลกก่อน  หากไปนอนที่นครไทยคืนแรกนั้นเลยกลัวว่าจะทรมาณกับอากาศที่หนาวมาก 

          รุ่งขึ้นของวันที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๕๒  ได้รับโทรศัพท์ถามไถ่เกี่ยวกับสถานที่จุดหมายปลายทาง  ฉันได้ "บอกว่าให้ลงที่บ้านซำรู้"  ท่านวอญ่าได้ปฏิบัติตามที่ฉันแนะนำไม่ผิดพลาด  แต่เมื่อรถแล่นเลยบ้านซำรู้ไล้ว  พนักงานรถถามท่านวอญ่าว่า "ถึงซำรู้แล้วทำไมไม่ลง" จึงได้กำไรนั่งรถเลยปากซอยเกือบ ๑ ก.ม.  ลงรถแล้วก็ไม่โทรศัพท์ให้ใครออกไปรับ  เดินไปเองพร้อมด้วย  ๑ กระเป๋า ๑ ถุง ๑ กล่อง 

           ฉันได้แนะนำท่านวอญ่าให้เด็ก ๆ รู้จักและความเป็นมาของ "เกลอ" อย่างไม่เข้าใจนัก  เด็ก ๆ จึงได้เรียนรู้จากท่านวอญ่าเกี่ยวกับความหมายที่ถูกต้องตามประเพณีและวัฒนธรรมของชาวใต้  ตามความสรุปว่า "เกลอไม่ไช่แฟน แต่ยิ่งกว่าเพื่อนเหนือกว่าสหายคือความหมายของคำว่าเกลอ" มุขนี้สามารถเรียกเสียงปรบมือจากเด็ก ๆได้ดีทีเดียว 

          เด็ก ๆ เรียกวิทยากรท่านนี้ว่า "คุณลุงวอญ่า" ได้ทำหน้าที่เป็นวิทยากรที่มีความสามารถและประสบการณ์ด้านความเข้มแข็งและการคลี่คลายปัญหาความเป็นชุมชน  พิเศษสุดคือมุขของความเป็นผู้มีอารมณ์ขัน  เรียกเสียงหัวเราะได้ทั้งเด็กและครู 

          ความมีอารมณ์ขั้นเป็นบุคลิกภาพส่วนบุคคลทำให้สร้างมิตรภาพได้ง่ายและเป็นที่รักของคนอื่น ๆ เพราะอารมณ์ขันทำให้ฟังแล้วผ่อนคลาย  หายเครียดได้เสมอ จึงไม่แปลกเลยที่ท่านวอญ่ามีคนรักและศรัทธาอยู่มากมาย  การที่เราสองคนผู้สมัครรักใคร่เป็น "เกลอ"กันก็เพราะฉันได้เล่าเรื่องเห่ย ๆ นั่นเอง 

         วันกลับฉันไม่ได้ทำหน้าที่พาเกลอไปส่งในตัวเมือง  เพราะต้องพาน้องหนานเกียรติไปรู้จักกับปลัดองค์การบริหารส่วนตำบล  จึงเป็นหน้าที่ของน้องครูแมวพาไป  และฉันได้ติดตามไปส่งเกือบจะไม่ทันเวลารถออกเพียง  ๒-๓ นาทีเท่านั้น

          แม้ว่ากิจกรรมค่ายฯ จบลงแล้วทุกคนต่างแยกย้ายกันไป  ความดีงามและความประทับใจ ความมีหัวใจที่ให้แก่กัน  ยังฝังแน่นตราตรึงอยู่ในความรู้สึกของทุกคนเสมอ  ไม่มีวันลืม